tag:blogger.com,1999:blog-258742582011-12-17T01:43:52.758+02:00Touch me with your naked hand, touch me with your love...sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.comBlogger1021100tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-19393925512923267492011-11-18T20:22:00.003+02:002011-11-18T20:45:34.162+02:00...είναι το ωραίο, αυτό που δεν περιμένεις να ζήσεις, να πηγαίνεις εκεί που σε καίει η φωτιά... <br /><br />... μου είπε ένας φίλος και συμφώνησα!<br /><p></p><p>Η ζωή μας είναι πάρα πολύ δύσκολη. Και κάθε μέρα δυσκολεύει όλο και περισσότερο. Δυστυχώς. Αλλά αν αφεθείς να τη ζήσεις, τότε μόνο μπορείς να βιώσεις τις εκπλήξεις που σου ετοιμάζει σε κάθε στροφή! Μπορεί να είναι άσχημες. Μπορεί όμως και όχι!<br /></p><p><br /></p><p>Και αν μένεις κλειστός στο καβούκι σου, στην προσπάθεια σου να προστατευτείς, τελικά καταλήγεις να τα χάνεις όλα... Και είναι τόσο κρίμα ρε φίλε!</p><p><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-1939392551292326749?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-8901009163130041612011-11-01T00:31:00.001+02:002011-11-01T16:02:37.489+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-tY8dAT8sPrU/Tq8hzCRa_sI/AAAAAAAAAdg/LTk6dMUU1WQ/s1600/hb.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 236px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-tY8dAT8sPrU/Tq8hzCRa_sI/AAAAAAAAAdg/LTk6dMUU1WQ/s400/hb.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5669787616549732034" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-890100916313004161?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-9297417021047799142011-10-29T12:43:00.003+03:002011-10-29T13:06:25.254+03:00Η αγαπημένη μου φίλη <a href="http://tradescadia.blogspot.com/" target="http://tradescadia.blogspot.com">tradescadia</a> με προσκάλεσε να πω 7 αλήθειες για μένα! Η χαρά μου είναι απίστευτη, κυρίως γιατί μετά από 2 χρόνια ουσιαστικής απουσίας, είμαι πάλι παρούσα!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-7CtJVp8lFcM/TqvL6tYJoZI/AAAAAAAAAdU/ybSLoEv-6qg/s1600/back.jpeg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 229px; height: 221px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-7CtJVp8lFcM/TqvL6tYJoZI/AAAAAAAAAdU/ybSLoEv-6qg/s320/back.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5668848765449642386" border="0" /></a> <span style="color: rgb(51, 102, 102);">1.</span><span> Τα τελευταία 2 χρόνια μου έλειψε αφάνταστα το blogging, αλλά είχα ξεμείνει από έμπνευση...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">2.</span><span> Λατρεύω να πηγαίνω μόνη σινεμά!</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">3.</span><span> Εχμμμ... μπορώ να μεθύσω με 1,5 μπύρα...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">4.</span><span> Είμαι ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος που έχω γνωρίσει, ever!</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">5.</span><span> Όσο ρεαλίστρια και αν είμαι, τρελαίνομαι για ευαίσθητες ρομαντικές ταινίες, όπως το Holiday!!!</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">6</span><span>. Κάθε φορά που παίρνω τον μισθό μου, το πρώτο πράγμα που αγοράζω είναι Mickey Mouse, Asterix ή Lucky Luke!!!</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">7.</span><span> Όταν βασιλεύει ο ήλιος, είναι η αγαπημένη μου ώρα...</span><br /><br /><br />Επειδή λείπω καιρό και δεν ξέρω ποιός μπορεί να το δει, προσκαλώ όποιον γουστάρει να μας αποκαλύψει τις αλήθειες του!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-929741702104779914?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-25891511679449671722011-10-16T12:37:00.002+03:002011-10-16T12:50:22.183+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-WddxcEuw_b4/TpqotJjl46I/AAAAAAAAAdI/xBEgxPtpwUI/s1600/sad.jpeg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 225px; height: 225px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-WddxcEuw_b4/TpqotJjl46I/AAAAAAAAAdI/xBEgxPtpwUI/s320/sad.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5664024974984602530" border="0" /></a><br />... ένα τέτοιο πρωινό του Οκτώβρη, θα έπινα τον καφέ μου, σκεπτόμενη ότι πλησιάζουν Χριστούγεννα (η τρέλλα μου!), ποιά ταινία θα δω στον κινηματογράφο, τι θα κάνω στα γενέθλια που πλησιάζουν, πόσο ωραία περνάω παρόλες τις δυσκολίες, γιατί είναι στο DNA μου να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο... Αλλά...<br /><br />... αλλά όταν ακούς για παιδιά που λιποθυμούν από την ασιτία, όταν ακούς για πατεράδες που αυτοκτονούν, όταν όλα γύρω σου πάνε κατά διαόλου... τότε πως να νιώσεις; Αγανακτισμένος; Ναι, και; Το δήλωσες... τώρα τι κάνεις; Τώρα πώς να κοιτάξεις τα παιδικά μάτια που σε κοιτάζουν και σου τρυπάνε την καρδιά?...<br /><br />Θα πεις, όλα αυτά υπάρχουν εδώ και χρόνια γύρω μας, τώρα σε έπιασε ο πόνος;<br />Όχι, τα έβλεπα και τα βλέπω όλα, δεν εθελοτυφλώ!<br />Αλλά τώρα πια... πνίγομαι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-2589151167944967172?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-41737702428875528222010-11-02T19:30:00.003+02:002010-11-02T19:32:41.242+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_AP9DXZz0Nl8/TNBLJ9jVfLI/AAAAAAAAAck/kEtf9ywyty8/s1600/w.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 167px; FLOAT: left; HEIGHT: 167px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5535006576552017074" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_AP9DXZz0Nl8/TNBLJ9jVfLI/AAAAAAAAAck/kEtf9ywyty8/s320/w.jpg" /></a><br /><div><br /><br /><div>... ακόμα παιδί.</div><br /><br /><div>Πως να δεχτείς τον χαμό της?</div><br /><br /><div></div><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-4173770242887552822?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-23392067053645668552010-10-09T12:01:00.004+03:002010-10-31T17:53:17.959+02:00Να μαι πάλι εδώ, στο λημέρι μου!<br />Χαίρομαι πολύ που βρίσκω παλιούς φίλους ακόμα εδώ τριγύρω! Αλλά χαίρομαι που συναντώ και νέους! Επειδή απείχα όλο αυτό το διάστημα, είχα ξεχάσει πόσο όμορφα ένιωθα γράφοντας...<br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_AP9DXZz0Nl8/TLAx65e0fyI/AAAAAAAAAcU/GYgCrX-lV08/s1600/hug+2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 218px; DISPLAY: block; HEIGHT: 231px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525971630715862818" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_AP9DXZz0Nl8/TLAx65e0fyI/AAAAAAAAAcU/GYgCrX-lV08/s320/hug+2.jpg" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-2339206705364566855?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-10634441180469910432009-09-17T10:19:00.002+03:002009-09-17T10:22:32.954+03:00... ξυπνάς μια μέρα και γύρω σου φθινόπωρο.<br />Ο ήλιος ακόμα ζεσταίνει, τη ζακέτα την κρατάς στο χέρι...<br />Το καταλαβαίνεις όμως, το νιώθεις. Κυρίως γιατί φθινοπωριάζει στην καρδιά σου...<br /><br />Αυτήν η εποχή πάντα με μελαγχολούσε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-1063444118046991043?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-38846488212716482832009-08-04T14:15:00.009+03:002009-08-04T17:41:20.299+03:00... 10 χρόνια, της επιτέθηκε ένα λυκόσκυλο.<br />Έτσι, πήραν την απόφαση να ξορκίσουν τους παλιούς της φόβους!<br /><br />Δύο απογεύματα μετά γυρνούσαν σπίτι με ένα πανέμορφο θηλυκό αγγλικό μπουλντόγκ, 2 μηνών.<br />Ένιωθε πολύ περίεργα. Δεν ήταν σίγουρη πως πράξανε σωστά. Είχαν σκεφτεί βέβαια όλες τις ευθύνες που πια αποκτούσαν, όλα έγιναν συνειδητά, αλλά ήταν τρομαγμένη. Κοίταζε αυτό το κουτάβι με τα μεγάλα μάτια και ήθελε να βάλει τα κλάματα!<br />Κι αυτό το κ<a href="http://3.bp.blogspot.com/_AP9DXZz0Nl8/SngY1ZXLivI/AAAAAAAAAXs/Nf4qttF0d7I/s1600-h/alicia.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366066261632191218" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_AP9DXZz0Nl8/SngY1ZXLivI/AAAAAAAAAXs/Nf4qttF0d7I/s200/alicia.jpg" border="0" /></a>αημένο όμως ήταν τρομαγμένο. Όλο το βράδυ είχε διάρροια από το σοκ της αλλαγής. Ήθελε όμως να εξερευνήσει όλο αυτό το χώρο που ξαφνικά έβλεπε μπροστά της!<br />Δεν ήξερε τι να κάνει. Πήγαινε να τη χαϊδέψει και η μικρή έφευγε μακριά.<br />Το πρώτο της βράδυ κοιμήθηκε έξω από την κρεβατοκάμαρα.<br />Γκρίνιαξε πάρα πολύ λίγο αλλά σχεδόν αμέσως αποκοιμήθηκε.<br />Η Σόφη κοιμήθηκε ελάχιστα. <a href="http://3.bp.blogspot.com/_AP9DXZz0Nl8/SngZCCjs3cI/AAAAAAAAAX0/aOpkJOMYBPA/s1600-h/alicia+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366066478848990658" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_AP9DXZz0Nl8/SngZCCjs3cI/AAAAAAAAAX0/aOpkJOMYBPA/s200/alicia+2.jpg" border="0" /></a><br />Το πρωί που ξύπνησε η σκυλίτσα ήταν πολύ πιο θαρραλέα! Είχε διάθεση για παιχνίδι! Πήγαινε πάνω στη Σόφη για να παίξει αλλά η Σόφη φοβόταν και μαζευόταν στον καναπέ!!!!<br />Τα είχε παίξει! Δεν ήθελε ποτέ να μείνει μόνη της στο σπίτι μαζί της!<br /><br />...Αυτό κράτησε μόνο 2 μέρες. Ξαφνικά ανακάλυψε την σπιρτάδα στα μάτια της! Ξαφνικά πλημμύρισε με τόση αγάπη, που δεν το πίστευε πως μπορεί να νιώσει έτσι για ένα ζώο! Στην αρχή μάθαιναν η μία την άλλη, μα όσο περνούσε ο καιρός τόσο πιο πολύ δενόταν μεταξύ τους! Και τώρα, 10 μήνες μετά, δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή της ημέρας από το πρωϊνό ξύπνημα, που την περιμένει να της δείξει τη χαρά της! Που πάει η Σόφη τουαλέτα και κάθεται στα πόδια της απαιτώντας χάδια! Που κάνουν μαζί μπάνιο! Που φέρνει το κόκκαλο της για παιχνίδι! Που βγαίνουν βόλτα και όλοι την χαζεύουν! Που περιμένει να ξαπλώσει η Σόφη στον καναπέ και να έρθει να ξαπλώσει στην αγκαλιά της!<br /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366066680283656498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_AP9DXZz0Nl8/SngZNw9d8TI/AAAAAAAAAX8/YZyCwqAkIKI/s200/alicia3.jpg" border="0" /><br /><p></p><p><span style="font-size:78%;"><em>*Αφιερωμένο στην Αλίσια μας που σε λίγες μέρες κλείνει 1 χρόνο ζωής!!!</em></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-3884648821271648283?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-51127500680321604582008-09-17T11:32:00.003+03:002008-09-17T11:36:25.870+03:00<div><span style="font-size:130%;color:#6600cc;"><em>... street spirit...</em></span></div><div><em></em></div><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_AP9DXZz0Nl8/SNDAwgBzMhI/AAAAAAAAAPQ/-tHOtyJdlFk/s1600-h/cindy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246905505350365714" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_AP9DXZz0Nl8/SNDAwgBzMhI/AAAAAAAAAPQ/-tHOtyJdlFk/s400/cindy.jpg" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-5112750068032160458?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-4969422008459472862008-02-16T15:49:00.005+02:002008-02-16T17:12:00.262+02:00<span style="font-family:verdana;color:#336666;"><em>... την τσάντα της στο πάτωμα και ξάπλωσε στον καναπέ. Το κεφάλι της κόντευε να σπάσει. Τόση ένταση, τόσες σκέψεις, την τρέλαιναν… Θα ήθελε για λίγο να μην μπορεί να σκεφτεί τίποτα. Να τα σβήσει όλα. Να μπορούσε να κοιμηθεί έστω για λίγο. Να ξεκουράσει το μυαλό της. Και τι καλά να έβλεπε στον ύπνο της κάποια λύση! Δεν είχε νιώσει ξανά τόσο μπερδεμένη. Αλλά όχι… τώρα που το ξανασκεφτόταν, ναι, είχε νιώσει! Προσπάθησε να θυμηθεί τι έκανε τότε. Είχε βρει τη λύση; Άρχισε να θυμάται, τότε είχε ρισκάρει. Είχε τολμήσει. Αλλά πάλι τότε ήταν διαφορετικά… Τότε ήταν μόνη της. Ελεύθερη. Η πρώτη φορά στη ζωή της που ήταν πραγματικά ελεύθερη! Ενώ τώρα ήταν εγκλωβισμένη. Αυτό την τρέλαινε. Αυτός ο εγκλωβισμός… </em></span><div><span style="font-family:verdana;color:#336666;"><em><div><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/R7bqbsBJjnI/AAAAAAAAAO0/tEWNSy-UnBQ/s1600-h/window2-2.jpg"></a><a href="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/R7bq58BJjoI/AAAAAAAAAO8/a-fVIbjWgdk/s1600-h/window2-2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167575903538613890" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/R7bq58BJjoI/AAAAAAAAAO8/a-fVIbjWgdk/s400/window2-2.jpg" border="0" /></a>Σηκώθηκε. Έβαλε ένα παυσίπονο να διαλυθεί σε λίγο νερό και πήγε στο παράθυρο. </div><div>Ακούμπησε με το χέρι της στο τζάμι και κοίταξε έξω. Είχε αρχίσει να χιονίζει… Θα την έβρισκε άραγε αυτή τη φορά τη λύση;</em></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-496942200845947286?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-26017738258899320392008-02-10T15:02:00.000+02:002008-02-10T15:26:04.686+02:00<p><embed src="http://www.youtube.com/v/GbPda8TDLLU" width="180" height="148" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed></p><p></p><p><em><span style="color:#cc0000;">Hello again, it's you and me </span></em><em><span style="color:#cc0000;">Kinda always like it used to be</span></em></p><p><em><span style="color:#cc0000;">Sippin' wine, killing time </span></em><em><span style="color:#cc0000;">Trying to solve life's mysteries</span></em></p><p><em><span style="color:#cc0000;">How's your life, it's been a while </span></em><em><span style="color:#cc0000;">God it's good to see you smile</span></em></p><p><em><span style="color:#cc0000;">I see you reaching for your keys </span></em><em><span style="color:#cc0000;">Looking for a reason not to leave</span></em></p><p><em><span style="color:#cc0000;">If you don't know if you should stay </span></em><em><span style="color:#cc0000;">If you don't say what's on your mind</span></em></p><p><em><span style="color:#cc0000;">Baby just breathe</span></em></p><p><em><span style="color:#cc0000;">There's nowhere else tonight we should be </span></em><span style="color:#cc0000;"><em>You wanna make a memory?</em></span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-2601773825889932039?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-83168883528936334362008-01-27T18:54:00.000+02:002008-01-27T19:07:04.876+02:00<div><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#cc0000;">Κάποτε, πριν χιλιάδες χρόνια…</span><br /><br /><span style="color:#cc66cc;"><strong>Λ:</strong> Ποια από τις δυο μας πιστεύεις θα παντρευτεί πρώτη;;;</span><br /><span style="color:#000099;"><strong>Σ:</strong> Πως σου ήρθε αυτό από το πουθενά;<br /></span><span style="color:#cc33cc;"><strong>Λ:</strong> Ε, απορία! Κουβέντα να γίνεται κορίτσι μου.</span><br /><span style="color:#000099;"><strong>Σ:</strong> Κοίτα, αν δεν με ήξερα καλά, θα έλεγα εγώ, αλλά κάτι μου λέει πως εσύ θα είσαι αυτή!<br /></span><span style="color:#cc33cc;"><strong>Λ:</strong> Άντε ρε! Γιατί το λες αυτό; Κι όμως εγώ πιστεύω πως θα καταλήξω μόνη…<br /></span><br /><span style="color:#cc0000;">Κάποτε, πριν αρκετά χρόνια…</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Λ:</strong> Άντε ρε Σ., παντρέψου μπας και γίνω νονά! Θα ήθελα ένα μωράκι να ασχολούμαστε!</span><br /><span style="color:#000099;"><strong>Σ:</strong> Μη λες βλακείες! Χωρίς να έχει βρεθεί ο κατάλληλος;;; Στο κάτω κάτω γιατί δεν κάνεις εσύ ένα, να γίνω εγώ νονά;</span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Λ:</strong> Πάλι την ίδια κουβέντα θα έχουμε; Πραγματικά πρέπει να καταλάβεις πως δεν υπάρχει για μένα το θέμα γάμος!<br /></span><br /><span style="color:#cc0000;">Κάποτε, πρόσφατα…</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Λ:</strong> Τι θα γίνει ρε φιλενάδα;;; Έκλεισες ήδη 2 χρόνια με τον Α.! Μήπως θα φάμε κουφέτα σύντομα; Όχι τίποτα άλλο, να προλάβω να κάνω τα απαραίτητα ψώνια!</span><br /><span style="color:#000099;"><strong>Σ:</strong> Καλά, τρελάθηκες; Αφού με ξέρεις! Σου έχω πει τόσες φορές: ΔΕΝ ΠΑΝΤΡΕΥΟΜΑΙ! Τι κόλλημα έχεις φάει με αυτό το θέμα;<br /></span><span style="color:#cc33cc;"><strong>Λ:</strong> Ε, δεν ξέρω, μάλλον βλακείες λέω.<br /></span><span style="color:#000099;"><strong>Σ:</strong> Μήπως άρχισες να αναθεωρείς τις απόψεις σου κοριτσάκι μου;<br /></span><span style="color:#cc33cc;"><strong>Λ:</strong> Τι εννοείς; Για μένα; Τρελάθηκες; Να πω πως δεν ξέρεις πως είναι η ζωή μου… Καταρχάς δεν είμαι οπαδός της μόνιμης σχέσης. Έλα ρε Σ., δε βλέπεις πως δεν είμαι εγώ φτιαγμένη για τέτοια; Με τέτοια προσφορά εκεί έξω, να πάω να παντρευτώ; Άντε, το πολύ πολύ όταν νιώσω την ανάγκη, να κάνω ένα παιδί, αλλά εκτός γάμου. Δεν είμαι εγώ για τέτοιες δεσμεύσεις.<br /></span><br /><span style="color:#cc0000;">Σήμερα…<br /></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Λ:</strong> Άντε ρε φιλενάδα, τόση ώρα σε παίρνω, γιατί δεν απαντάς;</span><br /><span style="color:#000099;"><strong>Σ:</strong> Έλα ρε, είχα δουλειά. Τι έγινε; Με τρομάζεις.</span> <a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/R5y50xjpXXI/AAAAAAAAAOQ/_5Xw5rdHvi4/s1600-h/images.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5160203589366930802" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/R5y50xjpXXI/AAAAAAAAAOQ/_5Xw5rdHvi4/s400/images.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Λ:</strong> Να σου πω, θυμάσαι που ήθελες να ανέβεις για απόκριες; <br /></span><span style="color:#000099;"><strong>Σ:</strong> Εσύ τι λες, να το ξέχασα?!?<br /></span><span style="color:#cc33cc;"><strong>Λ:</strong> Να σου πω, μπορείς να ανέβεις λίγο πιο νωρίς; Μια βδομάδα ας πούμε;<br /></span><span style="color:#000099;"><strong>Σ:</strong> Γιατί, έγινε κάτι;<br /></span><span style="color:#cc33cc;"><strong>Λ:</strong> Σε χρειάζομαι. Ξέρεις, αρραβωνιάζομαι… </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-8316888352893633436?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-8089849892392494232008-01-01T13:40:00.000+02:002008-01-01T13:59:44.191+02:00<a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/R3op5ZIAu8I/AAAAAAAAAN4/Br2RJOsu6i8/s1600-h/images2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5150475189825354690" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/R3op5ZIAu8I/AAAAAAAAAN4/Br2RJOsu6i8/s400/images2.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;">Μαζευτήκαμε παρέα όπως συνηθίζουμε τα τελευταία χρόνια. Ήρθαν ξαδέρφια από την Κοζάνη, κουβαλώντας στα μπαγκάζια όλη την τρέλα που διαθέτουν! Το σπίτι γέμισε φωνές και γέλια [και κασμερέματα! ;)] από μικρούς και μεγάλους! Τί ωραία αίσθηση! Παίξαμε χαρτιά, γελάσαμε, τραγουδήσαμε! Δεν φάγαμε, ούτε ήπιαμε πολύ. Σπάσαμε το ρόδι για γούρι! Βασιλόπιτα δεν κόψαμε ακόμη, γιατί η μητέρα μου δούλευε και είπαμε να την περιμένουμε. Τελικά θα την κόψουμε σήμερα. Στριμωχτήκαμε λίγο είναι η αλήθεια. Αλλά όταν υπάρχει τόση αγάπη στην ατμόσφαιρα, πως να μην σε πλυμμηρίζει και να μην σε παρασέρνει;;; Δεν ξέρω αν το 2008 θα είναι καλύτερο από την προηγούμενη χρονιά, αλλά ξέρω πως μπήκε με πολλή πολλή χαρά! Κι αυτό είναι αρκετό!<br /><br />Ο φίλος μου </span><a href="http://lock-heart.blogspot.com/" target="http://lock-heart.blogspot.com"><span style="font-family:verdana;color:#6600cc;"><strong><em>lockheart</em></strong></span></a><span style="font-family:verdana;"> μου έκανε ποδαρικό στο προηγούμενο ποστ! Του εύχομαι να είναι ευτυχισμένος και υγιής!<br /><br />Και σε όλους, μία ευχή θα δώσω: να χαμογελάτε!...<br /><br />Να έχουμε μια γεμάτη χαμόγελα χρονιά!<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-808984989239249423?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-21889976559972572812007-12-28T11:44:00.000+02:002007-12-28T12:26:27.106+02:00<a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/R3TO8FnwSUI/AAAAAAAAANw/C1Eecrtpfhg/s1600-h/CNESOCAGXAFZHCAYWFWUOCAMQQEJ2CAXSMFN5CAQ841C9CA2IT040CAJV4BJCCAGFQHHQCAR9CONTCAX1CE2JCALTBD0UCAOGBPGNCAN8YT66CAON6GQACAVMLWBBCAUL2S39CAS1Z1IHCA9X99T9CA2OYZZ0.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5148967805687712066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/R3TO8FnwSUI/AAAAAAAAANw/C1Eecrtpfhg/s400/CNESOCAGXAFZHCAYWFWUOCAMQQEJ2CAXSMFN5CAQ841C9CA2IT040CAJV4BJCCAGFQHHQCAR9CONTCAX1CE2JCALTBD0UCAOGBPGNCAN8YT66CAON6GQACAVMLWBBCAUL2S39CAS1Z1IHCA9X99T9CA2OYZZ0.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-2188997655997257281?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1044700924444156642007-12-12T11:55:00.001+02:002009-07-28T13:59:47.776+03:00<em><span style="color:#990000;">... είμαι από <span style="color:#339999;">Κοζάνη</span>.(Ελπίζω να μην καραδοκεί ο </span></em><a href="http://foundanation.blogspot.com/" target="http://foundanation.blogspot.com"><em><span style="color:#000099;">bidibis</span></em></a><em><span style="color:#006600;"><span style="color:#990000;">)<br />Κι εμείς στην <span style="color:#339999;">Κοζάνη</span> έχουμε μάθει τα <span style="color:#33cc00;">Χριστούγεννα</span> να βλέπουμε χιόνι!<br />Και πολύ θα ήθελα να χιόνιζε έστω λίγο, λιγάκι, λιγουλάκι, έστω τόσες δα <span style="color:#cc66cc;">νιφάδες</span>! Από αυτές που σε κάνουν να σηκώσεις το κεφάλι <span style="color:#ff9900;">ψηλά</span>, που σταματούν για δευτερόλεπτα το <span style="color:#663366;">χρόνο</span>, που καθαρίζουν τη <span style="color:#33ff33;">ψυχή</span> και αφήνουν πιο <span style="color:#ff0000;">ανάλαφρη</span> τη διάθεση σου! Από αυτές που κάνουν τα πάντα να δείχνουν πιο όμορφα! Οι στολισμένες βιτρίνες, τα φωτάκια στους δρόμους, τα <span style="color:#009900;">χαμόγελα</span>!...</span><br /></span></em><br /><br /><center><a href="http://www.myspacemonk.com/myspace-generators/glitter-text/"><span style="font-size:78%;"></span></a> </center><a href="http://www.myspacemonk.com/" target="_blank"><img style="POSITION: absolute; WIDTH: 2px; HEIGHT: 2px; TOP: 139px; LEFT: 0px" border="0" alt="Myspace Layouts" src="http://www.myspacemonk.com/support.gif" width="84" height="101" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-104470092444415664?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-92187879097417675182007-11-27T23:08:00.000+02:002007-11-28T22:33:56.402+02:00<a href="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/R03QWNidtBI/AAAAAAAAANo/ZLLgB5SO_mI/s1600-h/images1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137991829909517330" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/R03QWNidtBI/AAAAAAAAANo/ZLLgB5SO_mI/s400/images1.jpg" border="0" /></a> ... θα μπορούσα να δείξω τόση υπομονή, ούτε εγώ η ίδια δεν το περίμενα! Αποφάσισα να μάθω στην μητέρα μου κάποια πραγματάκια απαραίτητα, ώστε να μπορεί να χειριστεί τις βασικές λειτουργίες ενός υπολογιστή. Η γυναίκα δεν είχε ασχοληθεί, γιατί ποτέ κανείς δεν την έσπρωξε να ασχοληθεί, αλλά και γιατί η αλήθεια είναι πως έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα στη ζωή της, το θέμα υπολογιστής αποτελούσε πραγματικά πολυτέλεια!<br /><div></div><br /><div>Τέλος πάντων.</div><div> </div><div>Πήρα την απόφαση να σφίξω τα δόντια και να δείξω τεράστια υπομονή, όταν ήρθε μια κυρία στην εταιρία που εργάζομαι, για το τμήμα καταχωρήσεων. Η κυρία αυτή δούλευε 25 χρόνια σε μία εταιρία, η οποία έκλεισε και φυσικά, χρησιμοποιούσε υπολογιστή. Όταν είδα τις γνώσεις της, απλά δεν πίστευα τα μάτια μου! Η κυρία αυτήν δεν ήξερε καν από που ανοίγει αυτό το κουτί! Όταν δε, της ανοίγαμε ένα παράθυρο για να δουλέψει και κατά λάθος το έκλεινε, έμενε με το στόμα ανοιχτό, γιατί το παράθυρο ως δια μαγείας εξαφανιζόταν! Μόνο κάτω από το γραφείο της δεν έψαχνε να το βρει!</div><br /><div>Και είπα λοιπόν, όχι, δεν είναι δυνατόν η δική μου η μάνα να μην έχει ιδέα και να ξεπατώνεται σε διάφορες δουλειές και κάποιες άλλες να δουλεύουν ξεκούραστα, χωρίς καν να έχουν τις γνώσεις! Κι έτσι, μια μέρα γύρισα από το γραφείο και χωρίς δεύτερη κουβέντα την κάθησα στο γραφείο! Αρχίσαμε με πολύ βασικές έννοιες. </div><br /><div>Οι διάλογοι μας πια είναι κάπως έτσι:</div><div>Μαμά, αυτό λέγεται ποντίκι.</div><div>Μαμά πιάστο, δεν δαγκώνει!</div><div>Μαμά, κλείσε το στόμα, θα μπει κανένα κουνούπι!</div><div> </div><div>Γενικά έχει πολλή πλάκα και εγώ ομολογουμένως υπερβάλλω εαυτόν! </div><div> </div><div>Πάντως αυτό που διαπιστώνω, είναι πως κατάφερα να της χαρίσω μισή ωρίτσα ξεκούρασης και χαλάρωσης, μετά από την δύσκολη καθημερινότητα της...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-9218787909741767518?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-75675025079285189082007-11-18T19:25:00.000+02:002007-11-18T22:52:08.292+02:00...οι Έλληνες δεν έχουμε οδική παιδεία, είτε στους δρόμους είτε στα πεζοδρόμια, δεν μπορώ να το καταλάβω.<br /><br />Τελικά όλα είναι συνακόλουθα του γεγονότος πως είμαστε παρτάκηδες; Που όλοι δεν βλέπουμε τίποτα που να μη μας αφορά; Ή μάλλον τα βλέπουμε, αλλά δεν μας καίγεται καρφάκι; Δεν εξηγείται αλλιώς.<br /><br />Με αυτό το θέμα εκνευρίζομαι αφάνταστα, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, συγνώμη κιόλας!<br />Μα κυρία μου, θεωρείς πως στο πεζοδρόμιο περπατάς μόνη σου; Κι εκεί που όλα (νομίζεις πως) βαίνουν καλώς, ξαφνικά ποιος ξέρει τι φοβερή σκέψη πέρασε από το μυαλό σου (άφησα το θερμοσίφωνο ανοιχτό;;;) και σταματάς απότομα;;; Μα δεν σε νοιάζει καθόλου για τον έρμο που είχε την ατυχία να σε ακολουθεί;<br />Κι εσύ κύριε, νομίζεις πως όλοι οι δρόμοι σου ανήκουν; Περπατάς με κατεύθυνση προς αριστερά και κοιτάζεις και τον συνομιλητή σου, ξαφνικά αλλάζεις πορεία προς δεξιάν χωρίς ΚΑΝ να γυρίσεις να κοιτάξεις μπροστά σου! Δηλαδή πρέπει όλοι μας να προσπαθούμε να προβλέψουμε την επόμενη κίνηση σου! Το περπάτημα στο δρόμο έχει γίνει παιχνίδι του ΟΠΑΠ! Αυτός, (τον βλέπεις;) θα πάει αριστερά και με απίστευτο πλασάρισμα θα βρεθεί δεξιά κι εσύ ψάξε να βρεις από πού σου ‘ρθε! Μπα, εγώ πιστεύω πως απλά θα σταματήσει απότομα! Εντάξει δε γίνονται αυτά τα πράγματα. Είπαμε, αφηρημάδα, αλλά μη γίνεσαι και δημόσιος κίνδυνος ρε φίλε…<br /><br />Στο μετρό, άλλο πάλι κι αυτό! Εγκαταστάθηκε μια φίλη μου πρόσφατα στην Αθήνα και της έδωσα μόνο μια συμβουλή: να προσέχει όταν βγαίνει από έναν συρμό του μετρό! Μα τότε όλοι θυμούνται ότι βιάζονται; Λες και ήταν στο βυθό και κρατούσαν την αναπνοή τους και ξαφνικά θυμήθηκαν πως τους τελειώνει ο αέρας! Και δεν υπάρχει περίπτωση να πας εσύ αργά, σε παρασέρνει το πλήθος, θες δε θες.<br /><a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/R0B4cNidtAI/AAAAAAAAANg/7nNPvAszX1Y/s1600-h/CAUF41EB.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5134236001268249602" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/R0B4cNidtAI/AAAAAAAAANg/7nNPvAszX1Y/s400/CAUF41EB.jpg" border="0" /></a><br />Δεν μπορώ, εκνευρίζομαι!<br /><br /><div><br /><div>Θα βάλω τις αρβίλες μου κα θα πάρω τα βουνά...</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-7567502507928518908?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-20169577910029621112007-11-13T22:29:00.000+02:002007-11-13T23:00:09.593+02:00<em><span style="font-family:trebuchet ms;color:#663366;">...την πλάτη της και ακούμπησε αναπαυτικά στο μαξιλάρι, που πριν λίγο είχε τακτοποιήσει η νοσοκόμα. Ήταν ταλαιπωρημένη και κουρασμένη, αλλά ευδιάθετη. Έκλεισε τα μάτια, αφήνοντας τον ήλιο να της χαϊδεύει το πρόσωπο. Τι παράξενα συναισθήματα την κατέκλυσαν. Ήταν τόσο χαρούμενη κι όμως, ένιωθε τόσο έντονη την ανάγκη να κλάψει…<br />Το μυαλό άρχισε να τρέχει. Τα παιδιά της. Η ζωή της! Ξαφνικά, τίποτα άλλο δεν έμοιαζε να έχει αξία. Μόνο τα δυο της παιδιά!<br />Η γέννηση τους, εκείνη, η σπουδαιότερη μέρα της. Γεννημένα με 3 λεπτά διαφορά. Πώς να ξεχάσει εκείνη την μέρα; Πόσο γέμισε η ζωή της με τον ερχομό τους! Η πρώτη αγκαλιά, το πρώτο χάδι!<br />Τα πρώτα λόγια, τα πρώτα γενέθλια!<br />Πέρασαν από μπροστά της χρόνια σχολικά, χρόνια γεμάτα αγωνία αλλά και χαρά! Εφηβεία, πρώτοι έρωτες, απογοητεύσεις…<br />Δάκρυα χαράς και δάκρυα λύπης. Η φυγή από το σπίτι. Η πιο επώδυνη στιγμή από τη γέννηση τους.<br />Και μετά, η εξέλιξη τους, οι δικές τους οικογένειες! Ένιωσε πως έβλεπε ταινία, έτσι όπως η μία εικόνα διαδεχόταν την άλλη! Χαμογέλασε με αυτήν τη σκέψη!<br /><br />Ένα κύμα ζεστασιάς την πλημμύρισε. Ήταν τόσο γεμάτη!<br />Η πόρτα του δωματίου άνοιξε και το πρόσωπο της φώτισε. Οι νοσοκόμες έφεραν τα μωρά της, τα παιδιά της, να τα ταΐσει. Μόλις τα κράτησε στην </span></em><a href="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RzoMh6QphbI/AAAAAAAAANA/D5XpcH-A1Yw/s1600-h/CA5JWUX1.jpg"><em><span style="font-family:trebuchet ms;color:#663366;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5132428502056404402" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RzoMh6QphbI/AAAAAAAAANA/D5XpcH-A1Yw/s400/CA5JWUX1.jpg" border="0" /></span></em></a><em><span style="font-family:trebuchet ms;color:#663366;">αγκαλιά της, ένιωσε την ανάσα της να κόβεται. Όλος ο κόσμος της ήταν εκεί, στην αγκαλιά της. Σήκωσε το πρόσωπο της και με μάτια βουρκωμένα κοίταξε έξω από το παράθυρο, στον κόσμο που αποκτούσε ξαφνικά καινούριο νόημα. Έγειρε στο στήθος του καλού της, που της χάιδευε τα μαλλιά, να ξεκουραστεί…</span></em><br /><em><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#996633;"></span></em><br /><em><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#996633;"></span></em><br /><em><span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#cc66cc;">Αφιερωμένο σε μια μέλλουσα <a href="http://dsrmlion.blogspot.com/" target="http://dsrmlion.blogspot.com">μανούλα!...</a></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-2016957791002962111?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-77787137358741490422007-11-07T08:43:00.001+02:002009-07-28T14:12:01.821+03:00<a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RzIoLU9FUFI/AAAAAAAAAMo/4e_PLN38WPk/s1600-h/DSC02981.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; FLOAT: left; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130207100596998226" border="0" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RzIoLU9FUFI/AAAAAAAAAMo/4e_PLN38WPk/s400/DSC02981.jpg" /></a> ...<span style="color:#990000;"><span style="font-size:180%;">Διδόντικους!</span><br /></span><div><div></div><br /><div>Μία παράσταση εκπληκτική!<br /></div><div>Πριν από πολύ καιρό είχα ακούσει για αυτήν την παράσταση στο blog της <a href="http://tradescadia.blogspot.com/2007/01/blog-post.html" target="http://tradescadia.blogspot.com/2007/01/blog-post.html">tradescadia</a> αλλά μάλλον την είχα ξεχάσει. Και χτες, η φίλη μου η <strong><span style="color:#cc66cc;">Αγγελική</span></strong> με κάλεσε να πάμε. Δεν έχω λόγια να σας περιγράψω το τι έγινε, απλά θα σας πω όποιος μπορεί, να πάει οπωσδήποτε να τη δει!</div><div></div><div></div><div></div><br /><div>Άψογη σκηνοθεσία, αστείρευτο ταλέντο των ηθοποιών, οι κοιλιακοί μου πόνεσαν από το συνεχόμενο γέλιο! Μία πρωτότυπη παράσταση! Ακούστε με και δε θα χάσετε!!! Ξύπνησα σήμερα και είχα τόσο καλή διάθεση από χτες! Η ομάδα <strong><span style="font-size:130%;color:#ffcc00;">X-Animo</span></strong> με κέρδισε!</div><div></div><div><br />Α! Χρόνια Πολλά στους <strong><span style="color:#ff6600;">Άγγελους!!!</span></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-7778713735874149042?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-69351715898693583142007-11-01T08:44:00.001+02:002007-11-02T08:43:57.247+02:00<div><a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Ryl2lk9FT_I/AAAAAAAAAL4/BI4EaqHCKZE/s1600-h/images1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127760038685134834" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Ryl2lk9FT_I/AAAAAAAAAL4/BI4EaqHCKZE/s320/images1.jpg" border="0" /></a><a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Ryl2BU9FT9I/AAAAAAAAALo/_csKThkx68s/s1600-h/ages.jpg"></a><strong><em><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-size:180%;color:#996633;"> <span style="color:#993300;">Μα πότε πέρασε άλλος ένας χρόνος;;; </span><br /></div></span></em></strong><br /><strong><em><span style="font-size:180%;color:#996633;"><span style="font-size:130%;color:#9999ff;"><br />Είναι τα δεύτερα μου γενέθλια που μοιράζομαι μαζί σας και είμαι πολύ πολύ χαρούμενη!!!!!<br /><div><a href="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Ryl4sE9FUBI/AAAAAAAAAMI/XsGqKFvUKZw/s1600-h/images.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127762349377540114" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Ryl4sE9FUBI/AAAAAAAAAMI/XsGqKFvUKZw/s320/images.jpg" border="0" /></a><br /></span></span></em></strong></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5128129577671282722" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RyrGrk9FUCI/AAAAAAAAAMQ/sNeqrk-vmr0/s200/2005-03-19_2114-54.jpg" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-6935171589869358314?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-40586173813443328912007-10-29T17:10:00.000+02:002007-10-29T17:21:21.674+02:00<a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RyX5eU9FT7I/AAAAAAAAALY/jzlekF55JkM/s1600-h/GHKBTCASY30VNCAK71WVXCA2Z6AX1CADMM2C3CAQ8GNE8CA39VDQDCAHGFB1GCABI026CCA30KAQ8CA8LB1CPCA1FLYQQCADFTXAKCAS0W5Z3CANLBJTSCAL07EEVCAQ2D6GBCAXQPVDXCA1K7MLNCATIU1OH.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126778050247479218" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RyX5eU9FT7I/AAAAAAAAALY/jzlekF55JkM/s400/GHKBTCASY30VNCAK71WVXCA2Z6AX1CADMM2C3CAQ8GNE8CA39VDQDCAHGFB1GCABI026CCA30KAQ8CA8LB1CPCA1FLYQQCADFTXAKCAS0W5Z3CANLBJTSCAL07EEVCAQ2D6GBCAXQPVDXCA1K7MLNCATIU1OH.jpg" border="0" /></a> <div>Σήμερα στο γραφείο με έπιασε νευρικό γέλιο!</div><br /><div></div><div>Η αλήθεια είναι ότι με πιάνει πολύ συχνά νευρικό γέλιο! Δεν ξέρω που οφείλεται αυτό. Αλλά συμβαίνει!<br />Και το κακό είναι ότι έχουν βάλει και κάμερες και ο Big Brother μας παρακολουθεί! Μια στέλνω λάθος mail, σε λάθος παραλήπτη! Μια θυμάμαι το αγαπημένο μου ανέκδοτο με την κότα! Εκεί να δεις γέλιο! Με μαζεύανε από τα πατώματα! Ξανά λάθος mail! (Σήμερα, έφταιγε η φίλη μου η Αγγελική! Αυτήν τουλάχιστον το ξεκίνησε! Την έπιασε κι αυτή νευρικό και γελούσαμε σαν χαζά μέσω τσατ!!! ) Ε, μα τι να κάνω;;; Είμαι άνθρωπος που δεν μπορώ να κρατήσω το γέλιο μου! Αλλά σας μιλάω για πολύ γέλιο! Και όλοι γύρω κοιτάνε και δεν ξέρουν πως να αντιδράσουν! Μα γελάω πολύ και για πολλή ώρα!!! Τόσο που το πρόσωπο παραμορφώνεται από τους σπασμούς!!!!</div><br /><div></div><br /><div>Ααααααααααχ!</div><br /><div></div><br /><div>Μεγάλη ευχαρίστηση σας λέω!!!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-4058617381344332891?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-15989559381416986692007-10-07T20:59:00.000+03:002007-10-07T21:36:40.071+03:00<span style="color:#000000;"><span style="color:#006600;">...μου έχει λείψει τόσο πολύ να έρθεις να με πάρεις με το αυτοκίνητο και να κάνουμε άπειρες νυχτερινές βόλτες στην Αθήνα που ποτέ δεν κοιμάται! Μου λείπει που δεν σε βλέπω πια, αλλά όσα έχω να σου πω, θα τα γράψω. Είμαι σίγουρη πως με κάποιον τρόπο θα τα μάθεις!<br /></span><br /><span style="color:#cc0000;">Τον τελευταίο καιρό η ζωή μου είχε πολλές αλλαγές. Θυμάσαι που δεν βρίσκαμε δουλειά; Που κρατούσε ο ένας το χέρι του άλλου και λέγαμε πως κάτι θα βρεθεί και για μας; Σαν να έχει περάσει ένας αιώνας από τότε…<br /><br /></span><span style="color:#6633ff;">Θα σε ξαφνιάσω αν σου πω πως η ζωή μου πια είναι τόσο γεμάτη, που γυρνάω σπίτι αργά και πέφτω σαν κούτσουρο στο κρεβάτι; Ξέρεις όμως κάτι; Πολύ το απολαμβάνω! Ξυπνάω το πρωί και σκέφτομαι πώς να οργανώσω το πρόγραμμα μου για να τα προλάβω όλα! Πάρτε αποφάσεις δε λέγαμε;<br /><br /></span><span style="color:#cc66cc;">Οι μέρες πια δεν μου φτάνουν να κάνω όσα θέλω. Ξέρω, να προσέχω τον εαυτό μου θα μου έλεγες. Ένα μικρό, ευτυχώς, προβληματάκι υγείας με κράτησε τις τελευταίες μέρες πίσω, αλλά μου έδωσε την ευκαιρία να βάλω κάποιες προτεραιότητες.<br />Τουλάχιστον στην σκέψη μου.<br />Τουλάχιστον έτσι νομίζω…<br /></span><br /><a href="http://sofi-k.blogspot.com/2006/05/blog-post.html" target="http://sofi-k.blogspot.com/2006/05/blog-post.html"><em><strong><span style="color:#ff6666;">Αχ, να ξερες πόσο πολύ μου λείπεις.</span></strong></em></a><span style="color:#999900;"> Και το γεγονός ότι δεν έρχομαι συχνά να σε δω, με διαλύει. Πέρασαν δύο χρόνια. Δύο ολόκληρα χρόνια. Ήταν τόσο λίγες οι στιγμές που έφευγες από το μυαλό μου. Με ποιον να μοιραστώ όσα μοιραζόμουν μόνο μαζί σου; Λέω δε θα κλάψω. Κι όμως, τα γράμματα στην οθόνη αρχίζουν να θολώνουν. Δε βλέπω πια τι γράφω. Ελπίζω να ξέρεις εκεί που είσαι πόσο πολύ σ’ αγαπάω…<br /></span><br /></span><a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RwkhqOALrII/AAAAAAAAALI/D0ipD-bH83M/s1600-h/φεύγω.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118659460680363138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RwkhqOALrII/AAAAAAAAALI/D0ipD-bH83M/s320/%CF%86%CE%B5%CF%8D%CE%B3%CF%89.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-1598955938141698669?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-17953408189322283802007-09-25T21:54:00.000+03:002007-09-25T22:17:29.870+03:00<p><a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RvlaeOALrCI/AAAAAAAAAKY/ZHAwf2Jb5zI/s1600-h/Φραγκοσυριανή.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114218327057345570" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RvlaeOALrCI/AAAAAAAAAKY/ZHAwf2Jb5zI/s320/%CE%A6%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CF%83%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AE.jpg" border="0" /></a> <strong><em><span style="color:#993399;">...ένας θάλαμος πνιγμένος στις γλάστρες...<br /></span></em></strong><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RvlbDOALrDI/AAAAAAAAAKg/tFJ2k37euAw/s1600-h/τηλ.+θάλαμος.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114218962712505394" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RvlbDOALrDI/AAAAAAAAAKg/tFJ2k37euAw/s320/%CF%84%CE%B7%CE%BB.+%CE%B8%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%82.jpg" border="0" /></a><strong><em><span style="color:#009900;"> ...μια φίλη ατενίζει από την Άνω Σύρο...<br /></span></em></strong><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rvlc9-ALrGI/AAAAAAAAAK4/uaCLq6kPCT8/s1600-h/Άνω+Σύρος.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114221071541447778" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rvlc9-ALrGI/AAAAAAAAAK4/uaCLq6kPCT8/s320/%CE%86%CE%BD%CF%89+%CE%A3%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82.jpg" border="0" /></a><strong><em><span style="color:#ff6600;"> ...ανατολή από το καράβι...<br /></span></em></strong><br /></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p><a href="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RvldGuALrHI/AAAAAAAAALA/9AvdH6l7Fck/s1600-h/ηλιοβασίλεμα.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114221221865303154" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RvldGuALrHI/AAAAAAAAALA/9AvdH6l7Fck/s320/%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B1.jpg" border="0" /></a> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-1795340818932228380?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-12090648802513467812007-09-21T08:15:00.001+03:002007-09-21T08:25:35.417+03:00Επιτέλους, ήρθε η Παρασκευή!<br />Πάντα χαίρομαι όταν έρχεται η Παρασκευή! (Τι φοβερό σας είπα πάλι, ε;)<br /><br />Αλλά σήμερα είναι μια ξεχωριστή Παρασκευή, γιατί σε μερικές ώρες παίρνω το καράβι και την κάνω για τη Σύρο! Δεν έχω ξαναπάει και είμαι πολύ πολύ χαρούμενη! Πολύ χαρούμενη όμως!<br /><br />Σας φιλώ όλους και τα λέμε από βδομάδα!<br />Θα μου λείψετε!!!<br /><a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RvNVteALrAI/AAAAAAAAAKI/bLA-9Ja6G98/s1600-h/5LTH9CAAG0F7YCAX8RPL1CALR9KY5CAIZV8YOCAX1SJD0CA0DHV98CAOB0L5ZCAAB1TL4CAOICRSKCALA8TQ7CAJUGRNSCA3T83D0CAN5WG04CAEST9WOCAVVN311CAE57C7ICAG7L4YVCA83OWBJCAJORFKS.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RvNVteALrAI/AAAAAAAAAKI/bLA-9Ja6G98/s400/5LTH9CAAG0F7YCAX8RPL1CALR9KY5CAIZV8YOCAX1SJD0CA0DHV98CAOB0L5ZCAAB1TL4CAOICRSKCALA8TQ7CAJUGRNSCA3T83D0CAN5WG04CAEST9WOCAVVN311CAE57C7ICAG7L4YVCA83OWBJCAJORFKS.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112524241631947778" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-1209064880251346781?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-80311650916786759762007-09-18T20:43:00.000+03:002007-09-18T20:54:52.178+03:00...πέρασαν και οι εκλογές.<br />Όπως πέρασαν και οι πυρκαγιές, όπως περνάνε χρόνια τώρα τόσα άλλα.<br />Έτσι είναι η ζωή μας. Ξεχνάμε, βολευόμαστε, πάμε παρακάτω. Δεν υπάρχουν πια ηθικοί φραγμοί. Η οργή καταλαγιάζει εύκολα. Τα συναισθήματα διαδέχονται το ένα το άλλο. Η μνήμη του Έλληνα είναι τόσο μικρή, ίσως όμως να 'ναι για καλό.<br /> <br /><a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RvAQltlb75I/AAAAAAAAAKA/2tBpTBUwi9E/s1600-h/images1.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RvAQltlb75I/AAAAAAAAAKA/2tBpTBUwi9E/s400/images1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111603817143332754" /></a>Γιατί αλλιώς ίσως να μην αντέχαμε τόση βλακεία γύρω μας και μέσα μας...<br />Ένα σωρό νέα πράγματα έρχονται, <br />όλο και κάτι θα βρούμε να γεμίσουμε τις ζωές μας. Καλλιτεχνικά, πολιτικά, σκάνδαλα...<br /><br /><br />Με στάχτες και αποκαΐδια θα ασχολούμαστε;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-8031165091678675976?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-78491368568742452932007-09-14T00:48:00.000+03:002007-09-14T01:04:01.693+03:00<a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RumxSEUmP-I/AAAAAAAAAJg/xuo0SwdtnVg/s1600-h/CA4H7L5P.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5109810176184434658" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RumxSEUmP-I/AAAAAAAAAJg/xuo0SwdtnVg/s400/CA4H7L5P.jpg" border="0" /></a> <div><br />Στην εταιρία που δουλεύω (ναι! κλείνω 2 μήνες, ουάου!) απασχολούνται πολλά άτομα. Άντρες και γυναίκες. Σε έναν τέτοιο χώρο λοιπόν, κυρίως σε έναν τέτοιο χώρο, νομίζω πως επιβάλλεται να κάνει ο καθένας ό,τι μπορεί για να διατηρείται ο χώρος καθαρός και να είναι βιώσιμος και ευχάριστος. Όταν είσαι 8 ώρες σε έναν χώρο, το ελάχιστο που πρέπει να κάνεις, είναι να τον φροντίζεις. Τι συμβαίνει όμως όταν το θέμα έρχεται στην προσωπική υγιεινή; </div><br />Υπάρχει στην εταιρία μία κυρία γύρω στα 50.<br />Είναι παρατηρημένο πως κάνει μπάνιο 1 φορά στις 15 ημέρες.<br /><br /><span style="color:#993399;">Στην αρχή της εβδομάδας, όλα είναι καλά.<br /></span><span style="color:#333399;">Κατά τη διάρκεια της, αρχίζεις να νιώθεις μια δυσωδία.<br /></span><span style="color:#006600;">Στην αρχή της δεύτερης, η κατάσταση επιδεινώνεται.<br /></span><br />Κάποια στιγμή, κάποιος πολύ ευγενικά, της είπε ότι δεν είναι σωστό αυτό και ότι πρέπει να προσέχει την καθαριότητα της. Το αποτέλεσμα ήταν το εξής:<br /><br /><span style="color:#993399;">Στην αρχή της εβδομάδας όλα είναι καλά.</span><br /><span style="color:#333399;">Κατά τη διάρκεια της αρχίζεις να νιώθεις τη δυσωδία.<br /></span><span style="color:#006600;">Στην αρχή της δεύτερης η κατάσταση ξεφεύγει.<br /></span><br />Κι αυτό γιατί, αντί να πλυθεί, απλά προσθέτει πάνω από τη βρωμιά αποσμητικό να καλύψει τα ακάλυπτα! Η μπόχα αφόρητη! Στο τέλος δε και της δεύτερης βδομάδας η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική! Η εταιρία μοιάζει να είναι βγαλμένη από καρτούν! Αυτή περνάει κουνώντας πέρα δώθε σαν Pepe Le Pew ανέμελος την ουρά του και όλοι οι υπόλοιποι, ο ένας μετά τον άλλον πέφτουμε λιπόθυμοι!<br /><a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RumxdkUmP_I/AAAAAAAAAJo/EecvbFLdqzU/s1600-h/CAE8W0IJ.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5109810373752930290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RumxdkUmP_I/AAAAAAAAAJo/EecvbFLdqzU/s400/CAE8W0IJ.jpg" border="0" /></a><br />Και μάλιστα συμβαίνει και το εξής: αν περάσει από δίπλα σου κι εσύ εκείνη την ώρα τσιμπάς κάτι, στέκεται δίπλα σου περιμένοντας να της προσφέρεις κομμάτι της λιχουδιάς σου! Και τι κάνεις τότε; Αναγκαστικά δίνεις για να αποφύγεις τα χειρότερα, όπως εγκεφαλική βλάβη από την μπόχα?...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-7849136856874245293?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-61897559156261219372007-09-09T13:45:00.000+03:002007-09-09T14:32:33.548+03:00<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108163880120964194" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RuPX_BkXVGI/AAAAAAAAAJY/YApu3V9J6kA/s400/412150122_cd43c4b003_m.jpg" border="0" />...πάνω στο βράχο.<br /><br />Ένιωθε τις σταγόνες τις θάλασσας να της παγώνουν το πρόσωπο, αλλά δεν ήθελε να φύγει.<br />Ήθελε εκεί,<br />να απολαύσει τις τελευταίες στιγμές του καλοκαιριού<br />και εκεί,<br />να καλοσωρίσει το φθινόπωρο.<br />Εκεί,<br />να αφήσει όλες τις πικρές σκέψεις.<br /><br />Φεύγοντας, όλα θα ήταν διαφορετικά.<br />Ανυπομονούσε γι' αυτό, αλλά δε βιαζόταν να φύγει. Όλα θέλουν το χρόνο τους.<br /><br />Χαμογέλασε!...<br /><br /><span style="font-size:78%;">φωτο flickr, χρήστης: iseethemoon</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-6189755915626121937?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-30299667977099726692007-09-02T16:08:00.000+03:002007-09-02T16:55:54.516+03:00<embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://stat.radioblogclub.com/radio.blog/skins/mini/player.swf" allowScriptAccess="always" width="180" height="23" bgcolor="#9999CC" id="radioblog_player_1" FlashVars="id=1&filepath=http://www.radioblogclub.com/listen?u=.8yck5WdvN3Ln9Gbi5ybpRWYy9SeulGdzVGZfNHbldmbh9ifv02bj5iclRHdvBXZ15WZ2FmL3d3d/Celine%2520Dion%2520-%2520Calling%2520you.rbs&cover=1&crossfader=1&replay=1&colors=body:#9999CC;border:#FF99FF;button:#CC0066;player_text:#CC0000;playlist_text:#666666;new_tracks:#000000;"></embed><br /><br />Σήμερα είπαν ότι ίσως να δροσίσει λίγο. Άντε να δούμε. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που ανυπομονώ γι' αυτό! Μάλλον αυτό το καλοκαίρι με κούρασε λιγάκι. Αν και πέρασα καλά, δεν παραπονιέμαι. Γενικά είμαι καλόβολος άνθρωπος και τελικά δεν ξέρω πόσο καλό είναι αυτό ή όχι. Πάντως με βοηθάει να περνάω καλά με μικροπράγματα. Μπορεί να μην πήγα ούτε φέτος σε χλιδάτα ξενοδοχεία, να μην έκανα ούτε φέτος διακοπές σε κάποιο νησί, αλλά δεν παραπονιέμαι. Τουλάχιστον είδα την μισή Πελοπόννησο όπως ήταν πριν καεί. Κάτι δεν είναι κι αυτό;<br /><br /><div>Ναι, γενικά δεν παραπονιέμαι.<br />Με την μεγάλη όμως καταστροφή εξαιτίας των πυρκαγιών, βγήκε από μέσα μου μεγάλη οργή. Τόσοι νεκροί, τέτοια φυσική καταστροφή...</div><br />Και λίγες μέρες μετά, όλα επέστρεψαν στα συνηθισμένα: συζητήσεις για τις εκλογές, αντιπαραθέσεις, καυγάδες στα παράθυρα. Έχω μια απορία: αυτοί οι άνθρωποι νοιάζονται μόνο για μια θέση εξουσίας; Πρέπει να είναι πολύ εθιστική εμπειρία. Δεν εξηγείται αλλιώς η συμπεριφορά τους. Νιώθω τόσο μικρή απέναντι τους. Δεν ξέρω πια με ποιον τρόπο μπορεί να ακουστεί η φωνή μου. Διαδηλώνω, ψηφίζω, φωνάζω. Αλλά ΤΙΠΟΤΑ δεν αλλάζει. Είμαι στεναχωρημένη. Την τελευταία εβδομάδα είδα 2 φορές το ίδιο όνειρο: ότι βρισκόμουν στο χωριό Σέτα και έβλεπα τη φωτιά να έρχεται κατα πάνω μου να με κατασπαράξει. Δυστυχώς για πολλούς, αυτό δεν ήταν απλά ένα όνειρο...<br /><br />Γυρνάω από τη δουλειά κουρασμένη και πεινασμένη και στο τελευταίο φανάρι πριν το σπίτι μου περιμένω περίπου ένα τέταρτο. Ο τροχονόμος διευκόλυνε τη διέλευση γιατί θα περνούσε από την Κηφισίας κάποιος υπουργός. Ίσως κι αυτός να πήγαινε σπίτι του,. Ίσως κι αυτός να ήταν πεινασμένος. (Αν και πολύ αμφιβάλλω για το πόσο πεινασμένοι από πραγματικό φαί είναι όλοι αυτοί...). Αυτός βλέπεις είναι ανώτερος άνθρωπος. Έχει περισσότερη αξία από εμένα και το δικό μου στομάχι. Τσατίζομαι και ο τροχονόμος το καταλαβαίνει. Μου ρίχνει ένα βλέμμα απαξίωσης. Μου κόβεται η όρεξη.<br />Η Ελλάδα με έχει κουράσει. <br />Οι άνθρωποι με έχουν κουράσει.<br />...<br />Φεύγει και η φίλη μου η Ρένια για την Σύρο. Ναι, πλέον την αισθάνομαι φίλη μου, αφού χαίρομαι με την χαρά της και στεναχωριέμαι με τη θλίψη της. Και θα μου λείψει, ακόμα κι αν τη βλέπω σχεδόν κάθε 2ο σαββατοκύριακο...<br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rtq9ExkXVFI/AAAAAAAAAJQ/5X8wkEh2LcQ/s1600-h/images1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105601017300866130" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rtq9ExkXVFI/AAAAAAAAAJQ/5X8wkEh2LcQ/s400/images1.jpg" border="0" /></a>Θέλω να δροσίσει, να φύγουν μακριά για λίγο όλες οι σκέψεις που με βαραίνουν. Να κάτσει για τα καλά η στάχτη.<br />Να με πάρεις αγκαλιά και η ζεστή σοκολάτα που μου υποσχέθηκες να ζεστάνει τα μέσα μου. Να κλείσω τα μάτια και να δω πράσινα όνειρα. Έστω κι αν είναι όνειρα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-3029966797709972669?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-75859124987277401102007-08-25T19:47:00.000+03:002007-08-27T20:49:29.127+03:00Το καλύτερο το είπε ένας ξάδερφος μου:<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RtBeMBkXVDI/AAAAAAAAAJA/CXDL2YWY7Js/s1600-h/images1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5102681938483172402" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RtBeMBkXVDI/AAAAAAAAAJA/CXDL2YWY7Js/s400/images1.jpg" border="0" /></a>ας καούν όλα φέτος.<br /><br />Τουλάχιστον δε θα έχουμε άγχος για πυρκαγιές και νεκρούς του χρόνου!...<br /><br /><br /><br />Εκεί καταντήσαμε...<br /><br /><br />ΥΓ: Βύρων Πολύδωρας: Τσουρουφλίστηκε λίγο το βουνό...<br /> Βουλγαράκης: Κάηκαν μερικά δεντράκια...<br /><br />Θα θελα να ξερα, δεν ντρέπονται; Δεν έχουν λίγη τσίπα πάνω τους; Λίγη ντροπή ρε παιδιά, δεν σας παίρνει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-7585912498727740110?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-38431027203259538712007-08-20T16:47:00.000+03:002007-08-20T16:53:52.389+03:00... καλή βδομάδα κ.τ.λ. κ.τ.λ. κ.τ.λ.<br /><br />Ναι, σήμερα είναι Δευτέρα και γύρισα στη δουλειά μετά από μία εβδομάδα άδεια.<br />Δεν είναι ότι νυστάζω, αν και θα χτύπαγα χαλαρά ένα διωράκι ακόμα.<br />Αλλά είμαι κλεισμένη σε ένα γραφείο, χωρίς να έχω δουλειά και κάθομαι και κοιτάζω απέναντι μου έναν υπολογιστή.Νομίζω πως με κοιτάζει και αυτός. Ίσως και να με χλευάζει...<br />Δεν είναι πολύ κουτό; Ψάχνουμε να βρούμε δουλειές, στις οποίες δεν ειμαστε καθόλου παραγωγικοί και περιμένουμε να περάσει ένα αιώνιο 8ωρο για να "ελευθερωθούμε".<br />Και μετά, μετά κυνηγάμε την υπόλοιπη ημέρα για να νιώσουμε πως τουλάχιστον κάποιες πολύτιμες ώρες δεν πήγανε χαμένες. Αν έχουμε αυτό το υπέροχο περιθώριο και δεν είμαστε γονείς με παιδιά ή άλλες υποχρεώσεις...<br />Νομίζω πως αν ήμουν εργοδότης, θα είχα ως πάγια τακτική την 6ωρη απασχόληση του εργαζομενου, αντί αυτής του 8ώρου. Ξέρω, πολλοί θα πείτε πως αν ήμουν εργοδότης, θα κοίταζα να ξεζουμίσω τον εργαζόμενο. Κι όμως πιστεύω πως δεν είναι έτσι. Πιστεύω πως ένα 6ωρο ειναι πολύ πιο αποδοτικό από ένα 8ωρο. Συνήθως το τελευταίο δίωρο (αν όχι περισσότερο) ο εργαζόμενος κάθεται κουρασμένος μπροστά από τον υπολογιστή και παίζει πασιέντζες η κάνει τσατ (αν είναι σε κάποιο γραφείο).<br />Χαμένος χρόνος, χαμένη ενέργεια...<br /><br />Τίποτα όμως δεν αλλάζει, τουλάχιστον όχι ως προς το καλύτερο. Γκρινιάζω και δεν μου αρέσει.<br />Στο κάτω κάτω κατά κάποιον τρόπο, επιλογή μας δεν είναι η ζωή μας; Ή τελικά οι επιλογές μας είναι περιορισμένες και απλώς προσπαθούμε να κάνουμε την καλύτερη δυνατή;<br />Μήπως τα <a href="http://minimastoboukali.blogspot.com" target="http://minimastoboukali.blogspot.com" >Κιριμπάτι</a> είναι μια λύση;;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-3843102720325953871?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-73886105877182599372007-08-11T23:12:00.000+03:002007-08-12T00:33:23.024+03:00<span style="color:#6666cc;"><strong>-Σοφία, ο Ανδρέας. Ανδρέα, η Σοφία, η γυναίκα της ζωής μου!</strong><br /></span><br /><em>Μου έδωσες το χέρι σου και ένιωσα ολόκληρο το κορμί μου να ριγεί. Τα μάτια σου ένιωθα να με διαπερνάνε. Σε κοίταξα με βλέμμα σκληρό.<br /><br />Όλο το βράδυ δεν έβγαλα μιλιά. Καθόμουν και άκουγα τα αστεία σας. Ιστορίες από τον στρατό, ιστορίες για παλιές γκόμενες, πειράγματα και αλητείες. Ο Διονύσης, κατενθουσιασμένος που σε ξαναβρήκε. Άναψα ένα τσιγάρο και χάθηκα στις σκέψεις μου. Στις αναμνήσεις… Πόσα χρόνια είχαν περάσει;<br /></em>Η φωνή του Διονύση με επανέφερε.<br /><strong><span style="color:#6666cc;">-Σοφία, που ταξιδεύεις; Ήρθαν τα σφηνάκια! Δεν είναι απίστευτο; Λες και ήξερε ότι είναι το αγαπημένο σου! Cappuccino! Έλα, άσπρο πάτο!<br /></span></strong><br /><em>Ναι. Λες και ήξερες… Άσπρο πάτο λοιπόν.<br /></em>…<br /><br />Λίγες ώρες μετά, στο ξενοδοχείο ο Διονύσης είχε ξαπλώσει δίπλα μου εξαντλημένος. Μου χάιδεψε τα μαλλιά.<br /><strong><span style="color:#6666cc;">-Τι έχεις κοριτσάκι μου; Όλο το βράδυ ήσουν πολύ ήρεμη. Έγινε κάτι;<br /></span></strong><em>Ναι, με πνίγανε τα μάτια του και δεν μπορούσα να ανασάνω…<br /></em><strong><span style="color:#ff6666;">-Όχι, απλά εσείς λέγατε τα δικά σας και ξέρεις, δεν είχα πολλά να πω…<br /></span><span style="color:#6666cc;">-Σου υπόσχομαι ότι δε θα ξαναμιλήσουμε για τα παλιά! Τι κρίμα όμως να φεύγουμε αύριο, τώρα που βρεθήκαμε με τον Ανδρέα… Μωρό μου, μυρίζεις υπέροχα!<br /></span></strong>Είπε… και κάναμε έρωτα,<br />όπως πάντα, τρυφερά.<br />Όπως πάντα, υπέροχος.<br />Το βράδυ, κοιμήθηκε τόσο κουρασμένα δίπλα μου.<br />…<br /><br />Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Έγραψα ένα σημείωμα, πήρα τη ζακέτα μου και κατέβηκα στην παραλία.<br />Το φεγγάρι άστραφτε πάνω στη θάλασσα και όλα έμοιαζαν τόσο ήρεμα. Τόσο γαλήνια. Μόνο η ψυχή μου ήταν φουρτουνιασμένη. Έκλεινα τα μάτια και οι σκέψεις με γυρνούσαν πίσω. Τα άνοιγα. Δεν ήθελα με τίποτα να ξαναβρεθώ εκεί.<br /><br /><em>Ποιον κορόιδευα; Αφού το ήξερα πως θα σε βρω εκεί. Κι αν δε σε βρω εγώ, θα με βρεις εσύ…<br />Ξάπλωσα και κοίταξα τα αστέρια. Κοίταξα εκείνο, το πιο φωτεινό.<br /></em><strong><span style="color:#66cccc;">-Είναι πάντα το αγαπημένο μου αστέρι,</span></strong> <em>είπες και ξάπλωσες δίπλα μου.<br /></em><strong><span style="color:#ff6666;">-</span><span style="color:#ff6666;">Αλήθεια; Είχα χρόνια να το κοιτάξω.<br /></span><span style="color:#66cccc;">-Ποιον κοροϊδεύεις; Αφού αυτό κοιτάς κάθε βράδυ πριν κοιμηθείς!<br /></span><span style="color:#ff6666;">-Πως είσαι τόσο σίγουρος;</span><br /><span style="color:#009900;"><span style="color:#66cccc;">-Σε ξέρω.</span><br /></span><span style="color:#ff6666;">-Ο άνθρωπος αλλάζει.<br /></span><span style="color:#66cccc;">-Όχι εσύ όμως.</span><br /><span style="color:#ff6666;">-Γιατί, τι διαφορετικό έχω εγώ;<br /></span><span style="color:#66cccc;">-Σοφία, σε ξέρω καλύτερα απ’ τον καθένα!<br /></span><span style="color:#ff6666;">-Ο άνθρωπος αλλάζει Ανδρέα.</span><br /></strong><em>Και τόσο ξαφνικά, έσκυψες και με φίλησες. Για κλάσματα του δευτερολέπτου δεν ήξερα σε ποιον πλανήτη βρισκόμουν! Τα πόδια μου δεν άγγιζαν τη Γη. </em><br /><strong><span style="color:#ff6666;">-Πως τολμάς; Ποιος νομίζεις ότι είσαι;</span></strong><br /><strong><span style="color:#66cccc;">-Σοφία, το θέλεις όσο κι εγώ! Όλο το βράδυ περίμενα αυτήν τη στιγμή!</span><br /><span style="color:#ff6666;">-Δεν σου ανήκω πια, δεν σου ανήκω εδώ και χρόνια!</span><br /></strong><span style="color:#66cccc;">-<strong>Κι όμως, δεν έπαψες ποτέ να είσαι δικιά μου!</strong></span> <em>Και με φίλησες τόσο μα τόσο παθιασμένα που η καρδιά χτυπούσε σαν τρελή!<br /></em><strong><span style="color:#ff6666;">-Ανδρέα σταμάτα! Δεν έχεις το δικαίωμα να το κάνεις αυτό! Δεν σε θέλω γαμώτο δεν το καταλαβαίνεις;</span><br /><span style="color:#66cccc;">-Δεν με θέλεις, ε; Το κορμί σου λαχταράει να το κατακτήσω ξανά! Δεν με κοροϊδεύεις Σοφάκι!</span></strong> <em>Και το χέρι σου ξεκούμπωσε τη ζακέτα. Το κορμί μου αντιδρώντας στο άγγιγμα σου ανατρίχιασε! Ένιωσα τα δάχτυλα σου να χαϊδεύουν το στήθος μου. Τα φιλιά σου έκαιγαν το λαιμό μου. Σήκωσες τη φούστα μου και με χάιδεψες. Ήθελα να φωνάξω, αλλά το στόμα σου εγκλώβισε τις λέξεις, που γύρισαν πίσω κατατρεγμένες…<br /></em><strong><span style="color:#ff6666;">-Ανδρέα μη…<br /></span><span style="color:#66cccc;">-Σώπα γλυκιά μου! Σώπα… Θα είναι όπως παλιά!<br /></span><span style="color:#ff6666;">-Τίποτα δεν είναι όπως παλιά Ανδρέα…</span></strong><br /><em>Και τότε μπήκες μέσα μου. Τα μάτια μου πλημμύρισαν με δάκρυα. Τα κορμιά μας σπαρταρούσαν ιδρωμένα πάνω στην άμμο. Το αστέρι, το αστέρι μας, μου φάνηκε για λίγο πιο φωτεινό. Αλλά ίσως να με παραπλανούσαν τα κλαμένα μάτια.<br /></em><strong><span style="color:#66cccc;">-Σσσσς, μην κλαις! Μην κλαις απόψε!<br /></span><span style="color:#ff6666;">-Ανδρέα, γιατί μου το κάνεις αυτό;</span><br /><span style="color:#66cccc;">-Σσσσς…<br /></span><span style="color:#ff6666;">-Ανδρέα, η καρδιά μου πονάει.</span><br /><span style="color:#66cccc;">-Σώπα κορίτσι μου…</span><br /></strong><br />Το ξημέρωμα με βρήκε εξαντλημένη.<br />Δεν είπαμε πολλά. Απλά χωρίσαμε. Έφυγα πρώτη. Αυτή τη φορά δε θα ήμουν εγώ που θα σε κοιτούσα να φεύγεις.<br />Ανέβηκα στο δωμάτιο. Ο Διονύσης ακόμα κοιμόταν. Ξάπλωσα δίπλα του και με αγκάλιασε. Πάντα ένιωθα ασφάλεια στην αγκαλιά του…<br /><a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rr4flxUWh_I/AAAAAAAAAI4/PeFWZ9hge3w/s1600-h/αγκαλιά.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5097546561984301042" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rr4flxUWh_I/AAAAAAAAAI4/PeFWZ9hge3w/s400/%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%AC.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-7388610587718259937?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-81402363176247675982007-07-30T21:56:00.001+03:002007-07-30T22:05:26.506+03:00<a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rq40jxUWh9I/AAAAAAAAAIo/tEH11AKTLVw/s1600-h/cindy3+004.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093066017741375442" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rq40jxUWh9I/AAAAAAAAAIo/tEH11AKTLVw/s400/cindy3+004.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div></div><div>Ο εγκέφαλος της <span style="font-size:130%;color:#cc66cc;">sofi-k</span> τα χει παίξει!!!</div><div></div><div>Είχε τόσα πολλά να επεξεργαστεί τον τελευταίο καιρό, προκλήσεις, χαρές, στεναχώριες, που επισήμως πια, δηλώνει ότι τα έφτυσε!</div><div>Η <span style="font-size:130%;color:#ffcc66;">sofi-k</span> δεν πάει ακόμα διακοπές, ο εγκέφαλος της όμως το έχει κάνει ήδη και μάλιστα χωρίς να ρωτήσει κανέναν! Ούτε εγώ πια δεν μπορώ να συνεννοηθώ μαζί του...</div><div>Χάλια η κατάσταση, χάλια...</div><div></div><br /><br /><div>Ελπίζω να σας λείψει λίγο. </div><div>Τόσο δα.</div><div>Τόσο τόσο δα, όχι περισσότερο!</div><div></div><div>Σας στέλνει όλη την αγάπη του (ο εγκέφαλος, επαναλαμβάνω-μα καλά δεν προσέχετε όταν μιλάω;) και ελπίζει να σας ξαναβρεί όλους εδώ όταν αποφασίσει να ξαναγυρίσει!</div><div>Α! Κι αν δείτε την <span style="font-size:130%;color:#33cc00;">sofi-k</span> να τριγυρνάει σαν χαμένο κορμί, δείξτε λίγη επιείκεια! </div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-8140236317624767598?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-53890586556569112242007-07-24T21:37:00.001+03:002009-07-28T14:54:01.634+03:00<em><span style="color:#993399;"><span style="color:#9999ff;">...<br />It's over and done<br />but the heartache lives on inside<br />And who's the one you're clinging to<br />instead of me tonight?<br />And where are you now, now that I need you?<br />Tears on my pillow wherever you go<br />I'll cry me a river that leads to your ocean<br />You never see me fall apart<br />In the words of a broken heart<br />It's just emotion that's taken me over<br />Caught up in sorrow, lost in my soul<br /><br />...<br />Nobody left in this world<br />to hold me tight<br />Nobody left in this world to kiss goodnight<br />Goodnight, goodnight</span> </span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-5389058655656911224?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-61362048709436644092007-07-20T00:06:00.002+03:002009-07-28T14:56:44.913+03:00<strong><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;color:#990000;"><span style="font-family:trebuchet ms;">...when I look deep in your eyes<br />I swear I can see your soul...</span><br /></span></strong><br />Παρασκευή σήμερα!<br />Και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό...<br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#cc66cc;">ξαναχαμογελάω!<br /></span><br /></span>Σας ευχαριστώ όλους που ήσασταν δίπλα μου και με στηρίξατε με τα λόγια σας!<br /><br />Καλό σαββατοκύριακο σε όλους!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-6136204870943664409?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-4124683882097092007-07-12T19:26:00.000+03:002007-07-12T21:55:00.099+03:00...στο παγκάκι και κοίταζε το γέρο στο πεζοδρόμιο που παρακαλούσε για λίγα λεπτά. "Πως να νιώθει άραγε;" σκέφτηκε. "Πως να ένιωσε την πρώτη φορά που ζητιάνεψε;" . "Πως νιώθεις όταν εκθέτεις έτσι τον εαυτό σου;". Ένα αεράκι και η μυρωδιά της θάλασσας που ερχόταν από το λιμάνι προσπάθησαν να διώξουν τις σκέψεις του αλλά μάλλον δεν το κατάφεραν.<br /><br />Έβγαλε ένα τσιγάρο, το τελευταίο του πακέτου.<br />Το απόλαυσε, σαν να ήταν το τελευταίο της ζωής του.<br /><br />Όταν το τελείωσε, το είχε ήδη πάρει απόφαση: θα δοκίμαζε να ζητιανέψει. Το είχε υποσχεθεί στον εαυτό του άλλωστε, όταν πρωτοήρθε φοιτητής στη Θεσσαλονίκη. Θα γινόταν εμπειριών συλλέκτης. Να ζήσει όσα περισσότερα μπορεί. Στην αρχή ήταν δύσκολο. Οι περισσότεροι που περνούσαν ήταν νέοι, θα μπορούσε να ήταν συμφοιτητές του. Πλησίασε ένα ζευγάρι. Τους είπε πως δεν είχε λεφτά να αγοράσει εισιτήριο, για να γυρίσει σπίτι. Τον κοίταξαν για λίγα δευτερόλεπτα.<br />"Είναι ναρκομανής;"<br />"Βαριέται να δουλέψει;" φαντάστηκε πως θα ήταν μερικές από τις σκέψεις τους.<br />"Είμαι φοιτητής" είπε.<br /><br />Λες και είπε την μαγική λέξη. Του δώσανε 50 λεπτά. Σκέφτηκε πως ήταν εύκολο, κι όμως κάτι τον βάραινε. Το δοκίμασε 2-3 φορες ακόμα. Όλοι του δίνανε από κάτι.<br />Πήγε στο περίπτερο, αγόρασε ένα πακέτο τσιγάρα με τα λεφτά που μάζεψε και πήγε σπίτι περπατώντας, σκεφτικός...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-412468388209709?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-9965908459441061802007-07-09T09:44:00.000+03:002007-07-09T14:53:41.599+03:00<a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RpHbgND8mgI/AAAAAAAAAIY/kNJy2Ddu7Bo/s1600-h/goofy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085086800586512898" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RpHbgND8mgI/AAAAAAAAAIY/kNJy2Ddu7Bo/s400/goofy.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:180%;">...δεν μπορώ <br />άλλη μαυρίλα. </span><span style="font-size:180%;"><br />Ας χαμογελάσουμε λίγο, ε;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-996590845944106180?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-32649656441865071472007-07-04T20:12:00.000+03:002007-07-04T20:24:20.536+03:00<div>... να αντλήσει κανείς, όταν όλα του πηγαίνουν στραβά;;; Λες, θα κάνω υπομονή. Κάτι θα φτιάξει. Δεν μπορεί, κάποια μέρα θα ξυπνήσω και κάτι καλό θα μου συμβεί. Κι όμως δεν συμβαίνει. Αλλά συνεχίζεις να κάνεις υπομονή. Και δεν παραιτείσαι. Συνεχίζεις να ψάχνεις. Και ο καιρός περνάει. Τα χρόνια περνάνε. Αλλά τίποτα δεν φαίνεται να πηγαίνει προς το καλύτερο. Ούτε ένα σημάδι, πως κάτι πρόκειται να καλυτερέψει. Πόση αντοχή μπορεί να έχεις;;; Κουράζεσαι. <a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RovXYdD8mfI/AAAAAAAAAIQ/I9y5cxHHWCE/s1600-h/images2.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RovXYdD8mfI/AAAAAAAAAIQ/I9y5cxHHWCE/s400/images2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083393419535751666" /></a><br />Κι ενώ ήξερες πως το επόμενο πρωί θα τα βλέπεις όλα πιο αισιόδοξα και θα έχεις δύναμη να αρχίσεις από την αρχή, σιγά σιγά το χάνεις κι αυτό. Και η αισιοδοξία, αρχίζει κι αυτή να χάνεται…</div><br /><div></div><br /><div><strong>Επειδή χάνω την υπομονή μου, καμιά συμβουλή;;;</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-3264965644186507147?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-36298528758801504882007-07-01T13:59:00.000+03:002007-07-01T14:04:36.339+03:00<span style="color:#cc33cc;">Τι ήθελα και την άκουσα; Τώρα δεν μπορώ να κάνω πίσω. Τέλος πάντων, μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει. Δεν ξεκινήσαμε καλά όμως! Με έστησε 10 ολόκληρα λεπτά!<br /></span><br /><span style="color:#3366ff;">Ωχ, άργησα λίγο. Δε βαριέσαι, οι γυναίκες πάντα αργούν! Σίγουρα θα αργήσει κάνα μισάωρο και θα περιμένω σαν μαλάκας.<br /></span><br /><span style="color:#cc33cc;">Αν δεν εμφανιστεί σε 2 λεπτά την κάνω.<br /><br /></span><span style="color:#3366ff;">Αυτή πρέπει να είναι.<br /><br /></span><span style="color:#cc33cc;">Αυτός πρέπει να είναι.<br /><br /></span><span style="color:#cc33cc;">Χμμμ… Ελπίζω να περάσει ανώδυνα η βραδιά…<br /></span><br /><span style="color:#3366ff;">Κούκλα μου, κοίτα με τι κελεπούρι βγαίνεις!<br /><br /></span><span style="color:#cc33cc;">Μα πρέπει να κοιτάει σαν λιγούρης τη σερβιτόρα; Ναι παιδί μου, έχει βυζιά! Πρώτη φορά βλέπεις; Μην μου πεις! Ανακάλυψες και τον κώλο της! Θεέ μου, ημέρα των ανακαλύψεων! Θα ξεράσω!<br /></span><br /><span style="color:#3366ff;">Ο πούστης, είμαι Θεός! Κοίτα το μανάρι πως μου κουνιέται! Τι λέγαμε;</span><br /><span style="color:#3366ff;">Α! Ναι…<br /><br /></span><span style="color:#cc33cc;">Δε λέγαμε φίλε, έλεγες. Δεν έχω αρθρώσει λέξη εδώ και μία ώρα…<br /></span><br /><span style="color:#3366ff;">Μιλάμε την έχω τρελάνει! Με κοιτάει μαγεμένη!<br /></span><br /><span style="color:#cc33cc;">Τζάμπα ξύρισα τα πόδια μου…<br /></span><br /><span style="color:#6633ff;"><span style="color:#3366ff;">Απόψε θα σκοράρω! Είναι σίγουρο! ΕΙΜΑΙ ΘΕΟΣ!<br /></span><br /></span><span style="color:#cc33cc;">Τι να μαγειρέψω αύριο;<br /></span><br /><span style="color:#3366ff;">Θα έχω να λέω πάλι στην παρέα αύριο!<br /></span><br /><span style="color:#cc33cc;">Με ρώτησε κάτι; Μπα ιδέα μου…<br /></span><br /><span style="color:#3366ff;">Ελπίζω να πληρώσει τα δικά της.<br /></span><br /><span style="color:#cc33cc;">Τι τσιγκούνης! Μόνο για τα δικά του έβγαλε!<br /></span><br /><span style="color:#3366ff;">Δεν νομίζω να την πειράξει αν δώσω τα ρέστα της φιλοδώρημα στο κουκλί! Σιγά μωρέ, ούτε που θα το καταλάβει!<br /></span><br /><span style="color:#cc33cc;">Είδα καλά?!! Έδωσε τα 5 € μου στη σερβιτόρα;;; Να κρατήσω επίπεδο ή να τον βρίσω; Α ρε μικρό, εσύ θα την πληρώσεις. Κάτσε να έρθω σπίτι και θα δεις! Μου ήθελες και ραντεβού στα τυφλά!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-3629852875880150488?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-39743537489195848862007-06-25T00:43:00.000+03:002007-06-25T00:43:56.861+03:00<span style="color:#339999;"><em>Βάλε τα' άσπρα σου<br />γίνε κρίνο και βγες από τη γλάστρα σου<br />κι έλα πλάι μου<br />να γιορτάσω κι εγώ Απριλομάη μου<br /></em></span><span style="color:#cc66cc;"><em>Φόρα και μια χάντρα θαλασσιά<br />να μη σε ματιάζουν τα νησιά<br /></em></span><br /><em><span style="color:#990000;">Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ<br />Πού με βάζεις;<br />Σ' ένα πύργο ψηλό να διατάζεις<br />Κι άμα πέσω από κει βασιλιά μου;<br />Θα βρεθείς μέσα στην αγκαλιά μου<br /></span><br /></em><span style="color:#339999;"><em>Γίνε μέλισσα<br />να σου στήνουν χορό τα μελισσόπουλα<br />Γίνε θάλασσα<br />να σου λένε τραγούδια τα ναυτόπουλα<br /></em></span><span style="color:#cc66cc;"><em>Φόρα και μια χάντρα θαλασσιά<br />να μη σε ματιάζουν τα νησιά<br /></em></span><br /><br /><br /><span style="font-size:78%;">Στίχοι: </span><a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&amp;sort=alpha&lyricist_id=1"><span style="font-size:78%;">Λευτέρης Παπαδόπουλος</span></a><br /><span style="font-size:78%;">Μουσική: </span><a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&sort=alpha&amp;composer_id=1"><span style="font-size:78%;">Μάνος Λοΐζος</span></a><span style="font-size:78%;"></span><br /><span style="font-size:78%;">Πρώτη εκτέλεση: </span><a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&amp;sort=alpha&singer_id=139"><span style="font-size:78%;">Γιάννης Καλατζής</span></a><br /><span style="font-size:78%;">Άλλες ερμηνείες: </span><a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&sort=alpha&amp;singer_id=6"><span style="font-size:78%;">Χαρούλα Αλεξίου</span></a><span style="font-size:78%;"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-3974353748919584886?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-22094608852920481882007-06-17T16:01:00.000+03:002007-06-17T16:04:43.691+03:00<a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RnUxE8J0gLI/AAAAAAAAAH4/wcSmXt6Apx8/s1600-h/woman3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077018115866656946" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RnUxE8J0gLI/AAAAAAAAAH4/wcSmXt6Apx8/s400/woman3.jpg" border="0" /></a>Τη ζάλισε το ποτό.<br />Δεν αντέχει άλλο. Μην την κοιτάζεις, <em>δε ξέρει τι να σου πει.</em><br />Θυμάσαι τότε, που ήταν μικρό κοριτσάκι και έτρεχε να κρυφτεί; Αναρωτιόταν αν θα την ψάξει κανείς. Αν θα λείψει σε κάποιον. Έτσι και τώρα, θέλει να τρέξει, να κρυφτεί. <em>Πώς να σου το πει;</em> Πώς να σου πει ότι την πληγώνεις; Η ματιά σου είναι τόσο βαθιά, διερευνητική κι αυτό τη διαλύει. Κι αν δεις τη ψυχή της; Αυτό δεν το αντέχει. Μια αγκαλιά, αυτό μόνο χρειάζεται. Αλλά δεν το καταλαβαίνεις. <em>Και μιλάς</em>. Κι αυτή φοβάται. Φοβάται αυτό που θα της πεις. Φοβάται τη λάθος απάντηση. Θέλει να τρέξει. Φοβάται. Φοβάται εσένα, τον εαυτό της, το παρελθόν, το μέλλον…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-2209460885292048188?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-18611225422459605452007-06-13T14:53:00.000+03:002007-06-14T17:44:28.950+03:00Το ταξί σταμάτησε μπροστά στη ψηλή αυλόπορτα.<br />Η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή. Δεν ήξερε τι θα αντικρίσει, όταν η πόρτα θα άνοιγε. Παρόλη την κούραση της η ένταση ήταν μεγάλη. Οι δύο τελευταίες μέρες ήταν τόσο έντονες.<br />Διέσχισαν την μισή Ελλάδα για να πάρουν το αεροπλάνο με κατεύθυνση την Ιορδανία και από εκεί οδικώς φτάσανε στην Παλαιστίνη.<br /><br />Ήταν πολύ στεναχωρημένη.<br />Αυτό το καλοκαίρι το είχε σχεδιάσει τελείως διαφορετικά, αλλά μάλλον λογάριασε χωρίς να ξέρει τα σχέδια των γονιών της…<br />«Το καλοκαίρι» της είπαν, «θα το περάσουμε στην Παλαιστίνη. Πρέπει επιτέλους, κάποια στιγμή οι παππούδες να γνωρίσουν τα εγγόνια τους».<br />Τελεία και παύλα.<br />Σχεδόν σε όλη τη διαδρομή η Σοφία έκλαιγε. Δεν ήθελε να πάει σε ένα μέρος που γινόταν πόλεμος. Που όλοι λέγανε πόσο βρώμικα ήταν. Που δεν ήξερε κανέναν. Η Λίλη, η μικρή της αδερφή, προσπαθούσε να την καθησυχάσει. 20 μέρες είναι μόνο, θα περάσουνε.<br /><br />Η αυλόπορτα άνοιξε. Δεν είχαν ειδοποιήσει κανέναν, ήθελαν ο ερχομός τους εκεί να είναι έκπληξη. Και ήταν. Μικρά παιδιά παίζανε στην καταπράσινη αυλή. Δύο γυναίκες πλένανε σε μια βρύση, λίγο πιο πέρα. Ξαφνικά ακούστηκαν φωνές και λόγια σε μια άγνωστη γλώσσα. Ένα από τα αδέρφια του πατέρα της Σοφίας τον αναγνώρισε και φώναζε τους υπόλοιπους. Αγκαλιές έδιναν και έπαιρναν. Μόνο ένας στεκόταν εμβρόντητος. Το βλέμμα της Σοφίας είχε καρφωθεί πάνω του. Μήπως δεν ήταν συγγενής;<br />Τα παιδιά, παρασυρμένα από τη χαρά, τραβούσαν τη Σοφία και τη Λίλη. Άκουγαν χρόνια τώρα για τις ξαδέρφες τους από την Ελλάδα αλλά δεν πίστευαν πως κάποτε θα γνωριζόντουσαν! Η Σοφία, με την άκρη του ματιού της, είδε τον πατέρα της να αγκαλιάζει τον άντρα που στεκόταν. Τότε κατάλαβε: ήταν ο μικρότερος του αδερφός. Αυτός που ήταν ακόμη παιδάκι, όταν ο πατέρας της έφυγε αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Είχαν να ειδωθούν 20 ολόκληρα χρόνια.<br /><br />Οι μέρες ήταν γεμάτες. Κόσμος ερχόταν να δει τον ξενιτεμένο συγγενή τους. Ευτυχώς, κάποια από τα παιδιά ήξεραν λίγα αγγλικά και η Σοφία μπορούσε να πει δυο κουβέντες. Είχε αρχίσει όμως να μιλάει και λίγα αραβικά. Όλα ήταν πολύ έντονα. Όλοι ήταν χαρούμενοι. Όλοι είχαν βρει έναν λόγο να γιορτάσουν, παρά την ανησυχία του εχθρού που βρισκόταν στα διπλανά χωριά.<br /><br />Ο Μόνδερ, ο μικρός αδερφός του πατέρα της, σιγά σιγά προσπάθησε να πλησιάσει τις ανιψιές του. Η Λίλη ήταν πιο απόμακρη. Με την Σοφία όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Μία περίεργη σχέση άρχισε να αναπτύσσεται μεταξύ τους. Ένα περίεργο δέσιμο. Που πολύ γρήγορα θα γινόταν μεγάλη αγάπη.<br />Στην αρχή, προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν. Γελούσαν πολύ με αυτήν την προσπάθεια! Συνεχώς έτρεχαν στον πατέρα της, που εκτελούσε χρέη διερμηνέα! Ο χρόνος άρχισε να κυλάει πιο ευχάριστα πια. Η Σοφία περίμενε στην αυλή, την ώρα που ο θείος της θα ερχόταν από τη δουλειά. Προσπαθούσε να μη σκέφτεται τις δυσκολίες που έπρεπε να υπομείνει για να περάσει ο καιρός πιο ανώδυνα. Το πιο αρνητικό ήταν το γεγονός πως η Λίλη δεν έτρωγε. Δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί στο ξένο περιβάλλον. Είχε αρχίσει να αδυνατίζει επικίνδυνα. Η Σοφία σκεφτόταν πως όταν ξεκίνησε το ταξίδι, δεν είχε φανταστεί καν πως θα μπορούσε τελικά να περάσει καλά. Και περνούσε καλά, εξαιτίας του θείου της. Τα απογεύματα της έπαιζε το ούτι και τραγουδούσε. Προσπαθούσε να του μάθει λέξεις ελληνικές. Κάνανε βόλτες, στην αυλή, προσπαθώντας να επικοινωνήσουν. Κι όταν δεν τα καταφέρνανε τα λόγια, τα καταφέρνανε τα μάτια.<br /><strong><em><span style="color:#cc66cc;">«Έχεις υπέροχα μάτια, αλλά ακόμη πιο όμορφα τα κάνει η θλίψη που κρύβεις πίσω από αυτά»,</span></em></strong> της είχε πει.<br />Είχαν δεθεί τόσο πολύ.<br /><br />Οι 20 μέρες πέρασαν.<br />Η Σοφία δεν μπορούσε να το πιστέψει. Μία απίστευτη μελαγχολία την κατέκλυζε. Πριν ένα μήνα σχεδόν έκλαιγε γιατί δεν ήθελε να πάει σ’ αυτόν τον ξένο τόπο. Τώρα η καρδιά της έκλαιγε γιατί δεν ήθελε να φύγει. Δεν μπορούσε να φύγει. Ήξερε πως ένα κομμάτι της θα έμενε για πάντα εκεί.<br />Την ώρα που θα φεύγανε, ο θείος της κοιμόταν. Δεν ήθελε να τον ξυπνήσει, για να μην γίνει η στιγμή πιο δύσκολη. Τον πλησίασε και τον φίλησε. Εκείνος δεν αντέδρασε, αλλά η Σοφία είδε τα δάκρυα. Τον χάιδεψε και απομακρύνθηκε. Λίγο πριν μπουν στο ταξί της επιστροφής άκουσε το όνομα της. Ο θείος της. Έτρεξε στην αγκαλιά του και κλαίγανε και οι δύο με αναφιλητά. Ξέρανε πως μπορεί να μην ξαναβλέπανε ο ένας τον άλλον <em><span style="color:#cc0000;"><strong>ποτέ</strong></span></em>…<br /><br />Ο θείος της τότε, της είπε στα ελληνικά: <em><span style="color:#cc66cc;">«σ’ αγαπώ…»</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-1861122542245960545?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-28476520586190401432007-06-06T13:16:00.000+03:002007-06-06T13:44:08.941+03:00Έβρεχε μια βδομάδα τώρα.<br />Τα μάτια βαριά από την κούραση αλλά η ψυχή ακόμα άντεχε.<br />Στεκόταν εκεί μπροστά στο παράθυρο, με την μικρή της <a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RmaKJ8J0gKI/AAAAAAAAAHw/V9MAL7957xk/s1600-h/rainbow+3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072893933650215074" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RmaKJ8J0gKI/AAAAAAAAAHw/V9MAL7957xk/s200/rainbow+3.jpg" border="0" /></a><br />κόρη, που είχε αποκοιμηθεί στην αγκαλιά της.<br />Περίμενε, γιατί ήξερε πως…<br /><br /><br />…πάντα μετά τη βροχή έβγαινε το ουράνιο τόξo.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-2847652058619040143?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-40464724834906992432007-06-01T00:07:00.001+03:002007-06-01T22:20:51.944+03:00<span style="font-size:100%;"><span style="FONT-WEIGHT: bold">«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»</span><br /><br />(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» </span><br /><br />(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)<br /><br /><center><a href="http://fakellaki.blogspot.com" target="_blank"><img alt="Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι" src="http://ads3.adman.gr/blog_amalia.gif" border="0" /></a></center><br /><br />Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.<br /><br />Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.<br /><br /><br />Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.<br /><br />Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση <a href="http://fakellaki.blogspot.com">http://fakellaki.blogspot.com</a>, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»</span><br /><br />(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)<br /><br />Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»</span><br /><br />Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ<br />* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ<br />* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ<br />* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.<br />* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ<br /><br /><br /><br />ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.<br /><br />* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ<br />* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ<br />* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ<br /><br /><br />ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.</span></span><br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων </span><br /><br />(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").<br /><br /><br /><br />ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ<br /></span><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/6aYu0YapSm0" width="425" height="350" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-4046472483490699243?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-40190125539601029332007-05-25T16:51:00.000+03:002007-05-25T18:45:41.062+03:00Πλησίασε το ποτήρι με το ζεστό καφέ στα χείλη της.<br /><br /><em><span style="color:#009900;">Περίεργη</span></em> που είναι η ζωή, σκέφτηκε…<br />Πόσο γρήγορα γίνονται όλα. Πόσο εύκολα μπορεί να επηρεάζεσαι από τη <span style="color:#ff99ff;">χαρά</span> ή τη <span style="color:#9999ff;">λύπη</span> του άλλου.<br /><br />Δάκρυα λύπης, <a href="http://sofi-k.blogspot.com/2006/05/blog-post.html" target="http://sofi-k.blogspot.com/2006/05/blog-post.html">για έναν άνθρωπο που έφυγε</a>…<br />Δάκρυα συμπόνιας, για έναν <a href="http://fakellaki.blogspot.com" target="http://fakellaki.blogspot.com">συνάνθρωπο</a> που υποφέρει…<br />Γέλιο μετά δακρύων, από έναν άνθρωπο <a href="http://maika-mous.blogspot.com" target="http://maika-mous.blogspot.com">που ξέρει</a> να σε κάνει να γελάς!<br />Σκέφτεσαι <a href="http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com" target="http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com">αυτόν</a> που αγαπάς και ένα δάκρυ κυλάει, έτσι χωρίς λόγο…<br />Ένας <em><span style="color:#993399;">φίλος</span></em> σου λέει πως είναι περήφανος για σένα και δακρύζεις.<br />Μία <a href="http://attalanti.blogspot.com" target="http://attalanti.blogspot.com">άγνωστη</a> γράφει ιστορίες που σε αγγίζουν. Και δακρύζεις…<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RlbsXHQV_8I/AAAAAAAAAHg/cblpruMZEgY/s1600-h/birth2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068498312480817090" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RlbsXHQV_8I/AAAAAAAAAHg/cblpruMZEgY/s200/birth2.jpg" border="0" /></a>Κι ένας<br /><a href="http://aggelosspyrou.blogspot.com/2007/05/blog-post_22.html" target="http://aggelosspyrou.blogspot.com/2007/05/blog-post_22.html">άγγελος</a>, μόλις έγινε πατέρας!<br />Και δακρύζεις από χαρά!<br /><br /><br /><br /><br />Ωραία είναι η ζωή τελικά, σκέφτηκε…<br />Με τις χαρές και τις λύπες της!...<br /><br /><br /><em><span style="font-size:85%;color:#330099;">Αφιερωμένο στον Άγγελο Σπύρου!</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-4019012553960102933?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-41297627854820556242007-05-24T12:42:00.001+03:002007-05-24T13:14:34.413+03:00<em>Συγνώμη μωρό μου, αλλά εγώ υποστηρίζω <span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Milan</span>!!!<br /><br /></em><a href="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RlVeUHQV_7I/AAAAAAAAAHY/IV78lV3IEME/s1600-h/maldini+1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068060655313354674" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RlVeUHQV_7I/AAAAAAAAAHY/IV78lV3IEME/s400/maldini+1.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em><span style="color:#339999;">Αυτός ο άνθρωπος<br />σηκώνει τρόπαια </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#339999;">20 χρόνια<br />με την ίδια ομάδα!!!<br /><br /></span></em></strong><strong><em><span style="color:#339999;"></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-4129762785482055624?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-36993588018726532992007-05-19T18:05:00.000+03:002007-05-19T18:14:12.788+03:00Ελπίζω να ξεκουράζεστε, να απολαμβάνετε ένα καφεδάκι, μια ζεστή σοκολάτα και να χαλαρώνετε!!!!<br /><br />Κι εγώ το ίδιο κάνω, ακούγοντας...<br /><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://stat.radioblogclub.com/radio.blog/skins/mini/player.swf" allowscriptaccess="always" bgcolor="#006699" id="radioblog_player_0" flashvars="id=0&filepath=http%3A%2F%2Fwww.disciplesofazathoth.com%2FRadioBlog%2Fsounds%2FRobbie%20williams%20King%20Of%20the%20Bongo%20.rbs&amp;colors=body:#006699;border:#33CCFF;button:#99CC00;player_text:#CC6600;playlist_text:#999999;" height="23" width="180"></embed><br />...κι ελπίζοντας να ξαναβγεί ο ήλιος σύντομα!!!<br /><br />Καλό απόγευμα!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-3699358801872653299?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-10454963704682517162007-05-16T13:26:00.001+03:002007-05-16T18:08:30.672+03:00Κοίτα να δεις: εμένα καλοκαίρι δώσε μου και τη ψυχή μου πάρε!<br /><br />Αντέχω, πως το λένε! Πιστεύω πως σε έναν μεγάλο καύσωνα, θα επιβιώσουμε οι κατσαρίδες κι εγώ!!! Αλήθεια! Δύσκολα χαλάει η διάθεση μου όταν έξω έχει ήλιο. Όχι ότι δεν με πιάνουν τα κυκλοθυμικά μου, μη ξεχνιόμαστε... Αλλά είναι ωραία το καλοκαίρι! Μεγάλη η μέρα, αργεί να νυχτώσει, δε θες να μπεις στο σπίτι...<br /><br />Και όπως καταλαβαίνεις, με τέτοια ζέστη είναι πολύ δύσκολο να συγκεντρωθώ και να γράψω... Στεναχωριέμαι λίγο. Λίγο όμως!<br /><br />Προχτές είδα το <span style="color:#993399;">Jesus Christ Superstar.</span><br />Καταπληκτικές ερμηνείες!!!<br />Ίσως από τις ωραιότερες παραστάσεις που έχω δει! Οι χορευτές αρκετά καλοί, αλλά ειδικά οι πρωταγωνιστές (Ιούδας, Χριστός, Μαγδαληνή, Καϊάφας, Πιλάτος) έδωσαν ρέστα! Φυσικά, έξω από το θέατρο ήταν μαζεμένοι όλοι όσοι ήταν αντίθετοι με την παράσταση, με μαύρες σημαίες και μοίραζαν φυλλάδια. Μεταξύ άλλων, διάβασα και ένα καλό! Ότι λόγω του ότι μπήκαν αφίσες στους δρόμους της Αθήνας της (σατανικής εννοείται) παράστασης, αυξήθηκαν τα τροχαία ατυχήματα!!! Ακόμα γελάω!... Ο καθένας με τις πεποιθήσεις του...<br /><br />Επίσης, είδα έναν καταπληκτικό μονόλογο της Άννας Βαγενά, υποδυόμενη την Αγγέλα Παπάζογλου, την Σμυρνιά! Επίσης καταπληκτική! Η γυναίκα πλάνταξε στο κλάμα! Και φυσικά μας παρέσυρε όλους...<br /><br />Πολύ έκατσα. Πάω για καφεδάκι!!!<br /><br /><embed id="radioblog_player_0" src="http://stat.radioblogclub.com/radio.blog/skins/mini/player.swf" width="180" height="23" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" bgcolor="#FFCCFF" flashvars="id=0&filepath=http%3A%2F%2Fwww.kaiweed.com%2FRadio.Blog%2Fsounds%2FCindy%20Lauper%20-%20Girls%20just%20wanna%20have%20fun.rbs&amp;colors=body:#FFCCFF;border:#FF3399;button:#3399FF;player_text:#336633;playlist_text:#999999;"></embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-1045496370468251716?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-24164069604920001172007-05-11T14:36:00.001+03:002009-07-28T16:02:55.000+03:00Η <a href="http://synas2006.blogspot.com/" target="http://synas2006.blogspot.com">synas</a> και η <a href="http://mad2luv.blogspot.com/" target="http://mad2luv.blogspot.com">mad2luv</a> με προσκάλεσαν στη γνωστή πια συνέντευξη. Και απαντάω λοιπόν:<br /><br /><strong><span style="color:#999900;">Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Μια αγκαλιά, παρέα με φίλους…<br /></span><strong><br /><span style="color:#999900;">Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Το φως του ήλιου! Αφήνω επίτηδες τα πατζούρια ανοιχτά!</span><br /><strong></strong><br /><strong><span style="color:#999900;">Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Χτες το βράδυ!</span><br /><br /><strong><span style="color:#999900;">Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">κυκλοθυμία…<br /></span><strong><br /><span style="color:#999900;">Το βασικό ελάττωμά σας;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Η καχυποψία</span><br /><strong></strong><br /><strong><span style="color:#999900;">Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Σ’ αυτά που είχαν καλές προθέσεις.</span><br /><strong></strong><br /><strong><span style="color:#999900;">Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Με τον Γκούφυ</span><br /><br /><strong><span style="color:#999900;">Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Οι γιατροί χωρίς σύνορα. Και ο McGuiver!!!</span><br /><br /><strong><span style="color:#999900;">Το αγαπημένο σας ταξίδι;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Η Θεσσαλονίκη!</span><strong> </strong><br /><br /><strong><span style="color:#999900;">Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Pressfield</span><br /><br /><strong><span style="color:#999900;">Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Το χιούμορ. Α! και το να μην κοιτάει αριστερά και δεξιά όταν συνοδεύει κάποια κοπέλα</span><br /><br /><strong><span style="color:#999900;">... και σε μια γυναίκα;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Τη γρήγορη αντίληψη. Και το χιούμορ.</span><br /><br /><strong><span style="color:#999900;">Ο αγαπημένος σας συνθέτης;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">O Mozart μ’ αρέσει αρκετά</span><br /><strong></strong><br /><strong><span style="color:#999900;">Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Δεν.<br />(Δεν τραγουδάω στο μπάνιο εννοώ και όχι δεν κάνω μπάνιο!)</span><br /><br /><strong><span style="color:#999900;">Το βιβλίο που σας σημάδεψε</span>;</strong><br /><span style="color:#6666cc;">Ζοζεφίνα, Πύλες της Φωτιάς</span><br /><strong></strong><br /><strong><span style="color:#999900;">Η ταινία που σας σημάδεψε;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Πολλές! Μπορώ να μιλάω για μέρες για τις αγαπημένες μου ταινίες!</span><br /><br /><strong><span style="color:#999900;">Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Αν και μ’ αρέσει πολύ η ζωγραφική, δεν έχω ξεχωρίσει κάποιον. Μάλλον δεν ασχολήθηκα πολύ…</span><br /><br /><strong><span style="color:#999900;">Το αγαπημένο σας χρώμα;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Το <strong><span style="color:#3333ff;">μπλε</span></strong>. Μου θυμίζει Ελλάδα!</span><br /><br /><strong><span style="color:#999900;">Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;</span></strong><br /><span style="color:#ff6600;"><span style="color:#6666cc;">Το ότι διατήρησα τις φιλίες μου παρόλες τις δυσκολίες!</span><br /></span><br /><strong><span style="color:#999900;">Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Που άργησα να πάρω σοβαρά το θέμα εργασία…</span><br /><strong></strong><br /><strong><span style="color:#999900;">Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Την αχαριστία.</span><br /><br /><strong><span style="color:#999900;">Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Βόλτα με τον καλύτερο μου φίλο. Αυτόν, που δε χρειάζεται να μιλήσω πολύ για να με καταλάβει…</span><br /><strong></strong><br /><strong><span style="color:#999900;">Ο μεγαλύτερος φόβος σας;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Ο θάνατος. </span><br /><strong></strong><br /><strong><span style="color:#999900;">Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Όταν ξέρω ότι αλλιώς θα υποστώ γκρίνια και μουρμούρα. Δεν αντέχω τη γκρίνια!</span><br /><strong><span style="color:#ff6600;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#999900;">Ποιο είναι το μότο σας;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Τίποτα δεν είναι τυχαίο!<br /></span><strong><br /><span style="color:#999900;">Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Δε θέλω να πεθάνω! Αλλάζουμε κουβέντα;Φοβάμαι…</span><br /><strong></strong><br /><strong><span style="color:#999900;">Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Μια καλημέρα είναι αυτή, πες τη κι ας πέσει χάμω…</span><br /><br /><strong><span style="color:#999900;">Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;</span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Άγχος… Άγχος… Άγχος…</span><br /><br /><span style="color:#ff6600;">Σας εύχομαι να έχετε ένα όμορφο σ/κ!!!</span><br /><br /><embed id="radioblog_player_0" height="23" type="application/x-shockwave-flash" width="180" src="http://stat.radioblogclub.com/radio.blog/skins/mini/player.swf" flashvars="id=0&amp;filepath=http%3A%2F%2Fdidier.cour.free.fr%2Fradio.blog%2Fsounds%2FWhitney%20Houston%20-%20Exhale.rbs&amp;colors=body:#CCCCFF;border:#330099;button:#FFCCFF;player_text:#CC0000;playlist_text:#999999;" bgcolor="#CCCCFF" allowscriptaccess="always"></embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-2416406960492000117?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-44018760917474470962007-05-08T13:40:00.000+03:002007-05-08T16:18:14.422+03:00<a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RkBXo_NqoII/AAAAAAAAAGw/aFouzDm-UUM/s1600-h/CAID4R81.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5062142342839574658" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RkBXo_NqoII/AAAAAAAAAGw/aFouzDm-UUM/s200/CAID4R81.jpg" border="0" /></a>Ξυπνάω το πρωί μια χαρά.<br />Συνήθως τα πρωινά μου είναι πολύ όμορφα! Έχω πολύ καλή διάθεση, ενέργεια!<br />Όλα μου φαίνονται φωτεινά, αισιόδοξα!<br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RkBWSvNqoHI/AAAAAAAAAGo/RrvyoxsGDsQ/s1600-h/images8.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5062140861075857522" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RkBWSvNqoHI/AAAAAAAAAGo/RrvyoxsGDsQ/s200/images8.jpg" border="0" /></a>Και αρκεί κάτι πολύ πολύ μικρό για να πάω από το ένα άκρο στο άλλο… Και ξαφνικά συννεφιάζω. Είναι τόσο έντονο συναίσθημα, που όσο και να προσπαθήσω, δεν μπορώ ούτε να χαμογελάσω! Εκνευρίζομαι. Μια χαρά δεν ήμουν πριν λίγα λεπτά;;;<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RkBYBfNqoJI/AAAAAAAAAG4/eTjRZWHsYhQ/s1600-h/CAO9IJUR.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5062142763746369682" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RkBYBfNqoJI/AAAAAAAAAG4/eTjRZWHsYhQ/s200/CAO9IJUR.jpg" border="0" /></a><br />Και προσπαθώ. Επικεντρώνομαι σε μια συγκεκριμένη σκέψη. Όλα καλά θα πάνε. Και ξέρεις γιατί; Γιατί εγώ θα τα κάνω να πάνε καλά! Και το χαμόγελο αρχίζει να ξαναεμφανίζεται! Και παίρνω δύναμη από αυτές μου τις σκέψεις!<br /><br /><br />Και μετά, μια μικρή ανοησία, ένα απλό φύσημα κάποιου που παίζει με την συναισθηματική μου κατάσταση και ο ευάλωτος χάρτινος πύργος των συναισθημάτων μου γκρεμίζεται…<br />…<br /><strong><span style="color:#33cc00;"><span style="color:#6666cc;">Κουράστηκα!</span><br /></span></strong><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RkBY3_NqoKI/AAAAAAAAAHA/epR4j2dlxIw/s1600-h/images5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5062143700049240226" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RkBY3_NqoKI/AAAAAAAAAHA/epR4j2dlxIw/s200/images5.jpg" border="0" /></a>Γι’ αυτό και σήμερα, θα ακούσω το<br /><br /> <embed id="radioblog_player_1" src="http://stat.radioblogclub.com/radio.blog/skins/mini/player.swf" width="180" height="23" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" bgcolor="#FF6699" flashvars="id=1&filepath=http%3A%2F%2Fdiable92.free.fr%2Fradio.blog%2Fsounds%2FBob%20Marley%20-%20Red%20red%20wine.rbs&amp;cover=1&colors=body:#FF6699;border:#FFCC66;button:#99FF00;player_text:#CCFFFF;playlist_text:#666666;new_tracks:#000000;"></embed><br /><br />που μου θυμίζει παραλίες, γαλάζια νερά, παιχνίδια στην άμμο, θα κάνω μια παγωμένη φραπεδιά και δε θα σκεφτώ τίποτα!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-4401876091747447096?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-44125400260737464072007-05-04T14:05:00.001+03:002009-07-28T17:03:18.017+03:00<a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RjsmD_NqoGI/AAAAAAAAAGg/jeo-yEglTm0/s1600-h/images.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; FLOAT: right; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060680456231100514" border="0" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RjsmD_NqoGI/AAAAAAAAAGg/jeo-yEglTm0/s200/images.jpg" /></a> <span style="color:#336666;"><strong><em>Δευτέρα</em>.</strong></span> Πέρασα από συνέντευξη για μια δουλειά σε ένα γραφείο. Πολύ απλή δουλειά, γραφική ως επί το πλείστον, όλα ωραία και καλά.<br />Πέμπτη με ειδοποιούν να πάω την επόμενη μέρα να κάτσω ένα 8ωρο να δω τη δουλειά και να με δουν κι αυτοί.<br />Οκ λέω, τέλος η ανεργία!!!<br /><strong><em><span style="color:#cc6600;">Παρασκευή.</span></em></strong> Παρόλο που έχω κοιμηθεί ελάχιστα, ξυπνάω σχετικά άνετα στις 7 το πρωί. Είχα λίγο άγχος, (πότε δεν έχω θα μου πεις και δίκιο θα χεις...) αλλά σε γενικές γραμμές είμαι καλά! Όπως πάντα, πήγα λίγο πιο νωρίς.<br />Περίμενα περίπου 10 λεπτά όταν είδα την κοπέλα με την οποία είχα μιλήσει στη συνέντευξη. Μου έκανε τρομερή εντύπωση το ντύσιμο της: μίνι φούστα, λίγο πιο κάτω από τον αφαλό και κολλητό μαύρο μπλουζάκι. Λίγο ξινή μου φάνηκε, ούτε καλημέρα δεν είπε! Τι να πεις, <a href="http://vany-s.blogspot.com/2007/05/blog-post.html" target="http://vany-s.blogspot.com/2007/05/blog-post.html">ε vany μου;</a> Δε δίνω πολλή σημασία και μπαίνω στο γραφείο. Ένα γραφείο της κακιάς ώρας! Μες στη σκόνη και τη βρωμιά, παντού πεταμένα τριγύρω χαρτιά και φάκελλοι! Βγάζω χαρτομάντηλο, σκουπίζω το γραφείο που πρέπει να κάτσω και τσουπ τσουπ τα πρώτα ζωύφια έκαναν την εμφάνιση τους! Το προσπέρασα. Λέω, αν είναι καλή η δουλειά, αυτό θα το ανεχτώ. Θα καθαρίσω τουλάχιστον το χώρο μου βρε αδερφέ! Μου φέρνει μια στοίβα χαρτιά να αρχίσω να γράφω. Piece of cake! Βουβαμάρα εν τω μεταξύ! Μια ώρα περίπου μετά έρχεται και ο προϊστάμενος. Αυτός την είπε την καλημέρα, παράπονο δεν έχω!!! Το γραφείο του στον ίδιο βρώμικο χώρο με το δικό μου. Εν τω μεταξύ είχε αρχίσει να πιάνεται ο αυχένας απ' το σκύψιμο. Το προσπερνάω κι αυτό! Ας είναι καλή η δουλειά εύχομαι από μέσα μου...<br />Δεν περνάει πολλή ώρα και έρχεται η ξινή να μου δείξει πως να ψάχνω στο χάρτη διευθύνσεις. Ξέρω, της λέω. Όχι, θα σου δείξω αυτήν. <a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rjsk6vNqoFI/AAAAAAAAAGY/oANjfuu2RLM/s1600-h/images2.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; FLOAT: left; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060679197805682770" border="0" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rjsk6vNqoFI/AAAAAAAAAGY/oANjfuu2RLM/s200/images2.jpg" /></a><br />Και χωρίς πολλά πολλά σκύβει.<br />Το μάτι του προϊστάμενου γαρίδα! Τα είδε όλα ο άνθρωπος! Υποψιάστηκα πως δε θα ήταν η πρώτη φορά που τα έβλεπε. Χμμμμ... Δεν περνάει πολλή ώρα και έρχεται μία κοπέλα. Με κολάρο στο λαιμό. Εκεί στραβοκατάπια.<br />Ξανασκύβω στα γραπτά μου όμως, εκεί εγώ!<br />Σε κάποια φάση το αφεντικό φωνάζει την ξινή και της δίνει 150€, έτσι, για να πάει να πάρει εκείνο το σέξυ φορεματάκι που του έλεγε ότι είδε σε μια βιτρίνα, με την προϋπόθεση πως από Δευτέρα θα το φορούσε! Του τρίφτηκε λίγο, πήρε τα λεφτά και έφυγε!!! Δεν μπορεί λέω, Candid Camera θα είναι! Γυρνάει η ξινή και πάνε οι τρεις τους στην κουζίνα να δουν το φόρεμα. "Κόλαση θα είναι πάνω σου" της λέει! Ξαναψάχνω για κάμερες!<br />Γυρνάει το αφεντικό και εκείνη τη ώρα έτριβα τον αυχένα που είχε πιαστεί. "Να σου κάνω λίγο μασαζάκι να συνέλθεις κουκλί;" μου λέει! Εννοείται πως πήρα τα πράγματα μου, του είπα ότι ψάχνω για δουλειά και όχι για γκόμενο, πως εγώ δε δουλεύω κάτω από τέτοιες συνθήκες και έφυγα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά είχε ένα ύφος απορρημένου! Μήπως δεν του τα εξήγησα καλά;;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-4412540026073746407?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com40tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-41223466782870096732007-05-03T13:29:00.000+03:002007-05-03T15:54:28.928+03:00<a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rjm8SPNqoEI/AAAAAAAAAGQ/9LOR71Bmrp8/s1600-h/sticker-CensorshipA.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060282677834981442" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rjm8SPNqoEI/AAAAAAAAAGQ/9LOR71Bmrp8/s200/sticker-CensorshipA.jpg" border="0" /></a><strong>Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης.</strong> Οι περισσότερες ιστοσελίδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.<br /><br />Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.<br />Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.<br /><strong>Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;</strong><br />Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…<br /><strong>Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.<br /></strong>Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.<br />Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.<br />Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.<br /><strong>Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά; </strong><br />Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.<br /><strong>Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao. Μπορείς!</strong><br /><strong>Μπες στο </span></strong><a href="http://www.amnesty.org.gr/"><span style="font-size:130%;"><strong>http://www.amnesty.org.gr/</strong></span></a><span style="font-size:130%;"><strong> </strong></span><span style="font-size:100%;"><strong>και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!</strong> </span><div></div><div><span style="font-size:85%;"><span style="color:#ff6600;"><br />(αντιγραφή από τη φίλη μου <a href="http://anarrima.blogspot.com">artanis</a> )</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-4122346678287009673?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-60187430274486989072007-04-26T12:24:00.000+03:002007-05-03T13:57:15.893+03:00<em><span style="color:#336666;"><strong>Τελικά η μοναξιά προκύπτει ή κάποιος την επιλέγει;<br /></strong></span></em><a href="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RjBw8PNqn9I/AAAAAAAAAFY/9F1NyZT42IM/s1600-h/images4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057666561715380178" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RjBw8PNqn9I/AAAAAAAAAFY/9F1NyZT42IM/s200/images4.jpg" border="0" /></a><br />Υπάρχουν άνθρωποι που τη φοβούνται. Την τρέμουν. Και κάνουν ότι μπορούν για να την πολεμήσουν. Πολλοί καταλήγουν σε λάθος σχέσεις, που όμως προτιμούν να καταπιέζονται, να εξευτελίζονται, παρά να τολμήσουν να μείνουν μόνοι.<br /><span style="color:#33ccff;"><strong>Γιατί η μοναξιά φοβίζει…<br /></strong></span><br />Υπάρχουν και άλλοι, που κάνουν τη μοναξιά φίλη τους.<br />Τους αρέσει, την απολαμβάνουν. Επιδιώκουν να μένουν μόνοι, με τις σκέψεις τους, την ησυχία τους. Την ελευθερία τους.<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RjB13_NqoBI/AAAAAAAAAF4/R_-Ndjin7AA/s1600-h/couple.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057671986259075090" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RjB13_NqoBI/AAAAAAAAAF4/R_-Ndjin7AA/s200/couple.jpg" border="0" /></a>Υπήρξαν άνθρωποι, που πίστευαν πως η μοναξιά δεν είναι κάτι φοβερό. Αλλά αυτοί δεν είχαν γνωρίσει ποτέ την πραγματική συντροφικότητα. Και όταν, κάποιοι, τη γνώρισαν, λυπόταν για τον <em><span style="color:#993300;">χαμένο χρόνο...<br /></span></em><br />Υπήρξαν και άνθρωποι, που ύστερα από καταπίεση και αποτυχημένες σχέσεις, κατέφυγαν στην ηρεμία και τη γαλήνη της μοναξιάς… Και ίσως να μην το μετάνιωσαν ποτέ.<br /><br />Υπάρχουν άνθρωποι που λένε πως <strong><span style="color:#993399;">“ξέρουν”</span></strong> πως θα καταλήξουν μόνοι.<br />Τι σκληρή κουβέντα!<br />Και αν είναι αλήθεια, τι σκληρή μοίρα:<br />Ή μήπως όχι;<br />Μήπως δεν είναι και τόσο άσχημα τελικά;<br /><br />Είναι και η ηλικία. Διαφορετικά βιώνεις την μοναξιά στα νιάτα σου, διαφορετικά στα γηρατειά.<br /><br />Διαλέγεις την μοναξιά ή σε διαλέγει;<br />Είναι η μοναξιά συνώνυμο της ελευθερίας;<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RjBwf_Nqn8I/AAAAAAAAAFQ/FxjeoEhT8i4/s1600-h/images.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057666076384075714" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RjBwf_Nqn8I/AAAAAAAAAFQ/FxjeoEhT8i4/s200/images.jpg" border="0" /></a><br />Δεν ξέρω.<br />Αυτό που ξέρω, είναι πως στον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας μου, παραλίγο ένας γεράκος να πεθάνει αβοήθητος, πεσμένος στο πάτωμα, επειδή ήταν μόνος…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-6018743027448698907?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-52355105980046061052007-04-20T15:16:00.000+03:002007-04-22T11:04:21.916+03:00<a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RiiyE1sxEOI/AAAAAAAAAFI/vszAoqcgRug/s1600-h/449431941_e6763e535f_m.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5055486377927446754" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RiiyE1sxEOI/AAAAAAAAAFI/vszAoqcgRug/s200/449431941_e6763e535f_m.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#cc0000;"></span></div><div><span style="color:#cc0000;"></span></div><div><span style="color:#cc0000;"></span></div><div><span style="color:#cc0000;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong><span style="color:#cc66cc;"><br />Επειδή κι εγώ έχω συγκλονιστεί,</span></strong><br /><br /><br /></span></div><div><a href="http://fakellaki.blogspot.com" target="fakellaki.blogspot.com"><span style="font-size:130%;">πάρτε μια ιδέα τι περνάνε κάποιοι άνθρωποι δίπλα μας...</span></a></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:78%;">φωτογραφία από flickr, χρήστης rika_rika</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-5235510598004606105?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-13129414990542016772007-04-16T12:12:00.000+03:002007-05-03T13:57:40.926+03:00Την θάμπωσε το φως. Ίσως κράτησε λίγο παραπάνω τα μάτια κλειστά, από φόβο. Δεν ήξερε τι θα έβλεπε όταν τα άνοιγε...<br />Τελικά τα άνοιξε.<br />Και τον είδε.<br />Στεκόταν εκεί, ακίνητος, έκπληκτος.<br />Δεν τον είχε ειδοποιήσει και τώρα την κοίταζε σαν χαμένος...<br />Όταν τον είδε, αναστέναξε από ανακούφιση. Πάντα όταν τον έβλεπε, ένιωθε μια βαθιά ανακούφιση.<br />Χωρίς πολλά πολλά, σχεδόν έτρεξαν ο ένας προς τον άλλον και αγκαλιάστηκαν.<br />Όλα ήταν όπως παλιά! Οι αγκαλιές τους κρατούσαν για πάντα!<br />Κοιτάχτηκαν στα μάτια. Ήθελαν να πουν τόσα πολλά, αλλά από που να αρχίσουν;<br /><br />Όλο το βράδυ μιλούσαν, να προλάβουν, να καλύψουν τα κενά που άφησε ο χρόνος.<br />Λίγο μετά το ξημέρωμα, αποχαιρετήθηκαν.<br />Ένιωθαν τόσο ελαφριά την καρδιά τους.<br /><br />Δεν ήξερε πότε θα τον ξαναέβλεπε, αλλά της έφτανε που τον κράτησε για λίγο στην αγκαλιά της.<br />Που ένιωθε πως μεταξύ τους, τίποτα δεν είχε αλλάξει.<br />Τον αγαπούσε τόσο πολύ! Ήταν ο καλύτερος της φίλος.<br /><br />Πήρε μια βαθιά ανάσα και έφυγε.<br />Ήταν σαν της είχε δώσει το φιλί της ζωής που χρειαζόταν για να συνεχίσει...<br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RiNFDip7SEI/AAAAAAAAAE4/aVYRV9d25eU/s1600-h/178307715_22538449f6_s.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5053959133984409666" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RiNFDip7SEI/AAAAAAAAAE4/aVYRV9d25eU/s200/178307715_22538449f6_s.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-1312941499054201677?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-74041062467703365712007-04-13T11:28:00.001+03:002009-07-28T17:09:43.452+03:00<span style="color:#993399;">Να σου πω την αλήθεια, ούτε που το κατάλαβα! Ωραία ήταν όμως!<br />Γνώρισα κόσμο αξιόλογο, παρόλο που ήμουν πολύ επιφυλακτική αρχικά.<br />Και τώρα, έχεις γίνει συνήθεια! Ξυπνάω το πρωί και μαζί με το καφεδάκι μου, κάνω μια βόλτα να πω τις καλημέρες μου σε φίλους μπλόγκερς... Είσαι φίλος μου πια. Σε σένα λέω τις σκέψεις, τις ανασφάλειες μου, γράφω τις ιστορίες μου...<br />Τώρα πια έχω και adsl! Βέβαια, η τεχνολογία με ανακάλυψε!<br /><br /></span><span style="color:#ff9900;"><strong>Πάμε για άλλον ένα;;;</strong></span><br /><br /><em><strong>Οι ψυχές και οι αγάπες</strong></em><span style="color:#9999ff;"><em><br /><br />Τίποτα στο κόσμο δεν τον νοιάζει<br />παρά μόνο το μυαλό του ανοικτό να μένει<br />μέσα στην αδράνεια τρομάζει<br />ξαναβλέπει στη φορμόλη την ψυχή σβησμένη<br />κόβει το κορμί του και το θάβει<br />σε νερό και σε φωτιά να χωριστεί<br /><br />Στους δεκάξι παγωμένους εφιάλτες<br />κάτι απρόσωπα λαμπάκια της νυκτός δανείζει<br />σ' άνυδρους ανέραστους αντάρτες<br />στοιχειωμένος σε μια εθνική οδό που πήζει<br />βρίσκει την αχτίδα π' απομένει<br />και μαζί της τη φυγή θα μοιραστεί<br /><br />Οι ψυχές και οι αγάπες<br />σιαμαίες αυταπάτες<br />όμοιες σαν άσπρα πλήκτρα<br />σαν φωτάκια μες τη νύκτα<br />βρίσκουν σώματα παρθένα<br />στη συνήθεια πουλημένα<br />με φιλιά τα εξαγνίζουν<br />τους χαρίζονται<br /><br />Τούτος ο αρχέγονος ρυθμός των Αφρικάνων<br />κάτι από μπάλο Συριανό θυμίζει<br />ανθρωποθυσία στους θεούς των ηφαιστείων<br />σαν αναπαραγωγής βωμό γυαλίζει<br />κράτησε αγάπη μου για λίγο την πνοή σου<br />κλείσε όλη τούτη τη στιγμή σ' ένα φιλί<br /><br />Κοίταξε τριγύρω τα Μετέωρα πως πέφτουν<br />μπάλες από χιόνι μείνε ζωντανή ακόμη<br />κρίνε με σαν άνθρωπο που ψάχνει την ψυχή του<br />κι άμα τον γουστάρεις θα σου πω συγνώμη<br />είναι κάτι μήνες που φιλοξενώ τον τρόμο<br />κι έχω ανάγκη να με βλέπεις να 'μαι σαν μωρό παιδί<br /><br />Αχ μωράκι σαστισμένο<br />μέσα στο μυαλό σου ξένο<br />τι να πρωτοτραγουδήσεις<br />και ποια πόρτα να κτυπήσεις<br />να σου πω για να σε πείσουν<br />στα μετάξια να σε ντύσουν<br />να φανούν λευκά δοντάκια<br />μες το γέλιο σου<br /><br />Χίλιες και μια νύχτες ανοιχτά της οικουμένης<br />αλυσοδεμένος πολικός αστέρας<br />άφηνα τους άλλους να μιλούν για μένα<br />και φοβόμουν μη με δει το φως της μέρας<br />τα χαμένα χρόνια θα τα πάρω πίσω<br />φτάνει που και που να λες ακόμα σ' αγαπώ<br /><br />Κόκκινος ορίζοντας τα χρόνια π' απομένουν<br />κάνε το σινιάλο να σε βρει ψυχή μου<br />πρόσωπα λιμάνια κράτησε τα "φεύγουν"<br />πάρε με αγκαλιά και κράτα με μαζί σου<br />βιντεοταινίες η ζωή που είδα<br />του άστεγου του νου μου η πατρίδα είσαι εσύ<br /><br />Αχ αγάπη μου αγάπη<br />διαμαντάκι μες στη στάχτη<br />και νησάκι που 'χει φάρο<br />ένα μεθυσμένο γλάρο<br />γύρω σου που φτερουγίζει<br />τ' όνομά σου συλλαβίζει<br />σημαδεύει τη ματιά σου και αφήνεται</em> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-7404106246770336571?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-78202140177796200132007-04-10T12:19:00.000+03:002007-05-03T13:54:42.461+03:00<a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RhteVSp7SAI/AAAAAAAAAEY/WbA23t5EYvE/s1600-h/cindy+014.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051735126904096770" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RhteVSp7SAI/AAAAAAAAAEY/WbA23t5EYvE/s200/cindy+014.jpg" border="0" /></a> Τέλος η αποτοξίνωση, το άραγμα<br />κάτω από μουριές και κερασιές και το ατένισμα<br />στο πανέμορφο ηλιοβασίλεμα...<br />Ωραίο ήταν, αλλά λίγο. Δεν παραπονιέμαι όμως! Πέρασα υπέροχα!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Συγγενείς, φίλοι, αγκαλιές, φιλιά, ζεστασιά...<br /><br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rhtd9yp7R_I/AAAAAAAAAEQ/g5b8C8PXUvM/s1600-h/cindy+002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051734723177170930" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rhtd9yp7R_I/AAAAAAAAAEQ/g5b8C8PXUvM/s200/cindy+002.jpg" border="0" /></a> Συναισθήματα που νόμιζες πως τα έχεις ξεχάσει. Κι όμως! Με το που αντικρίζεις ένα πρόσωπο, όλα ξανάρχονται. Όσα χρόνια κι αν είχες να το δεις...<br />Τί όμορφα!<br /><br /><br /><br /><br /><br />Το Πάσχα στο χωριό δεν συγκρίνεται με τίποτα... <div><br /><br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rhtczip7R8I/AAAAAAAAAD4/5wAof08Q514/s1600-h/cindy+032.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051733447571883970" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rhtczip7R8I/AAAAAAAAAD4/5wAof08Q514/s200/cindy+032.jpg" border="0" /></a><br /></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Κάθε φορά που πάω, λέω πως δε θέλω να ξαναφύγω ποτέ...</div><div><br /><br /><br /><br /><br /><br />Φεύγεις από τον Παράδεισο; </div><div></div><div><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RhtbTCp7R3I/AAAAAAAAADQ/SzjgeMn_h9w/s1600-h/cindy+022.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051731789714507634" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RhtbTCp7R3I/AAAAAAAAADQ/SzjgeMn_h9w/s320/cindy+022.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><br />...<br /></div><div>Πίσω στην Αθήνα. </div><div>Τέσσερεις μέρες τα είχα αφήσει όλα πίσω μου.</div><div>Ίντερνετ, προβλήματα, δουλειές, σκοτούρες. Όλα όμως μες στη ζωή είναι.<br /></div><div>Και τώρα, μετά από τέσσερεις μέρες, το άγγιγμα των ακροδαχτύλων πάνω στο πληκτρολόγιο, αντηχεί σαν κλακέτα!<br /></div><div>Όλα έχουν την ομορφιά τους...</div><div></div><br /><div>Άντε, και του χρόνου...</div></div><br /><br /><br />Οι φωτογραφίες είναι από το σπίτι στο χωριό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-7820214017779620013?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-83105388485978039662007-04-02T22:51:00.001+03:002009-07-28T17:13:14.890+03:00Που θα ξαναφύγω δηλαδή!<br />Ο σάκος είναι σχεδόν έτοιμος, τα εισιτήρια κλεισμένα, η Μεγάλη Παρασκευή να έρθει και όπου φύγει φύγει…<br />Το Πάσχα στο χωριό, όπως και να το κάνεις, είναι άλλη αίσθηση.<br />Βέβαια, τα παιδικά μου χρόνια, το Πάσχα ήταν πάντα μια πανέμορφη εμπειρία. Όχι ότι τώρα δεν είναι, αλλά πολλά έχουν αλλάξει, κάποιοι έχουν <em>φύγει</em> και η απουσία τους είναι αισθητή…<br />Αλλά δεν πτοούμαι!<br />Κοζάνη σου ρχομαι!<br /><a href="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RhFn58GuhxI/AAAAAAAAADA/csCfRRFcerE/s1600-h/CAOLYZST.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; FLOAT: left; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048930902343583506" border="0" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RhFn58GuhxI/AAAAAAAAADA/csCfRRFcerE/s200/CAOLYZST.jpg" /></a>Κατσικάκι στη σούβλα, περιμένοντας όλοι από πάνω να φάνε λίγη ξεροψημένη πέτσα, ρετσίνες από νωρίς το μεσημέρι, μέχρι να φάμε θα χουμε γίνει όλοι ντίρλα, συγγενείς που έχουμε να βρεθούμε μήνες…<br />Όλα είναι όμορφα στο χωριό αυτές τις μέρες!<br />Παλιοί φίλοι, η μυρωδιά του κήπου, αναμνήσεις.<br />Πόσες αναμνήσεις!<br />Αλλά πιο πολύ απ’ όλα, το ηλιοβασίλεμα, την ώρα που ο ήλιος θα κατεβαίνει και θα βυθίζεται στον Αλιάκμονα. Κι εγώ καθισμένη κάτω από την μουριά μου.<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RhFfZsGuhvI/AAAAAAAAACw/ZmDDAl9G2JI/s1600-h/CAFHLZ57.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; DISPLAY: block; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048921552199780082" border="0" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/RhFfZsGuhvI/AAAAAAAAACw/ZmDDAl9G2JI/s200/CAFHLZ57.jpg" /></a><br /><br />Παράδεισε μου, σου ρχομαι!!!<br /><p><span style="font-: 180%;font-size:180%;color:#cc0000;" ><em>Καλή Ανάσταση σε όλους!!!!</em></span></p><p><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-8310538848597803966?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-34768009554751067452007-03-21T19:17:00.000+02:002007-03-21T19:28:53.060+02:00Για να πω την αλήθεια, έχω δει μερικά επεισόδια κι εγώ από αυτή τη χαζοσειρά.<br />Ας πούμε ότι οκ, μια άσχημη αλλά πανέξυπνη γυναίκα, βρίσκει μια δουλειά στα μέτρα της.<br />Ας πούμε.<br />Ας πούμε ότι δουλεύει σαν το σκυλί από το πρωί μέχρι το βράδυ επειδή τη γουστάρει.<br />Ας πούμε.<br />Ας πούμε ότι αυτή η άσχημη κάποια στιγμή θα μεταμορφωθεί στον όμορφο κύκνο.<br />Ας πούμε!<br />Ας πούμε ακόμα, ότι μια απλή γραμματέας παίρνει 3.000 € το μήνα.<br />Να πάει στα κομμάτια.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Αλλά το ότι στο χώρο της μόδας δουλεύουν ένα τσούρμο γυναίκες και έχουν τις καλύτερες σχέσεις, φροντίζουν η μία την άλλη, αλληλοστηρίζονται και δε βγάζουν μαχαίρια, ε όχι! Αυτό πάει πολύ!!!<br /><br /></span>Κουτόχορτο τρώμε;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-3476800955475106745?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-11438837155074063452007-03-20T14:44:00.000+02:002007-03-20T15:10:11.786+02:00<div>Λοιπόν, κάλλιο αργά παρά ποτέ λέει ο σοφός λαός και έτσι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να στρωθώ και να γράψω κι εγώ τις αγαπημένες μου ταινίες, μετά το κάλεσμα της φίλης <a href="http://dsrmlion.blogspot.com" target="http://dsrmlion.blogspot.com">debby</a> και της αγαπημένης <a href="http://maikamous-maika.blogspot.com" target="http://maikamous-maika.blogspot.com">maika</a> .<br />Πράγμα ιδιαίτερα δύσκολο, ομολογώ, αφού ο κινηματογράφος είναι από τα πιο αγαπημένα μου χόμπι και σίγουρα με 7 ταινίες, θα αφήσω πολλές άλλες απ’ έξω.<br /><br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rf_XpeqnY1I/AAAAAAAAAB0/zK6Eogbs_Vg/s1600-h/CA9GMT13.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5043987215284659026" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rf_XpeqnY1I/AAAAAAAAAB0/zK6Eogbs_Vg/s400/CA9GMT13.jpg" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#663366;"><span style="color:#66cccc;">Η ζωή είναι ωραία</span> </span></strong><strong><span style="color:#663366;"><br /></span></strong>Του Benini. Απροσδόκητη ταινία!</div><div> Κάθε φορά κλαίω.<br />Με σημάδεψε…<br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rf_ZNuqnY5I/AAAAAAAAACU/A4UhT5WEnrs/s1600-h/CAOVX7ME.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5043988937566544786" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rf_ZNuqnY5I/AAAAAAAAACU/A4UhT5WEnrs/s200/CAOVX7ME.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="color:#009900;"><strong>Passion Legends</strong></span><br />Ο χάλιας της maika πρωταγωνιστής σε μια ερωτική ιστορία, λίγο διαφορετική από τις άλλες.<br /><br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rf_YFeqnY2I/AAAAAAAAAB8/4cT4mlox8jU/s1600-h/images1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5043987696320996194" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rf_YFeqnY2I/AAAAAAAAAB8/4cT4mlox8jU/s200/images1.jpg" border="0" /></a><span style="color:#ff6600;"><strong>Braveheart</strong><br /></span>Ακόμη μία αγαπημένη ταινία.<br />Ο Mel Gibson καταπληκτικός.<br />Επίσης κλαίω.<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rf_Y5-qnY4I/AAAAAAAAACM/F9Q7Z-CMXCY/s1600-h/images3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5043988598264128386" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rf_Y5-qnY4I/AAAAAAAAACM/F9Q7Z-CMXCY/s200/images3.jpg" border="0" /></a><br /><br /><strong><span style="color:#996633;">Χορεύοντας με τους λύκους</span></strong><br />Kevin Costner σε ρόλο λευκού Ινδιάνου. Από τις πρώτες που αγάπησα πολύ!<br /><br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rf_Ym-qnY3I/AAAAAAAAACE/aIGkJoMruSA/s1600-h/CABMPOD9.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5043988271846613874" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rf_Ym-qnY3I/AAAAAAAAACE/aIGkJoMruSA/s200/CABMPOD9.jpg" border="0" /></a><strong><span style="color:#cc0000;">Platoon</span></strong><br />Willem Dafoe στα καλύτερα του.<br />Ταινία ύμνος για τον πόλεμο του Βιετνάμ.<br />Ίσως από τις καλύτερες.<br /><br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rf_ZyuqnY6I/AAAAAAAAACc/XGKsyPo606w/s1600-h/images4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5043989573221704610" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rf_ZyuqnY6I/AAAAAAAAACc/XGKsyPo606w/s200/images4.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><strong><span style="color:#3366ff;">Bakersfield</span></strong><br />Ο Bart Reynolds σε μια ταινία απόλυτα βασισμένη στον ανθρώπινο χαρακτήρα! Από τις πιο αληθινές ταινίες!<br />Κ α τα π λ η κ τ ι κ ή! Και με τον Frank Sinatra να σιγοντάρει το I did it my way!...<br /><br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rf_aFuqnY7I/AAAAAAAAACk/09xxI0vlkS4/s1600-h/CAUGKV09.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5043989899639219122" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/Rf_aFuqnY7I/AAAAAAAAACk/09xxI0vlkS4/s200/CAUGKV09.jpg" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#cc9933;">Άρχοντας των Δαχτυλιδιών</span></strong><br />Για το τέλος άφησα την αγαπημένη μου τριλογία!<br />Ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων, περιπέτειας, αγωνίας, δράσης! Ναι, είμαι από τους μεγαλύτερους φαν!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-1143883715507406345?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-84065775706343038462007-03-13T17:48:00.000+02:002007-03-13T18:08:24.019+02:00Αφιερωμένο στη <a href="http://rvoulgari.blogspot.com" target="http://rvoulgari.blogspot.com">ralou...</a><br /><br />Η βροχή δεν έλεγε να κοπάσει.<br />Κι όσο πιο πολύ δυνάμωνε, τόσο περισσότερο κουλουριαζόταν στον καναπέ, κάτω απ’ την κουβέρτα της.<br />Ένας δυνατός κεραυνός πρέπει να έπεσε πολύ κοντά και για λίγο το φως στο χωλ τρεμόπαιξε. Ευτυχώς, σκέφτηκε, τα σπίτια είχαν <strong><em><span style="color:#333399;">αλεξικέραυνο</span></em></strong> και έτσι δεν υπήρχε κίνδυνος. Ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο της είχε πει ο θείος της ο Δημήτρης κάποτε, πριν χρόνια, όταν τον ρώτησε τι θα πει αλεξικέραυνο. Της είχε φανεί πολύ περίεργη λέξη. Νόμιζε ότι το είχε ανακαλύψει κάποιος Αλέξης, ο οποίος προφανώς έδωσε το όνομα του στην κατασκευή του! Στη σκέψη αυτή χαμογέλασε και για λίγο οι κεραυνοί σταμάτησαν να είναι τόσο τρομακτικοί. Τι κουτό <strong><em><span style="color:#cc66cc;">παιδάκι</span></em></strong> που ήμουν! Σκέφτηκε…<br /><br />Ξαφνικά η μία θύμηση διαδέχτηκε την άλλη. Θυμήθηκε τη γιαγιά της που, κάθε φορά που έβρεχε, ευχαριστούσε το Θεό που πότιζε τα χωράφια. Α, ρε γιαγιά! Αναφώνησε. Μια γλύκα ήσουν πάντα!<br />Μετά θυμήθηκε το Διονύση, τον παιδικό της έρωτα! Ένα απόγευμα την πήρε από το χέρι και βγήκαν τρέχοντας στη βροχή, πριν προλάβει να τους πάρει είδηση η μητέρα της. Και εκεί, κάτω από τις χοντρές στάλες, της έδωσε το πρώτο της φιλί! Το πιο<span style="color:#000000;"><em><strong> <span style="color:#ff0000;">λαχταριστό</span></strong></em> φιλί</span>! Είχε κοκκινίσει ολόκληρη!<br />Τεντώθηκε για να φτάσει το φλιτζάνι με το ζεστό κακάο, που δεν είχε αγγίξει τόση ώρα. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε ότι ίσα που ψιχάλιζε.<br />Χα! Είπε μεγαλόφωνα.<br /><strong><em><span style="color:#33ccff;">Ενίοτε</span></em></strong> η βροχή λειτουργεί πιο χαλαρωτικά κι απ’ το κακάο!<br />Και ένα πλατύ χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο της.<br /><br />Σηκώθηκε, πλησίασε το παράθυρο της και έμεινε να κοιτάζει τον <strong><em><span style="color:#330099;">ωκεανό</span></em></strong> που απλωνόταν από κάτω. Κάπου στο βάθος ξεπρόβαλε ένα ουράνιο τόξο.<br />Ακούμπησε το μέτωπό της στο τζάμι και χαμογέλασε!...<br /><br /><br />Συνεχίζοντας το παιχνίδι, οι λέξεις μου είναι:<br /><br /><strong>Χάδι<br />Ζαβολιά<br />Γάιδαρος<br />Ξαφνικά<br />Πέτρινος </strong><br /><strong></strong><br />Προτείνω,<br /> τον <a href="http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com" target="http://aggelos-x-aggelos.blogspot.com">Άγγελο</a><br /> την <a href="http://attalanti.blogspot.com" target="http://attalanti.blogspot.com">ατταλάντη</a><br />και όποιον άλλον θέλει να συμμετέχει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-8406577570634303846?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-18068694093501136962007-03-06T00:02:00.000+02:002007-03-06T22:25:51.366+02:00Το φεγγάρι ήταν γεμάτο.<br />Αλλά θλιμμένο.<br />Ποιος Θεός θα έφτιαχνε ένα φεγγάρι τόσο θλιμμένο;<br />Σαν να συγκρατούσε με κόπο τα δάκρυα του…<br />Η θάλασσα από κάτω γαληνεμένη. <br /><br />Καθρέφτιζε τη θλίψη.<a href="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/ReyZbr_azsI/AAAAAAAAABg/PwdXLJodyTU/s1600-h/images6.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/ReyZbr_azsI/AAAAAAAAABg/PwdXLJodyTU/s320/images6.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038570784064982722" /></a>…<br />Άραγε κλαίει το φεγγάρι;<br />Νομίζω πως ναι.<br />Και τα βράδια που κλαίει, η καρδιά μου φουρτουνιάζει.<br />Και η θάλασσα αγριεύει, όταν τα ασημένια δάκρυα την αγγίζουν.<br />Όχι, δεν είναι αυτά που έχουν οι γοργόνες καρφιτσωμένα στα μαλλιά.<br />Αυτά είναι πεφταστέρια!<br />…<br />Το ξωτικό μου έχει δει ασημένια δάκρυα!!<br />Μάλιστα έχει ένα στην κατοχή του! Είναι ο θησαυρός του!<br />Το φυλάει δίπλα στην καρδιά του…<br /><a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/ReyZC7_azrI/AAAAAAAAABY/eUCshHtqtdw/s1600-h/images4.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/ReyZC7_azrI/AAAAAAAAABY/eUCshHtqtdw/s320/images4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038570358863220402" /></a><br />Αν δεις ένα τέτοιο δάκρυ, τότε λένε μπορείς να νιώσεις το φεγγάρι<br />Που βαριαναστενάζει.<br />Και βαραίνει η καρδιά σου…<br />Αλλά όταν κοιτάξεις ψηλά, και το ψάξεις, τότε κάτι περίεργο συμβαίνει!<br />Η καρδιά σου γίνεται πιο ανάλαφρη!<br />Σαν …<br />Σαν…<br />Σαν το φεγγάρι να σε κοιτά! Και μετά, ναι είσαι σίγουρος ότι το φεγγάρι μίλησε!<br />Μίλησε, στην καρδιά σου! Πριν στρέψει το χλωμό βλέμμα από την άλλη.<br />…<br />Φεγγάρι κλέφτης, της ψυχής και της ματιάς.<br />Έρημο,<br />Σ’ αξημέρωτα μπαλκόνια…<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/ReyX37_azoI/AAAAAAAAABA/Kc7LTzCcTmc/s1600-h/images5.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/ReyX37_azoI/AAAAAAAAABA/Kc7LTzCcTmc/s400/images5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038569070373031554" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-1806869409350113696?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-7882930108405166382007-02-26T12:28:00.001+02:002007-02-26T12:49:15.336+02:00<a href="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/ReK69s5bbbI/AAAAAAAAAAk/cHx7H-6RSAg/s1600-h/images.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_AP9DXZz0Nl8/ReK69s5bbbI/AAAAAAAAAAk/cHx7H-6RSAg/s320/images.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5035792902540455346" /></a><br /><br /><br /><br />Στάθηκες απέναντι μου<br />Σήκωσες το όπλο σου<br />Χτύπησε το κινητό σου κι εσύ απάντησες<br />Ακόμα κι εκείνη, τη στιγμή του θανάτου μας<br /><br />δεν σ' είχα δικό μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-788293010840516638?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-19129029395818148562007-02-20T13:26:00.000+02:002007-02-20T13:35:54.349+02:00Κάποιοι φίλοι με προσκάλεσαν να παίξω κι εγώ το παιχνίδι της πυραμίδας!<br />Φαντάζομαι ότι είναι γνωστό, αλλά ας πω κι εγώ δυο πραγματάκια, μήπως και σας έχει ξεφύγει (καλέ που ζείτε και δεν το πήρατε χαμπάρι;;;)<br /><br />Λοιπόν, πρέπει να αποκαλύψω 5 πράγματα για τον εαυτό μου, 5 αλήθειες που έκρυβα, αλλά τώρα πρέπει να βγάλω προς τα έξω και να μάθει ο κόσμος τι κρύβει το χιλιοβασανισμένο μου μυαλό. Στη συνέχεια πρέπει να προσκαλέσω άλλα 5 άτομα να συνεχίσουν αν θέλουν, αυτό το ξεγύμνωμα της ψυχής τους.<br /><br />Fasten your seatbelts…<br /><br /><strong>1.</strong> Από πολύ μικρή φοβόμουν το θάνατο. Αλλά ντρεπόμουν να το πω. Φοβόμουν όμως τόσο πολύ και μη μπορώντας να το αντιμετωπίσω, καθόμουν στο δωμάτιο μου μες στο σκοτάδι και προσπαθούσα να σκληραγωγηθώ. Βλακείες. Πάντα κατέληγα να κλαίω με λυγμούς…<br /><br /><strong>2. </strong>Λατρεύω ένα μικρό ξαδερφάκι μου, σαν να είναι δικό μου παιδί. Το λατρεύω τόσο πολύ, που και μόνο με την σκέψη του, μπορώ να βάλω τα κλάματα (από χαρά!)<br /><br /><strong>3.</strong> Δυσκολεύομαι να ενθουσιαστώ… Είμαι καχύποπτη γενικά, (πράγμα που με έχει σώσει πολλές φορές, αλλά κάποιες άλλες με εμποδίζει να απολαύσω μικρά πραγματάκια).<br /><br /><strong>4.</strong> Λατρεύω τον κινηματογράφο! Μπορώ να περάσω άπειρες ώρες μέσα σε μια αίθουσα!<br /><br /><strong>5.</strong> Λέω χάλια ανέκδοτα… (Α! Να σας πω ένα με τον Τοτό?...)<br /><br />Με τη σειρά μου θα προσκαλέσω τους:<br /><br /><a href="http://jkpant.blogspot.com">jason</a><br /><a href="http://maikamous-maika.blogspot.com">maika</a><br /><a href="http://xlastx.blogspot.com">last drive</a><br /><a href="http://boyonachair.blogspot.com">το αγόρι...</a><br /><a href="http://enteka.blogspot.com">enteka</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-1912902939581814856?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-44266663063531591962007-02-15T17:22:00.000+02:002007-02-15T17:34:55.249+02:00Σάββατο πρωί.<br />Χτυπάει το τηλέφωνο.<br />Μία στατιστική εταιρία (και καλά…) κάνει έρευνα για την εγκληματικότητα.<br />5 ερωτήσεις όλες κι όλες, οκ λέω, θα απαντήσω.<br /><br />Δευτέρα πρωί.<br />Χτυπάει το τηλέφωνο.<br />Μία εταιρία security μου ανακοινώνει ότι κέρδισα ένα σύστημα συναγερμού τελευταίας τεχνολογίας, αλλά θα πρέπει να πληρώνω συνδρομή στην εταιρία λήψης σημάτων. Αφού λέω στον νεαρό ότι δεν ενδιαφέρομαι, άρχισε το παραμύθι.<br />Έμαθα πόσες φορές κλέψανε τον ίδιο, ο οποίος συνήθως γυρνώντας από μπουζούκια, έβρισκε το σπίτι του άδειο.<br />Βρε καλέ μου δεν ενδιαφέρομαι.<br />Φαντάζεστε δεσποινίς, μου λέει, να σηκωθείτε στον ύπνο σας και να καταλάβετε ότι κάποιος είναι στο σπίτι σας και το σηκώνει; Εμείς έχουμε τη λύση!<br />Βρε χρυσέ μου δεν ενδιαφέρομαι.<br />Ακόμα χειρότερα, μου λέει, φαντάζεστε δεσποινίς να γυρίσετε σπίτι σας και κάποιος από έξω να σας περιμένει με ένα στιλέτο για να απενεργοποιήσετε το συναγερμό; Εμείς πάλι έχουμε τη λύση!<br />Πουλάκι μου βγάλε τις ωτοασπίδες! Είπα: ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΑΙ!!!!<br />Μου έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα, κάτι που έπρεπε να είχα κάνει εγώ!<br /><br />Εκείνο το βράδυ έβλεπα εφιάλτες, μετά από πολύωρη μάχη με το στρώμα μου.<br />Νόμιζα πως κάποιος ήταν στο δωμάτιο μου! Πως θα ανοίξω τα μάτια και θα δω έναν κουκουλοφόρο να με κοιτάζει κρατώντας στιλέτο!<br /><br />Ηθικό δίδαγμα: ΚΟΨΤΕ ΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ!!! ΣΑΣ ΧΑΛΑΝΕ!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-4426666306353159196?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1170750223483327002007-02-06T10:17:00.000+02:002007-09-02T17:56:31.626+03:00Πήρε μια ρουφηξιά απ’ το τσιγάρο και έκατσε όσο πιο αναπαυτικά μπορούσε στην πολυθρόνα του. Ένιωθε τρομερή ένταση! Πάντα ένιωθε ένταση όταν τελείωνε. Αυτή τη φορά όμως … όλα ήταν πολύ δυνατά! Έφερε ξανά το τσιγάρο κοντά στα χείλη του.<br /><em>Άραγε να είχε ξημερώσει έξω;<br /></em>Άπλωσε τα χέρια του και πήρε απ’ το διπλανό τραπέζι το γλυπτό που λίγο πριν είχε ολοκληρώσει. Ήθελε να το ξαναγγίξει. Πέρασε τα χέρια του από τους κυματισμούς των μαλλιών της. Χάιδεψε τις γωνίες του προσώπου της. Το βλέμμα της, σαν κάτι να είχε αιχμαλωτίσει. Τα χείλια, τελείωναν σε ένα αμυδρό χαμόγελο. Έτσι ονειρευόταν τη γυναίκα των ονείρων του! Αυτά τα χείλια ονειρευόταν να φιλήσει…<br />Το πρόσωπό του συννέφιασε. Ξαφνικά ένιωσε κουρασμένος.<br /><em>Άραγε να είχε ξημερώσει έξω;</em><br />Πήρε το μπαστούνι του και σηκώθηκε. Ψηλαφώντας τον οικείο χώρο του εργαστηρίου του, βρήκε την πόρτα και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο του.<br />Ίσως, σκέφτηκε, ίσως κάποτε να ερχόταν μια τέτοια γυναίκα στη ζωή του.<br />Εκείνο το βράδυ, στον ύπνο του, χαμογελούσε…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-117075022348332700?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1170412792462568912007-02-02T12:38:00.000+02:002007-02-02T12:39:52.526+02:00<span style="font-size:130%;">...τον κόσμο να άλλαζα,<br />θα ξαναέβαφα γαλάζια </span><br /><span style="font-size:130%;">τη θάλασσα...<br /><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-size:130%;"><em><span style="font-size:85%;">Φ. Πλιάτσικας</span></em><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-117041279246256891?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1170104823360753302007-01-29T22:58:00.000+02:002007-01-29T23:26:07.776+02:00Χτες έγινε κι αυτήν η συνάντηση που κανονιζόταν μια βδομάδα τώρα από τη <b>debby</b>.<br />Είπε η κοπέλα να έρθει να δει 4-5 άτομα που ήθελε και μαζευτήκαμε 25 τελικά!<br /><br />Αρχικά δεν πολυήθελα να πάω. Αλλά επέμενε ο <b>aggelos</b> και πήγα. Δε θα πω πολλά.<br />Μόνο ότι περισσότερο απ’ όλα χάρηκα που γνώρισα από κοντά τη <b>Ραλού</b>. Δεν είπαμε πολλά, αλλά χάρηκα γι’ αυτό που είδα.<br />Η πιο ευχάριστη έκπληξη για μένα ήταν η <b>artanis</b> και ο <b>cyrusgeo</b>.<br />Όταν άκουσα ότι ήταν στην παρέα, ένιωσα πολύ περίεργα! Χάρηκα πάρα πολύ παιδιά!<br />Και ο <b>zοuri</b> και ο <b>blues with a healer</b> μου φάνηκαν πολύ συμπαθείς, αλλά δεν τα είπαμε…<br />Υπήρχαν άτομα που ήθελα να γνωρίσω, αλλά …ίσως μια άλλη φορά.<br /><br />Ελπίζω τουλάχιστον να πέρασε καλά η <b>debby</b> και να ...μην την πάτησε κανένας Αθηναίος!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-117010482336075330?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1170022529995171842007-01-29T00:10:00.000+02:002007-01-29T00:18:17.566+02:00<em><strong>The show must go on, </strong></em><br /><em><strong>Inside my heart is breaking</strong></em><br /><em><strong>My make-up may be flaking</strong></em><br /><em><strong>But my smile still stays on...</strong></em><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em><span style="font-size:78%;">Queen</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-117002252999517184?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1169115901110741652007-01-20T12:18:00.000+02:002007-01-21T02:42:10.846+02:00Κοιτούσε επίμονα το ποτό της…<br /><em>"Πάλι τα ίδια", </em>σκέφτηκε.<br /><br />Κάθε Σαββατόβραδο ήταν πανομοιότυπο με το προηγούμενο.<br />Τίποτα δεν άλλαζε στην μικρή επαρχιακή πόλη. Κάθε Σάββατο βράδυ βαφόταν, έβαζε κάτι προκλητικό και έβγαινε με τη Σέβη, την καλύτερη της φίλη.<br />Κάθε Σάββατο.<br /><em>“Θεέ μου, πρέπει να διασκεδάζεις με τις ζωές μας”, </em><br />σκέφτηκε και χαμογέλασε ειρωνικά, λίγο πριν φύγει από το σπίτι εκείνο το βράδυ.<br /><br />Κοίταξε γύρω της. Σχεδόν όλοι, ήταν γνωστές φάτσες.<br />Γύρισε την πλάτη της στον κόσμο. Προτιμούσε να μην κοιτάζει κανέναν. Έτσι κι αλλιώς δεν είχε τίποτα ενδιαφέρον να δει. Το ποτό την είχε ζαλίσει λιγάκι και αυτό την ευχαρίστησε. Άρχισε να κουνιέται ρυθμικά, αφήνοντας τα χέρια της να πέσουν ανέμελα δίπλα στο σώμα της .<br />Ήθελε να ζήσει κάτι συγκλονιστικό. Έστω, κάτι διαφορετικό…<br />Αλλά δε γινόταν ποτέ τίποτα σ’ αυτήν την πόλη. Ούτε η δουλειά της την ευχαριστούσε πια. Το είχε πάρει όμως απόφαση.<br />Τελευταίο Σαββατόβραδο.<br />Θα έφευγε. Θα κατέβαινε στην Αθήνα.<br />Νέοι άνθρωποι, νέες εμπειρίες, νέα ζωή, χιλιόμετρα μακριά από όλους τους γνωστούς. Ναι, αυτό ήθελε! Και αυτό θα έκανε!<br /><br /><em>“Αύριο,”</em> έλεγε στον εαυτό της, <em>“αύριο ετοιμάζω βαλίτσες και φεύγω!”</em><br />Ένιωσε ότι αυτήν η απόφαση την απελευθέρωσε. Το σκεφτόταν καιρό, όμως τώρα ήταν η κατάλληλη στιγμή!<br /><br />Γύρισε λιγάκι και κοίταξε πάνω από τον ώμο της.<br />Εκείνη την στιγμή, ακριβώς την ίδια στιγμή, γύρισε και την κοίταξε ένας άγνωστος.<br />Λες και τους είχε σκηνοθετήσει κάποιος!<br />Απλά γύρισαν και κοιτάχτηκαν!<br />Τα μάτια του! Δεν είχε δει πιο ωραία μάτια ποτέ στη ζωή της!<br />Αλλά κι αυτός δεν έπαιρνε τα δικά του από πάνω της!<br />Ξαφνικά η βραδιά απέκτησε ενδιαφέρον! Ρώτησε τη Σέβη αν τον ήξερε και την ίδια στιγμή το ίδιο φάνηκε να ρωτάει κι αυτός το φίλο του, που γύρισε και κοίταξε τις δύο κοπέλες.<br /><br />Η Σέβη τον ήξερε. Ένας πλούσιος της περιοχής που ήταν γνωστός για το ότι είχε κάψει τις καρδιές από πολλές κοπέλες της περιοχής, αλλά ποτέ δεν έμενε μόνο με μία.<br /><em>“Παράτησε τον ρε Εύη, μαλάκας είναι. Δεν αξίζει.”</em><br />Κι όμως, δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια της. Την είχαν μαγέψει αυτά τα γατίσια κατάμαυρα μάτια! Πως και δεν τον είχε ξαναδεί;<br /><br />Δεν άργησαν να γνωριστούν.<br />Μέσα σε λίγη ώρα άφησαν πίσω τους το μπαράκι και ανεβήκανε στην μηχανή, με προορισμό ένα ξενοδοχείο αρκετά μακριά από την πόλη.<br />Όλο το βράδυ κάνανε έρωτα.<br />Μια απίστευτη αίσθηση είχε πλημμυρίσει το κορμί της.<br />Ηδονή!<br />Κοιμηθήκανε από την εξάντληση.<br />Κάποια στιγμή η Εύη, όχι πολύ αργότερα, άνοιξε τα μάτια. Σήμερα φεύγω σκέφτηκε.<br />Απελευθερώνομαι! Γύρισε και τον είδε να την κοιτάζει με τα γατίσια μάτια του!<br /><em>“Σήκω,”</em> του είπε, <em>“πρέπει να ετοιμάσω τα πράγματα μου!<br />Δεν πρέπει να χάσω το λεωφορείο! Έλα όμορφε, σήκω! Θα με πας σπίτι, ε;”</em><br /><br />Λίγη ώρα αργότερα ήταν πάνω στην μηχανή. Δεν μπορούσε να σταματήσει να χαμογελάει! Ένιωθε ευτυχισμένη!<br />Έκλεισε τα μάτια και άφησε τον άνεμο να χτυπάει το πρόσωπο της και να μπερδεύει τα μαλλιά της.<br />Ελευθερία!<br />Ούτε που κατάλαβε την σύγκρουση.<br /><br />Ο οδηγός ενός αυτοκινήτου που είδε το τρακάρισμα σταμάτησε και έτρεξε προς το μέρος τους.<br />Είδε την Εύη να χαμογελάει…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-116911590111074165?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1168947708733698442007-01-16T13:35:00.000+02:002007-01-16T13:41:48.766+02:00…που νιώθει σαν μικρή κουκίδα, χαμένη.<br />Φοβάται, πως κάποιος γίγαντας θα την πατήσει.<br />Και θα τη λιώσει…<br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2887/2709/1600/563754/divider4.gif"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2887/2709/400/874012/divider4.gif" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-116894770873369844?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1167869948217965632007-01-04T01:56:00.000+02:002007-01-04T02:25:42.406+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2887/2709/1600/376119/film2.jpg"><span ><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2887/2709/320/125271/film2.jpg" border="0" /></span></a><span ><br />Ένα από τα χόμπι μου, είναι ο κινηματογράφος. Λατρεύω να βλέπω μία ταινία στο μεγάλο πανί, νιώθω ότι τη ζω πραγματικά!<br />Δεν μπορώ να το περιγράψω. Είναι κάτι πολύ δυνατό. Πονάει ο ήρωας, πονάω κι εγώ. Γελάει και γελάω, τρέχει και νιώθω τους μυς μου να σφίγγονται…<br />Ο κινηματογράφος για μένα είναι κάτι μοναδικό!<br />Μ’ αρέσει να πηγαίνω με καλή παρέα. Που δεν μιλάει πολύ, που μπορεί να εκτιμήσει την σκηνοθεσία, το ταλέντο (χωρίς βέβαια να δηλώνω ειδική), να γελάει. Εξίσου πολύ όμως μ’ αρέσει να πηγαίνω μόνη μου.<br />Δεν ξέρω πολύ κόσμο που το κάνει αυτό. Για μένα δεν ήταν ποτέ ένα απαραίτητα ομαδικό χόμπι.<br /><br />Μπορεί να με πεις psycho…<br />Μπορεί να με πεις διαστροφική.<br />Αλλά ναι! Μου αρέσει να πηγαίνω κινηματογράφο μόνη μου.<br />(Τώρα θα λες, που είναι το περίεργο…)<br />Μου αρέσει να πηγαίνω αργά το βράδυ, σε μεταμεσονύχτιες προβολές.<br />Να βλέπω θρίλερ.<br />Δυνατά θρίλερ!</span><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2887/2709/1600/708305/images.jpg"><span ><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2887/2709/320/240243/images.jpg" border="0" /></span></a><span ><br />Και μετά να γυρνάω με τα πόδια σπίτι μου.<br />Κατά προτίμηση από στενά δρομάκια!<br />(Τώρα τι λες;)<br />Νιώθω την αδρεναλίνη να κυλάει στο αίμα μου!<br />Συνήθως μετά από ένα θρίλερ, νομίζεις ότι κάτι θα συμβεί, κάτι υπάρχει εκεί έξω, που καιροφυλακτεί, περιμένει να κάνεις τη λάθος κίνηση…<br />Ότι κάποιος σε παρακολουθεί!<br />Και δως της η αδρεναλίνη ανεβαίνει!!!<br />Όταν τελικά φτάνω σπίτι, χαλαρώνω. Τα κατάφερα!<br />Ε, λοιπόν, εκείνα τα βράδια, κάνω τον καλύτερο ύπνο!<br />…<br /><br />Εκτός όμως από τις βραδιές θρίλερ, υπάρχουν και οι άλλες, οι γλυκές νύχτες.<br />Όπως προχτές. Πήγα να δω την ταινία The Holiday. Μία πολύ γλυκιά ταινία, από αυτές που οι 2 ηρωίδες, που έχουν την τέλεια ζωή, το τέλειο σπίτι, βρίσκουν τον τέλειο γκόμενο και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς άστα να πάνε…<br /><br />Αν όμως αφεθείς, ακόμα και μια τέτοια ταινία, μπορεί για λίγο να σε χαλαρώσει, να σε κάνει να χαμογελάσεις, να αφήσεις λίγο πίσω σου προβλήματα και να φανταστείς τον εαυτό σου να βουλιάζει στον τέλειο καναπέ της ταινίας με τον κούκλο πρωταγωνιστή να σου κάνει μασάζ! (Τέτοια σκηνή δεν υπάρχει στην ταινία, αλλά είπαμε, είναι η στιγμή που χαλαρώνεις! Δική σου είναι η στιγμή, βάζεις ό,τι θέλεις!)<br /><br />Πάντα υπάρχουν κάποιοι που κοιτάζουν κάπως. Τους φαίνεται περίεργο ότι κάποιος μπορεί να διασκεδάζει μόνος του.<br />Αλλά δε δίνω σημασία.<br /><br />Κι εκεί λοιπόν που δεν το περίμενα, σ’ αυτήν την πολύ ρομαντική και, κατά γενική ομολογία, θηλυκή ταινία, είδα άντρες μόνους τους.<br />Άντρες μόνους τους!<br />Που δεν πήγαν να δουν τον James Bond, ούτε τους X-MEN, αλλά μία ταινία ρομαντική.<br /><br />Περίεργο; Ε, λοιπόν, ούτε κι εγώ μπορώ να το εξηγήσω.<br />Εκείνο το βράδυ γύρισα σπίτι με ανάλαφρη διάθεση!<br /><br /></span><strong><em><span >Κορίτσια: βουρ στους κινηματογράφους!<br />Ναι, οι άντρες υπάρχουν!!!<br /></span></em></strong><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2887/2709/1600/374919/film.jpg"><span ><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2887/2709/320/265213/film.jpg" border="0" /></span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-116786994821796563?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1167658765486651422007-01-01T15:36:00.000+02:002007-01-02T19:53:07.386+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;">Συνήθως, όσα χρόνια με θυμάμαι, τα Χριστούγεννα έκανα σαν μικρό παιδί. Για την ακρίβεια, χειρότερα κι από μικρό παιδί!!!<br /><br />Όταν όμως έφτανε η Πρωτοχρονιά, κάτι χάλαγε μέσα μου…<br />Δεν ήταν θλίψη για το χρόνο που έφευγε (αν και στο τραγούδι: <em>Πάει ο παλιός ο χρόνος,</em> πάντα στεναχωριόμουν, γιατί σκεφτόμουν έναν γεράκο που κανείς πια δεν τον θέλει),αλλά πάντα είχα μια μικρή μελαγχολία.<br />Ναι. Εγώ δεν μελαγχολώ ποτέ τα Χριστούγεννα.<br />Μελαγχολώ την Πρωτοχρονιά.<br /><br />Φέτος όμως κάτι άλλαξε.<br />Δεν μπορώ να το προσδιορίσω, αλλά κάτι άλλαξε…<br />Νομίζω προς το καλύτερο!<br /><br />Όπως έχω ξαναπεί, είμαι από τα πιο αισιόδοξα άτομα που έχω γνωρίσει!<br />Ε, λοιπόν, και γι’ αυτή τη χρονιά, είμαι πολύ αισιόδοξη!<br />Ναι, αυτή, πρόκειται να είναι μια πολύ καλή χρονιά!<br /><br />Ίσως νιώθω πιο σίγουρη από ποτέ για τα άτομα που έχω γύρω μου.<br />Ίσως ξέρω καλύτερα από κάθε άλλη χρονιά τι ζητάω.<br />Ίσως είμαι έτοιμη να αφήσω πίσω το παρελθόν μου. (Ίσως, δεν παίρνω και όρκο…)<br />Ίσως είμαι έτοιμη ανθρώπους που φύγανε από κοντά μου, να τους θυμάμαι μόνο με απέραντη αγάπη, και να μην πονάει πια το κενό που άφησαν πίσω.<br />Ένα κενό που δε θα το καλύψει ποτέ, τίποτα…<br /><br />Ίσως…<br /><br />Πάντως, είμαι σχεδόν βέβαιη, ότι το <strong>2007</strong> θα πάει καλά!!!<br /><br />Για όλους μας!!! </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-116765876548665142?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1166428768816465422006-12-18T09:56:00.000+02:002006-12-18T09:59:28.846+02:00Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα βιβλίο, με τίτλο: Πνοή Ζωής, με Άρωμα Θανάτου, της Χαράς Αυγερινού, από τις εκδόσεις Μελίχρυσος.<br /><br /><em><span style="font-family:verdana;">«Ασυμβίβαστη, γεμάτη όνειρα η Χαρά, η νεαρή ηρωίδα του βιβλίου, ψάχνει τον τρόπο να ανανεώνει συνεχώς τις συγκινήσεις που της προσφέρει η ζωή. Δε θα αργήσει να απογειωθεί στα ονειρικά μονοπάτια των ναρκωτικών. Όταν όμως η πτήση τελειώνει, η πτώση είναι αναπόφευκτη. Περιθώριο, φυλακή, ψυχιατρείο. Μία κατάδυση μέχρι τα όρια του θανάτου. Εκεί, που όλα μηδενίζονται. Τελειώνουν ή ξεκινούν με νέα ώθηση προς τη ζωή.»<br /></span></em><br /><br />Η Χαρά Αυγερινού, υπήρξε μία από τις πρώτες γυναίκες στην Ελλάδα που φυλακίστηκε για κατοχή και χρήση ναρκωτικών ουσιών. Η προσωπική της διαπόμπευση από τα τότε Μ.Μ.Ε. για παραδειγματισμό, με δικαστική μάλιστα απόφαση, θα μπορούσε να λυγίσει μια νεαρή κοπέλα, οδηγώντας την σε αδιέξοδους δρόμους, που συνήθως δεν έχουν επιστροφή. Όχι όμως τη Χαρά. Ολοκλήρωσε με επιτυχία το πρόγραμμα υποκατάστασης με μεθαδόνη του ΟΚΑΝΑ και σήμερα, είναι το πρώτο άτομο (πρώην μέλος του), που στα πλαίσια του συγκεκριμένου οργανισμού, παρέχει στήριξη σε νέους, που προσπαθούν να ξεφύγουν από τη μάστιγα του αιώνα.<br /><br /><br />Την γυναίκα αυτή, τυχαίνει να τη γνωρίζω.<br />Τη γνώρισα ένα βράδυ, σε ένα ουζερί της Θεσσαλονίκης. (Και να φανταστείς ότι είμαστε από διπλανά χωριά!)<br />Στο πρόσωπο της είναι χαραγμένες οι εμπειρίες της. Μόλις τη δεις, καταλαβαίνεις ότι έχει περάσει πολλά. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσα! Σημάδια στο κορμί της θα την συντροφεύουν για πάντα, να της θυμίζουν τον πόνο…<br />Αυτό που με εντυπωσίασε όμως πραγματικά, ήταν η λάμψη στα μάτια της!<br />Ναι, πέρασα όσα πέρασα, πήγα στην κόλαση και γύρισα, και τώρα αφήστε με να ζήσω! Δικαιούμαι να ζήσω! Φώναζαν…<br /><br />Αυτή η γυναίκα, είναι μια ζωντανή απόδειξη, του πόσο δυνατή μπορεί να είναι η θέληση, η όρεξη για ζωή…<br /><br />Αν, τώρα στις γιορτές, θέλετε να κάνετε ένα δώρο σε κάποιον, σε έναν έφηβο, σε κάποιον που έχει χάσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του και την αυτοπεποίθηση του, ή στον εαυτό σας, πάρτε αυτό το βιβλίο.<br />Πιστέψτε με, δε θα χάσετε…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-116642876881646542?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1165863161193138042006-12-11T20:37:00.000+02:002006-12-16T22:21:32.013+02:00<em><strong><span style="font-family:lucida grande;">Βράδυ Χριστουγέννων!<br />Η παρέα στο μπαράκι διασκεδάζει.<br />Ή τουλάχιστον φαίνεται πως διασκεδάζει.<br />Κρυμμένα μυστικά όμως και απωθημένα, πλανιούνται στον αέρα…<br />Ανεκπλήρωτοι έρωτες, πληγωμένοι εγωισμοί, τσακισμένες ωραιοπάθειες κρύβονται κάτω από χαμόγελα και μάτια βαμμένα.<br /><br />Σφηνάκια.<br />Κι άλλα σφηνάκια.<br />Προσπαθούν να χαλαρώσουν το μυαλό.<br />Δυο κορμιά στριμώχνονται σε μια γωνιά, τρέχουν να κερδίσουν το χαμένο χρόνο. Το χρόνο που δεν είχαν ποτέ τους…<br /><br />Βλέμματα πρώην εραστών συναντιούνται. Προσπαθούν να ξυπνήσουν μνήμες, να πληγώσουν και να πληγωθούν.<br />Το δυνατό γέλιο κρύβει το σιγανό κλάμα.<br />Κι άλλο ποτό.<br />Ίσως έτσι σβήσει αυτήν η δίψα, που όλο και φουντώνει…<br /><br />Βράδυ Χριστουγέννων…<br />Το ίδιο σκηνικό, όπως τότε!<br />Μόνο που τώρα υπάρχει μοναξιά.<br />…<br /><br />Δύο γυναίκες φεύγουν.<br />Αμίλητες, αλλά η μια ξέρει τι κρύβει η άλλη στη ψυχή της.<br />Το χιόνι απάτητο…<br />Η μεγάλη πλατεία είναι κατάλευκη, το κρύο έχει μουδιάσει τα σώματα.<br />Οι δύο γυναίκες κοιτάζουν συγχρόνως τον ουρανό. Οι νιφάδες πέφτουν πάνω τους ασταμάτητα, ασπρίζουν τους ώμους, δακρύζουν τα μάτια. Οι λάμπες έχουν τυλιχτεί με ένα πέπλο απαλού φωτός.<br /><br />Τοπίο μαγικό!<br />Ο χρόνος σταμάτησε εκείνο το βράδυ,<br />Το βράδυ των Χριστουγέννων!<br /></span></strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-116586316119313804?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1165495373632978462006-12-07T14:41:00.000+02:002006-12-07T18:06:52.923+02:00<span style="font-family:verdana;">Άνοιξε τα μάτια. Δεν μπορεί να ξημέρωσε κιόλας, σκέφτηκε…<br />Μόλις πριν λίγο με πήρε ο ύπνος…<br />Ένιωθε πολύ κουρασμένος, είχε ανάγκη από ξεκούραση.<br />Δεν είχε τα περιθώρια όμως. Έπρεπε να πάει στη δουλειά. Τόσα στόματα είχε να θρέψει.<br /></span><span style="font-family:verdana;"><em>Ένα παράξενο συναίσθημα όμως…<br /></em>Κάτι ήταν διαφορετικό αυτό το πρωινό.<br />Σηκώθηκε να φτιάξει καφέ. Η μικρή καλυβούλα είχε φωτιστεί από τον ήλιο και την ζέστανε!<br />Βγήκε έξω με το φλιτζάνι στο χέρι, να απολαύσει την ανατολή! Πήρε βαθιά ανάσα και ένιωσε ευτυχία!<br />Μια ευτυχία, που όλα τα πλούτη του κόσμου δεν μπορούν να την προσφέρουν!<br />Τι κι αν ήταν φτωχός;<br />Αυτή τη θέα πάνω στο ύψωμα, με όλη την πόλη στα πόδια του, δεν μπορούσε να του τη στερήσει κανείς.<br /><br />Μπήκε μέσα, όταν άκουσε τα παιδιά του να τσακώνονται.<br />-Μη φωνάζετε, ακόμα δεν ξυπνήσατε, είπε.<br />-Έλα μικρή μου Τζέην, άσε ήσυχο τον αδερφό σου. Κι εσύ Τζόναθαν, είναι μικρή, δεν καταλαβαίνει.<br />-Πηγαίνετε να πλυθείτε.<br />Τα παιδιά πήγαν στο δεύτερο δωματιάκι της καλυβούλας.<br /></span><span style="font-family:verdana;"><em>Μα γιατί ένιωθε έτσι;<br /></em><br />Εκείνη την ώρα χτύπησε η πόρτα. Ήταν ο φίλος του. Κάθε πρωί περνούσε για να πάνε μαζί στην οικοδομή.<br />-Έλα, θες καφέ;<br />-Ναι, βάλε λίγο.<br />-Πως είσαι;<br />-Καλά, αλλά νιώθω <em>παράξενα</em> σήμερα. Κάτι, που δεν μπορώ να το προσδιορίσω…<br />-Μήπως θες να κάνεις κοπάνα από τη δουλειά;<br />-Όχι, αλήθεια σου λέω!<br />-Καλά, καλά. Ο καφές που λέγαμε;<br /><br />Κατευθύνθηκε προς το κουζινάκι και τότε πέρασε μπροστά από τον καθρέφτη.<br />Αντίκρισε τον εαυτό του…<br /><br />-Άκουσες; Πανικός έγινε κάτω στην πόλη! Ληστέψανε την μεγαλύτερη τράπεζα! Πολλά εκατομμύρια δολάρια σου λέω!<br /><br />Η φωνή, λες και ακουγόταν από χιλιόμετρα μακριά.<br />Το είδωλό του!<br />Ποιος ήταν αυτός στον καθρέφτη; Δεν μπορεί, δε γίνεται!<br />Κοίταξε τα χέρια του! Όλα φαινόταν <em>ανεξήγητα</em> φυσιολογικά, αλλά κάτι, κάτι ήταν λάθος, το ένιωθε!<br /><br />Η φωνή πλησίαζε τώρα.<br />-Σοφάκι, Σοφάκι μωρό μου, ξύπνα! Είσαι καλά;<br />Η Σοφία άνοιξε τα μάτια της. Ήταν απίστευτο!<br />Αυτό το όνειρο ήταν τόσο ζωντανό!<br />-Μωρό μου, είσαι καλά;<br />-Είδα ένα όνειρο…<br />-Εφιάλτης;<br />-Όχι, όχι, δεν ήταν εφιάλτης…<br /><strong><em>Απλά, ήμουν ένας μαύρος εργάτης στην Νέα Υόρκη…</em></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-116549537363297846?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1164715004737855502006-11-28T13:45:00.000+02:002006-11-28T20:06:21.636+02:00Οι φωνές της παρέας άρχισαν σιγά σιγά να σβήνουν. Το βλέμμα της ήταν καρφωμένο στη φωτιά που σιγόκαιγε στο τζάκι. Πλησίαζε, υπνωτισμένη, τις πορτοκαλί φλόγες, μέχρι που χάθηκε μέσα τους. Θυμήθηκε…<br /><br />… όταν λίγα χρόνια πριν, μία παρέα χωρισμένων γυναικών, φύγανε για εκείνο το τριήμερο. Τότε γνώρισε τον Αργεντίνο. Τότε, μετά από καιρό, ένιωσε ξανά κάτι μέσα της να την καίει. Ο Αργεντίνος, με εκείνη την παράξενη προφορά, της ξύπνησε την όρεξη για ζωή! Της μιλούσε για το πάθος, κρατώντας μπροστά της ένα σπίρτο αναμμένο. Αυτή, χαμένη στη σπίθα, ταξίδεψε…<br /><br />…Ταξίδεψε στην Σαντορίνη. Εκεί πήγαν ταξίδι του μέλιτος πριν χρόνια, αυτήν και ο άντρας της. Καθισμένοι στο πέτρινο παγκάκι, σφιχτά αγκαλιασμένοι, κάνανε όνειρα. Ρίγησε και άφησε έναν αναστεναγμό. Στον ορίζοντα, ο ήλιος τους καληνύχτιζε σκορπώντας ένα χρυσό πέπλο. Την μάγεψε! Κοίταζε το χρυσάφι που απλώθηκε και τα μάτια της καρφώθηκαν στο φλογερό κύκλο, πριν ακόμη σβήσει. Θυμήθηκε…<br /><br />…ήταν έφηβη. Τα ξεβαμμένα από το κλάμα μάτια της, μαύρισαν τα λευκά σεντόνια. Δεν τον αγάπησε τόσο, ώστε να τον κρατήσει κοντά της, σκεφτόταν. Ήξερε ότι ήταν πολύ μικρή ακόμα, ότι θα υπήρχαν κι άλλοι, αλλά αυτός ήταν ο πρώτος της έρωτας. Κι αυτός ο χωρισμός, την πονούσε πολύ. Η λάμπα του δωματίου τρεμόσβησε. Ασυναίσθητα, γύρισε και κοίταξε τη λυχνία…<br /><br />… Κοίταζε τη λυχνία για πολλή ώρα και μετά έτριψε τα μάτια της.<br />“Κοριτσάκι μου”, φώναξε ο μπαμπάς, “μην κοιτάς τόση ώρα το φως. Θα πονέσουν τα ματάκια σου”. “Μα μπαμπά, το φως έχει κάτι μαγικό, κοιτάζω μέσα του και χάνομαι…”<br />Και πριν ολοκληρώσει, το κοριτσάκι πλησίασε το παράθυρο, τράβηξε τις κουρτίνες και κοίταξε τα αστέρια…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-116471500473785550?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1163682054806510072006-11-16T14:56:00.000+02:002006-11-16T15:00:54.816+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;">Πάρτε αποφάσεις ρεεεε!<br />Που έλεγε κι ένας φίλος μου.<br /><a href="http://white-mamba.blogspot.com">mamba</a> καταλαβαίνεις τι εννοώ, ε; Ε;<br /><br />Ας αφήσουμε πίσω λοιπόν τις άσχημες μέρες!<br />Ας αρχίσουμε ξανά να σκεφτόμαστε αισιόδοξα! Φόβοι, διλήμματα, εξαφανιστείτε!<br />Θετική ενέργεια! Όλο και κάτι θα αρχίσει να δουλεύει!<br /><br />Κάτι μου λέει ότι οι δουλειές θα πάνε καλά!<br />Λοιπόν, αποφάσεις!<br />Λέω να κάνουμε πράγματα για τον εαυτό μας!<br />Τι λέτε;<br />Να αρχίσουμε με ένα γυμναστήριο; Ή με χορό; Δεν ακούγεται καθόλου άσχημο!<br />Ίσως και μια δεύτερη ξένη γλώσσα, έτσι για την πάρτη μας!<br />Χμμμ… Γαλλικά, σίγουρα γαλλικά!<br />Μήπως να κάνω και κανένα σεμινάριο φωτογραφίας;<br />Ή μήπως μαθήματα ζωγραφικής που πάντα ήθελα;<br />(στον κόσμο μας, υπάρχει ένα χαρούμενο κοριτσάκι!)<br /><br />Τελευταία βλέπω γύρω μου πολλούς ανθρώπους, που δεν είναι ευχαριστημένοι με τη ζωή τους. Πάντα πίστευα ότι στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε τα πράγματα, αρκεί να βοηθούσαν και λίγο οι συγκυρίες. Δε λέω ότι εγώ είμαι δυνατή, αντιθέτως..<br />Έχω όμως κάτι πολύ πολύ όμορφο!<br />Την ικανότητα, κάθε πρωί (σχεδόν) που ξυπνάω, να σκέφτομαι αισιόδοξα!<br /><br />Ας πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.<br />Μωρό μου, μην κατσουφιάζεις…<br />Θα κάνουμε τα πράγματα να πάνε καλά!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-116368205480651007?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1162756081845592632006-11-05T21:47:00.000+02:002006-11-05T21:48:01.853+02:00Σήμερα, για ακόμη μία φορά συνειδητοποίησα πόσο κακός μπορεί να γίνει ο κόσμος…<br />Υπάρχει τόση κακία εκεί έξω, που ώρες ώρες τρομάζω…<br />Δεν μπορούμε να χαρούμε με τη χαρά του άλλου;<br />Γιατί πρέπει να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα;<br />Εμείς είμαστε τέλειοι;<br />Νομίζω πως όλα μπορώ να τα αντιμετωπίσω.<br />Όλα, εκτός από δύο, την αχαριστία και την κακία.<br />Με γονατίζουν…<br /><br />Θεέ μου, όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω… καλή…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-116275608184559263?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1162333226057316662006-11-01T00:17:00.000+02:002006-11-01T00:20:26.060+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2887/2709/1600/images3.3.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2887/2709/320/images3.3.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:180%;color:#cc33cc;">The party is here!!!</span><br /><span style="font-size:180%;color:#cc33cc;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333399;"><strong><em>Χρόνια μου πολλά!!!</em></strong></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333399;"><strong><em>Να με χαίρονται </em></strong></span><br /><span style="font-size:130%;color:#333399;"><strong><em>όσοι μ' αγαπούν!</em></strong></span><br /><span style="font-size:180%;color:#cc33cc;"></span><br /><br /><span style="font-size:85%;color:#006600;"><em>Πότε πέρασε ένας χρόνος?...</em></span><br /><span style="font-size:85%;color:#006600;"><em>Γερνάω μαμά...</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-116233322605731666?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1161271574086444252006-10-19T18:16:00.001+03:002009-07-28T18:12:17.957+03:00<span style="font-family:trebuchet ms;">… πριν κοιμηθώ, άρχισα να σκέφτομαι αγαπημένα μου πρόσωπα.<br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Tη φίλη μου τη Φωφώ, που παλεύει με τον εαυτό της ζωγραφίζοντας φεγγάρια,<br />τη φίλη μου τη Λένα, που παλεύει με την μοναξιά της,<br />τον Δημήτρη, τον Χρήστο, που μου λείπει πολύ,<br />τον Σπύρο, που ελπίζω να μην τον πονάει πια η μέση του,<br />τον Νίκο, που χει φωλιάσει μες στη ψυχή μου και ακούω το γέλιο του κάθε βράδυ…<br /><br />Και μετά έκλεισα τα μάτια και πέρασαν από το μυαλό μου κάποιοι νέοι φίλοι!<br />Ο μοναδικός </span><a href="http://jkpant.blogspot.com/"><span style="font-family:trebuchet ms;">Jason</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;">, η </span><a href="http://kyklaminovounou.blogspot.com/"><span style="font-family:trebuchet ms;">ελπίδα</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;">, η </span><a href="http://taksidimiasnotas.blogspot.com/"><span style="font-family:trebuchet ms;">exilio</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;">, η καταπληκτική και ανεξάντλητη </span><a href="http://maikamous-maika.blogspot.com/"><span style="font-family:trebuchet ms;">maika</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;">, </span><a href="http://boyonachair.blogspot.com/"><span style="font-family:trebuchet ms;">ένα αγόρι σε μια καρέκλα</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;">, η </span><a href="http://mtheofilou.blogspot.com/"><span style="font-family:trebuchet ms;">απουσία</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;">, που μου χει λείψει, και ένιωσα αναπάντεχα όμορφα<br />Εκείνη την στιγμή, έπαιξε στο ραδιόφωνο δίπλα μου<br />ένα αγαπημένο μου κομμάτι, του Παυλίδη!<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2887/2709/1600/CA4XMV4T.1.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2887/2709/320/CA4XMV4T.1.jpg" /></a><br /><br />Με πήρε ο ύπνος χαμογελαστή…<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-116127157408644425?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1160764598326050212006-10-13T21:27:00.000+03:002006-10-14T13:01:22.473+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2887/2709/1600/images2.0.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2887/2709/200/images2.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><em><strong><span style="font-family:georgia;">Where is the moment<br />When you need it<br /> the most?<br />You kick up the leaves <br />and the magic is lost…<br /></span></strong></em><br /><br />Έχεις νιώσει την ανάγκη να σταματήσεις το χρόνο;<br />Έχεις νιώσει ότι τα γεγονότα τρέχουν πιο γρήγορα από σένα και δεν τα προλαβαίνεις;<br />Να σταματούσε ο χρόνος…<br />Να κοιτάξεις τον ουρανό να πάρεις μια ανάσα…<br /><br />Συμβαίνουν όλα τόσο γρήγορα, δεν προλαβαίνεις να νιώσεις χαρά, νιώθεις λύπη, αγωνία.<br />Δεν προλαβαίνεις να χαμογελάσεις, κατσουφιάζεις…<br /><br />Άραγε οι παλιότεροι να ήταν τόσο κυκλοθυμικοί;<br />Ή η ζωή μας έχει πια τόσο τρελούς ρυθμούς που οδηγούν εκεί;<br /><br />Ουφ…<br />Νιώθεις ώρες ώρες σαν ένα αργό, βαρύ μπλουζ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-116076459832605021?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1160314746699664362006-10-08T16:20:00.000+03:002006-10-08T16:39:06.743+03:00<span style="font-family:trebuchet ms;"><em>Το είχαμε πάρει απόφαση: θα ζούσαμε οι δυο μας.<br />…<br />Μέσα σε λίγες μέρες είχε ήδη κανονιστεί η μετακόμιση.<br />Εγώ ανέλαβα την καθαριότητα, όχι με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση. Το σπίτι ήταν πολύ βρώμικο, ειδικά η κουζίνα. Και μόνο που την κοίταζα, ένιωθα έναν κόμπο στον λαιμό, αλλά έπρεπε να συνεχίσω. Της το είχα υποσχεθεί και δεν ήθελα να την απογοητεύσω. Έπρεπε να είμαστε και οι δύο δυνατές, η μία για την άλλη.<br /><br />Τραγουδούσα για να σπάσω την μονοτονία της μοναξιάς, όσο έτριβα τα λιγδωμένα πλακάκια.<br />Αυτό θα γινόταν το νέο μου σπίτι.<br />Ήθελα να κάνω όσο πιο πολλά μπορούσα. Την επόμενη θα φέρναμε τα πράγματα και δεν υπήρχε πολύς χρόνος.<br />Περνούσαν πολλές σκέψεις από το μυαλό μου, όλα αυτά τα κλισέ: κάθε τέλος μια καινούρια αρχή, κάθε αρχή και δύσκολη και άλλα τέτοια… Πόσο χαζά ακουγόταν τώρα όλα αυτά.<br />Αυτήν η αρχή μου φαινόταν αδιάβατη ζούγκλα, αλλά φοβόμουν να το παραδεχτώ…<br />Φοβόμουν.<br />Έχω μετακομίσει πολλές φορές στη ζωή μου. Έχω αλλάξει σπίτια, χωριά, πόλεις, χώρες.<br />Αυτήν ήταν η πρώτη φορά που φοβόμουν.<br />…<br /><br />Ξυπνήσαμε νωρίς.<br />Η αλήθεια είναι ότι καμία δεν κοιμήθηκε αρκετά. Η μετακόμιση είχε κανονιστεί για το απόγευμα και η αναμονή ήταν πολύ δύσκολη. Κάποια στιγμή, ήρθε το φορτηγάκι και φορτώσαμε τη ζωή μας.<br />Εγώ δε χωρούσα και πήγα με ταξί. Φτάσαμε σχεδόν ταυτόχρονα.<br />Αρχίσαμε να κουβαλάμε.<br />Η γειτονιά ήταν γνώριμη. Που να το ξερα όταν ήμουν παιδάκι και έτρεχα στα στενά των Αμπελοκήπων, ότι μετά από σχεδόν 20 χρόνια θα έβρισκα σπίτι στην ίδια γειτονιά!<br />Είχε κιόλας βραδιάσει όταν τα ξεφορτώσαμε όλα.<br />Στρώσαμε δύο πατάκια και κάτσαμε να ξεκουραστούμε.<br />Αυτό ήταν…<br /><br />…<br />Η μητέρα μου σηκώθηκε και πήγε στο δωμάτιο που είχαμε βάλει όλα τα πράγματα.<br />Την ακολούθησα, τελείως μηχανικά. Ίσως κι από φόβο, μη μείνω μόνη σ’ ένα δωμάτιο ξένο…<br />Τα πάντα τοποθετημένα σε μαύρες σακούλες και η μία πάνω στην άλλη.<br />Ένα δωμάτιο με μαύρες σακούλες. Ένα δωμάτιο μαύρο…Από πού να πρωτοξεκινήσει κανείς;<br />Ένιωσα τα γόνατα μου να λυγίζουν και ακούμπησα στον τοίχο.<br />Μακάρι το πρωί όλα να φαίνονται καλύτερα…</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-116031474669966436?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1159787959217838642006-10-02T14:17:00.000+03:002006-10-02T14:19:19.216+03:00Σήμερα το πρωί ήμουν στους Αμπελόκηπους, κοντά στο μετρό.<br />Αυτό που αντίκρισα ήταν μια ευχάριστη έκπληξη: μία θεατρική ομάδα, ανακοίνωνε την ομιλία ενός υποψηφίου για τις εκλογές.<br />Ήταν απίστευτο!<br />Μία ομάδα από νέα αγόρια και κορίτσια, με πρωτότυπα σκετσάκια, τραγούδια και έξυπνες ατάκες, ένας συνδυασμός stomp (καθώς κρατούσαν σκουπόξυλα που τα χτυπούσαν ρυθμικά) και χορού αρχαίας τραγωδίας, σίγουρα δεν πέρασαν απαρατήρητοι!<br />Γυρνούσαν από δρόμο σε δρόμο, φώναζαν, τραγουδούσαν, και έδιναν μια απίστευτα ευχάριστη νότα !<br />Αυτό μάλιστα!<br />Αυτό είναι πρωτοτυπία!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-115978795921783864?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1159561409447685042006-09-29T23:15:00.000+03:002006-09-29T23:31:26.816+03:00Ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι του νοσοκομείου, ακινητοποιημένη από τον πόνο. Πιθανή σκωληκοειδίτιδα, είπαν οι γιατροί.<br />Στον ίδιο θάλαμο με μένα άλλες δύο γυναίκες, γύρω στα 40, ένιωθα όμως τόσο εξαντλημένη, που δεν είχα τη δύναμη να τις κοιτάξω.<br />Φοβόμουν. Πάντα φοβόμουν τα χειρουργεία. Σκεφτόμουν όλα τα πιθανά σενάρια.<br />Αν κάτι δεν πήγαινε καλά;<br />Μ’ αυτές τις σκέψεις αποκοιμήθηκα.<br /><br />Ξύπνησα πολύ αργά το βράδυ, εκείνη την ώρα που οι μισοί ασθενείς ξυπνάνε παρακαλώντας για ένα παυσίπονο.<br />Γύρισα στα αριστερά μου. Οι δύο “συγκάτοικοί” μου ήταν κι αυτές ξύπνιες.<br />Έβλεπα την σκιά της μίας, αυτής που ήταν στην άλλη άκρη του δωματίου.. Καθόταν ακίνητη στο κρεβάτι, λες και κοίταζα την σκιά ενός αγάλματος. Αναρωτήθηκα τι τη βασάνιζε. Μάλλον δεν είχε κάτι σοβαρό σκέφτηκα, δεν έδειχνε να πονάει. Σηκώθηκε και οι κινήσεις της ήταν σταθερές και αποφασιστικές.<br />Με είδε που την κοιτούσα, καθώς γύρισε ελαφρά το κεφάλι της προς το μέρος μου.<br /><br /><span style="color:#993399;"><em><strong>“Χρειάζεσαι τίποτα κορίτσι μου; Πονάς;” </strong></em><br /><br /></span>με ρώτησε και της έγνεψα αρνητικά. Σηκώθηκε και μου φάνηκε περίεργη η σιλουέτα της. Σαν κάτι να… έλειπε.<br />Πλησίασε τη δεύτερη γυναίκα που ήταν δίπλα μου, και έσκυψε από πάνω της. Την άκουσα που της ψιθύρισε:<br /><br /><span style="color:#993399;"><em><strong>“Μην κλαις, όλα καλά θα πάνε, θα το δεις…” </strong></em><br /><br /></span>Και που το ξέρει; Αναρωτήθηκα. Πως είναι τόσο σίγουρη;<br />Γύρισα από την άλλη και προσπάθησα να κοιμηθώ. Είχα αρχίσει να τρέμω. Πήρα βαθιές ανάσες, προσπαθώντας να χαλαρώσω, αλλά δεν τα κατάφερα.<br />Πάντα όταν φοβάμαι τρέμω…<br />Θύμωσα!<br />Θύμωσα με μένα, που καλοκαιριάτικα μπήκα στο νοσοκομείο, με τους γιατρούς, που δεν ήξεραν σίγουρα τι έχω, με την γυναίκα, που της φαινόταν όλα απλά..<br /><br />…<br />όταν άνοιξα τα μάτια μου είχε πια ξημερώσει.<br />Οι δύο γυναίκες αγκαλιασμένες, κλαίγανε.<br />Η διπλανή μου έλεγε στην πρώτη, αυτήν που το προηγούμενο βράδυ φαινόταν πιο δυνατή:<br /><br /><em><strong><span style="color:#66cccc;"><span style="color:#666600;">“Μην κλαις! Τόσες μέρες γελάω για να σου δίνω κουράγιο, τώρα ήρθε η σειρά σου!<br />Τόσες μέρες είσαι δυνατή, μη λυγίζεις τώρα! Σώπα …”</span><br /><br /></span><span style="color:#993399;">“Ναι, μα…<br />… είναι που δε θα μπορέσω να βάλω στενό μπλουζάκι ποτέ ξανά…”</span></strong></em><span style="color:#993399;"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-115956140944768504?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1159432098861521432006-09-28T11:27:00.000+03:002006-09-28T11:31:02.616+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2887/2709/1600/TEARS%5B1%5D.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2887/2709/320/TEARS%5B1%5D.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Πέρασε ένας χρόνος…<br />Πότε ρε γαμώτο;<br />Δε θα πω περιττά λόγια.<br />Μόνο ότι μου λείπεις αβάσταχτα…<br />Σήμερα όσο ποτέ σε χρειαζόμουν…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-115943209886152143?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1159431869985538922006-09-28T11:22:00.000+03:002006-09-28T11:24:29.996+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2887/2709/1600/14221%5B1%5D.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2887/2709/320/14221%5B1%5D.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Το νιώθω.<br />Το ψέμα το νιώθω…<br />Ακόμα κι αν δεν το δείχνω, γιατί πονάει και δε θέλω να ξύσω πληγές.<br />Αλλά το νιώθω…<br />Προτιμώ να μου πεις την αλήθεια, κι ας πονέσω…<br />Μην μου πεις ότι θέλεις να με προφυλάξεις, δεν το δέχομαι!<br />Αλλά μην προσπαθήσεις να με πείσεις ότι κάνω λάθος, όταν δεν κάνω.<br />Κάτι μέσα μου θα σπάσει…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-115943186998553892?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1158786560254304682006-09-21T00:02:00.000+03:002006-09-21T00:09:20.280+03:00Πέρασε το χέρι του πάνω από την σπονδυλική της στήλη.<br />Την ένιωσε να ανατριχιάζει μέσα στον ύπνο της.<br />Ίσως να έβλεπε όνειρο, ποιος ξέρει…<br />Είχε μια ακατανίκητη επιθυμία να την κατακτήσει ξανά!<br />Ήταν τόσο όμορφη!<br />Ακούμπησε την ανοιχτή παλάμη στο γοφό της και ένιωσε για μία ακόμη φορά το απαλό της δέρμα.<br />Με την άκρη της γλώσσας του άνοιξε δρόμους στον ιδρωμένο ώμο της και την άκουσε να αναστενάζει.<br />Τα δυο κορμιά ηλεκτρίστηκαν.<br />Οι αισθήσεις ξύπνησαν.<br />Μαζί μ’ αυτές και το στήθος της, κάτω από το σατέν νυχτικό.<br />Τα δάχτυλά του άγγιξαν τις κορυφές της.<br />Δεν άντεξε άλλο και γύρισε προς το μέρος του.<br />Τα χείλη τους ενώθηκαν σε μια τρελή κούρσα!<br />Τα δυο κορμιά παρακαλούσαν να γίνουν ένα και να τελειώσει το μαρτύριο της αναμονής!<br />Παραδόθηκαν σε σπασμούς ηδονής και έρωτα, ψιθυρίζοντας αναστεναγμούς.<br />Δάχτυλα μπλεγμένα.<br />Ένα δάκρυ κύλησε.<br />Λόγια μπερδεμένα με καυτές ανάσες.<br />Κινήσεις ρυθμικές.<br />Ο τέλειος χορός.<br />Κορύφωση!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-115878656025430468?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1158228657484285192006-09-14T13:06:00.000+03:002006-09-14T13:10:57.493+03:00Πόσες φορές μπορεί να έχω ακούσει ένα τραγούδι…<br />Κι όμως, λατρεύω τις στιγμές που πραγματικά <em>ακούω</em> ένα τραγούδι!<br />Έτσι έγινε και προχτές.<br />Άκουσα ένα τραγούδι!<br />Και μαγεύτηκα!<br />Παρασύρθηκα, ταξίδεψα, δάκρυσα…<br />Είναι σαν να σε χτυπάει ένα τρένο, όλη αυτήν η συναισθηματική φόρτιση!<br />Αυτοί είναι οι στίχοι που εδώ και λίγες μέρες έχουν αλλάξει τα απογεύματα μου!...<br /><br /><em>Σαν δυο φωτάκια βραδινού αεροπλάνου</em><br /><em>τα δυο σου μάτια και χαράζουν τον αέρα </em><br /><em>η αγκαλιά σου ειναι η σκάλα του Μιλάνου </em><br /><em>κι εγώ αποψε έχω επίσημη πρεμιέρα</em><br /><em></em><br /><em>Πάρε με πάρε με μέσα σου να κρυφτώ</em><br /><em>σαν να μην έζησα πριν απ'το βράδυ αυτό</em><br /><em></em><br /><em>Θέλω να δω το πρόσωπο σου ανθισμένο </em><br /><em>να με φιλάς όλη τη νύχτα όσο αντέξεις </em><br /><em>σαν φλιπεράκι γελαστό ξετρελαμένο</em><br /><em>σου δίνω ακόμα μία μπίλια για να παίξεις</em><br /><em></em><br /><em>Πάρε με πάρε με μέσα σου να κρυφτώ</em><br /><em>σαν να μην έζησα πριν απ'το βράδυ αυτό</em><br /><em></em><br /><em>Κι ύστερα ξάπλωσε κοντά μου και κοιμήσου</em><br /><em>εγώ θα πιάσω μια γωνίτσα στο κρεβάτι </em><br /><em>όχι πως έχω το κλειδι του παραδείσου</em><br /><em>μα σ' αγαπώ κι αυτό νομίζω είναι κάτι</em><br /><em></em><br /><em>Πάρε με πάρε με μέσα σου να κρυφτώ</em><br /><em>σαν να μην έζησα πριν απ'το βράδυ αυτό...</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-115822865748428519?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1157974039703755692006-09-11T14:23:00.000+03:002006-09-11T14:38:28.616+03:00<strong><em>Το ωραιότερο ταξίδι που χω κάνει<br />Ήτανε πάνω στη σπασμένη πολυθρόνα<br />Που αφήσαν πίσω πριν να φύγουν οι τσιγγάνοι<br />Σε μια αλάνα μες στη μέση του χειμώνα…<br /></em></strong><br />Άφηνα να παρασυρθώ από τον αέρα.<br />Αυτός, ήξερε που με πήγαινε.<br />Όλα ήταν τόσο μαγικά!<br />Ακόμα και σε ποια στροφή έπρεπε να στρίψει ήξερε!<br />Και ήταν πολύ απλό: απλά δεν υπήρχαν πρέπει!<br /><br />Και ταξίδευα!<br />Περνούσα δίπλα από ποτάμια, κι αυτά με χαιρετούσαν<br />στέλνοντας κυματάκια προς το μέρος μου να μου ευχηθούν καλό δρόμο!<br /><br />Δυο γλάροι ήρθαν να ξεκουραστούν πάνω στο μπράτσο της πολυθρόνας.<br />Με ρωτούσαν για το παράξενο ταξίδι μου.<br />Αν συνάντησα συγγενείς τους,<br />Αν τα χιόνια κατέβαιναν από τα βουνά…<br /><br />Περνούσα μέσα από πόλεις<br />Συνάντησα τυφλούς, που με ρωτούσαν<br />Για μυρωδιές που ποτέ δε θα γνώριζαν…<br /><br />Και ταξίδευα ταξίδι ακούραστο!<br /><strong><em>Τα νησιά με χαιρετούσαν μεθυσμένα…<br />Και τα πουλιά, παραδεισένια…<br /></em></strong><br />Μια κοπέλα με ρώτησε αν είδα στο πέρασμα μου<br />έναν νέο, αυτόν που ποτέ δεν είχε δει<br />Όμως ήξερε ότι θα ρθει…<br /><br />Οι νέοι με ρωτούσαν αν συνάντησα<br />περιπέτειες και άλλους γενναίους<br />και εγώ σε όλα απαντούσα<br />και μοίραζα εικόνες και ζωές…<br /><br />μα το ταξίδι μου έφτανε στο τέλος<br />και η χαρά μου με τη λύπη ήταν ένα<br />αλλά…<br />μα τω Θεώ!...<br /><br /><strong><em>…Το ωραιότερο τραγούδι που έχω ακούσει<br />Το είπε ένας καπετάνιος πριν πεθάνει<br />«το πιο ωραίο, το πιο ωραίο<br />το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι»<br /></em></strong><br /><span style="font-size:78%;">(οι στίχοι είναι του Παύλου Παυλίδη.)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-115797403970375569?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1157454034068790752006-09-05T13:55:00.000+03:002006-09-05T14:00:34.070+03:00Τον είχε ερωτευτεί τρελά!<br />Αλλά περισσότερο από έρωτα, αυτό που ένιωθε ήταν αγάπη!<br />Τον αγαπούσε πολύ!<br />Και τώρα αυτός είχε φύγει…<br />Όλες του οι υποσχέσεις, όλα τα λόγια γκρεμίστηκαν σαν χάρτινος πύργος…<br />Πως μπορούσε να το ξεπεράσει;<br />Δύσκολο συναίσθημα η μοναξιά. Και το έλεγε αυτήν, που πριν τον ερχομό του στη ζωή της, ήταν πάντα μόνη. Έτσι είχε μάθει. Αυτός όμως τα άλλαξε όλα.<br />Και πώς να το αντέξει τώρα;<br /><br />Στεκόταν στο γεφυράκι, το γεφυράκι τους, εκεί που τυχαία είχαν γνωριστεί.<br />Ακούμπησε με την πλάτη στα ξύλινα κάγκελα.<br /><br />Κάποτε έλεγε πως το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή ενός ανθρώπου είναι να νιώθει συναισθήματα, ότι κι αν ήταν αυτά. Χαρά, θλίψη, έρωτας, αγάπη, λύπη. Ο άνθρωπος είναι ζωντανός μόνο όταν νιώθει, και όχι όταν είναι νεκρωμένος από συναισθήματα. Τόσο πολύ την είχε σημαδέψει η μοναξιά που αναζητούσε έντονα κάτι να την κάνει να νιώσει.<br />Και πάνω από όλα αναζητούσε να έρθει κάποιος στη ζωή της που θα την αναστατώσει!<br />Θα φέρει τα πάνω κάτω!<br />Και αυτός ήρθε…<br />Πόσο μετανιωμένη ένιωθε.<br />Και πόσο δεν μετάνιωνε καθόλου συγχρόνως!<br />Πως όμως;<br />Πως μπορεί να ζήσει κάποιος μετά από έναν τόσο μεγάλο έρωτα;<br />Όταν έχεις δει, έχεις βιώσει τόσο έντονα συναισθήματα;<br />Πόσο σε πληγώνει η απουσία τους…<br />Ήταν εγωιστικό, το ήξερε. Όμως δεν μπορούσε να κάνει κάτι γι’ αυτό.<br />Άρχισε να βρέχει…<br />Άφησε τα δάκρυα της να κυλήσουν.<br />Τα μάτια της έγιναν βρύσες, ξεχασμένες ανοιχτές.<br />Και η καρδιά της πληγή ανοιχτή…<br />Ήξερε ότι θα βρει τη δύναμη να το παλέψει… Δεν ήταν έτοιμη ακόμη όμως και το ήξερε και αυτό. Πρώτα έπρεπε να θρηνήσει, να κλάψει, να αδειάσει…<br /><br />Κοίταξε το ποταμάκι από κάτω. Ταραγμένο κι αυτό…<br />Από μακριά ακούστηκε ένα τραγούδι<br /><br /><em><strong>Διώξε τη λύπη παλικάρι,<br />Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι…</strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-115745403406879075?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1156778327441660252006-08-28T18:17:00.000+03:002006-08-28T18:22:57.616+03:00… για να ζητήσεις μια συγνώμη,<br /> για να πεις ευχαριστώ,<br /> για να πεις σ’ αγαπώ,<br /> για να χαμογελάσεις,<br /> για να αφήσεις ένα ακόμα δάκρυ να κυλήσει, κι ας έχεις κλάψει πολλές φορές,<br /> προκειμένου να ξεκουράσεις τη ψυχή σου,<br /> για να νιώσεις δυνατός και να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου,<br /> για να κάνεις μια νέα αρχή…<br /><br /> Να αναγνωρίσεις τα λάθη σου,<br /> Να τα αντιμετωπίσεις…<br /> Να ζήσεις!<br /><br /><br /><em>Συγνώμη</em> για όλες τις φορές που χρειαζόσουν ένα χαμόγελο και δεν στο δινα…<br />Που μερικές φορές σου κάνω τη ζωή δύσκολη…<br /><em>Σ’ ευχαριστώ</em> που υπάρχεις δίπλα μου και με κάνεις να νιώθω ζωντανή!<br /><em>Σ’ αγαπώ</em>… έτσι απλά!<br />Και σου χαμογελώ κάθε φορά που σε σκέφτομαι!<br /><em>Θα μου χαρίσεις κι εσύ ένα χαμόγελο;</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-115677832744166025?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1154638009576913052006-08-03T23:33:00.000+03:002006-08-04T20:25:33.590+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2887/2709/1600/??????????.1.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 136px; CURSOR: hand; HEIGHT: 114px" height="76" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2887/2709/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.0.jpg" width="114" border="0" /></a><br /><strong><em>...Ασαφής και νεφελώδης είναι<br />η αρχή όλων των πραγμάτων,<br />όχι όμως το τέλος τους.<br /><br />Η ζωή, και ό,τι ζει, συλλαμβάνεται στην </em><br /><em>αχλύ </em></strong><strong><em>και όχι στον κρύσταλλο.<br /><br />Και ποιος ξέρει αν ο κρύσταλλος δεν είναι η αχλύ σε αποσύνθεση;</em><br /></strong><br /><em><span style="font-size:78%;">Χαλίλ Γκιμπράν, "Ο κήπος του Προφήτη"</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-115463800957691305?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1154440919916397632006-08-01T16:56:00.001+03:002009-07-28T18:51:50.449+03:00<div><br /><div>Ένας θόρυβος τον ξύπνησε απότομα.<br />Και σήμερα μια περίεργη μελαγχολία τον κατέβαλλε.<br />Κατευθύνθηκε προς το καθιστικό. Ο μεγάλος γιος της οικογένειας ήταν εκεί. Δεν του έδινε σημασία εδώ και καιρό όμως...<br />...Ένιωθε τόσο μόνος.<br />Ήταν τόσο μικρός. Δεν μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα. Δεν ήταν στο... χέρι του.<br />Έκατσε σε μια γωνιά.<br />...Κάποια στιγμή πέρασε από μπροστά του το μικρό κοριτσάκι. Γύρισε, τον κοίταξε, αλλά προτίμησε να παίξει με τις κούκλες της...<br /><br />Τον πήρε το παράπονο.<br />Ένιωσε κάτι να κυλάει από τα μάτια του. <a href="http://1.bp.blogspot.com/_AP9DXZz0Nl8/Sm8eeRX-WEI/AAAAAAAAAXc/1br7ikIT_YE/s1600-h/goldfish.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 140px; FLOAT: right; HEIGHT: 93px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363539186630416450" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_AP9DXZz0Nl8/Sm8eeRX-WEI/AAAAAAAAAXc/1br7ikIT_YE/s400/goldfish.jpg" /></a><br />Το κοριτσάκι τον κοίταξε.<br /><br />-Μαμά, μαμά, έλα να δεις!<br /><br />Μητέρα, γιος και κόρη έσκυψαν από πάνω του.<br />Ήταν δυνατόν να κλαίει ένα... χρυσόψαρο;<br /><a href="http://www.hotelpreston.com/images/goldfish-enlarge.jpg"></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-115444091991639763?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1153758858910587212006-07-24T19:30:00.000+03:002006-07-27T00:36:04.886+03:00<p align="left"><strong><em>Εκείνος</em>…</strong><br /><br />… Ανακάθισε στην καρέκλα του.<br />Δεν έλεγε να πάρει τα μάτια του από πάνω της. Λάτρευε να τη χαζεύει όσο αυτή κοιμόταν. Σήμερα είχε κάτι μαγικό. Μία γαλήνια έκφραση στο πρόσωπό της.<br />Αυτή τη στιγμή συνειδητοποίησε ότι δεν είχε σταματήσει ποτέ να την αγαπά.<br />Ποτέ…<br />Πως τα κατάφεραν και χάθηκαν όμως;<br />Ούτε που κοιτούσαν πια ο ένας τον άλλον στα μάτια…<br /><br />Αποφάσισε να ετοιμάσει καφέ.<br />Πήγε στην κουζίνα, που είχε λουστεί από το φως του ήλιου.<br />Κάτι ήταν διαφορετικό εκείνο το πρωί. Μια ευχάριστη διάθεση τον έκανε να ριγήσει. Άκουσε βήματα.<br />Εκείνη, είχε ξυπνήσει.<br />-Καλημέρα.<br />-Καλημέρα, και ένα χαμόγελο που πήγε να εμφανιστεί, σβήστηκε γρήγορα.<br />Δεν άντεχε άλλο αυτήν την κατάσταση.<br />Δεν ήθελε να γίνουν δυο ξένοι, αυτοί που αγαπήθηκαν τόσο…<br />Αν του μιλούσε… Αν του έλεγε τι νιώθει…<br /><br />-Έχει καφέ, της φώναξε, αλλά εκείνη είχε ήδη μπει στο μπάνιο.<br /><br />Ναι, σίγουρα κάτι έπρεπε να κάνει.<br />Έκοψε ένα φύλλο από ένα μπλοκάκι, κάτι έγραψε.<br />Το άφησε στο τραπέζι και έφυγε για τη δουλειά.<br /><br /><br /><strong><em>Εκείνη</em></strong>…<br /><br />…ξύπνησε.<br />Γύρισε προς το μέρος του, αλλά εκείνος είχε ήδη σηκωθεί, όπως συνήθιζε τελευταία. Πόσο καιρό είχαν να ξυπνήσουν μαζί και να αρχίσουν τα χάδια;<br />Κάποτε λάτρευε να την κοιτάζει, όσο αυτή κοιμόταν. Τώρα;<br />Αποφάσισε να σηκωθεί.<br />Το σπίτι σήμερα ήταν ηλιόλουστο, ζεστό.<br />Τον είδε στην κουζίνα.<br />-Καλημέρα.<br />-Καλημέρα. Διέκρινε ένα χαμόγελο ή της φάνηκε;<br /><br />Πήγε στο μπάνιο να κάνει ένα ντουζάκι.<br />Τον άκουσε που της φώναξε ότι είχε ετοιμάσει καφέ.<br />Κάτω από το χλιαρό νερό, άρχισε να κλαίει. Ήθελε τόσο πολύ να την αγκαλιάσει σφιχτά, να τη φιλήσει όπως κάποτε!<br />Δεν ήθελε να γίνουν δυο ξένοι, αυτοί που αγαπήθηκαν τόσο.<br />Αν της μιλούσε… Αν της έλεγε τι νιώθει…<br /><br />Τύλιξε την πετσέτα στο σώμα της και πήγε να πιει καφέ. Πάνω στο τραπέζι, ένα σημείωμα…<br /><br /><strong>...</strong><br /><br />Βγήκε από το ταξί και στάθηκε μπροστά στην είσοδο του μπαρ.<br />Ξεδίπλωσε το χαρτάκι που, τόση ώρα κρατούσε σφιχτά στα χέρια της, τσαλακώνοντας το.</p><br /><br /><br /><p align="center"><em>“Ραντεβού στις 21:00 στο<br />παλιό μας στέκι.<br />Να φοράς το κόκκινο<br />φόρεμα”.</em></p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2887/2709/1600/R4491.13.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2887/2709/200/R4491.6.jpg" border="0" /></a><br /><br /><p align="left">Πήρε βαθιά ανάσα. Μα καλά, τι είχε πάθει; Λες και πήγαινε στο πρώτο της ραντεβού ένιωθε!<br />Ναι, ήθελε να δώσει αυτήν την ευκαιρία στη σχέση τους, σκέφτηκε και προχώρησε.<br />Δεν είχε πολύ κόσμο στο μπαράκι και έτσι δεν ήταν δύσκολο να τον διακρίνει.<br />Στεκόταν όρθιος και την κοίταζε με θαυμασμό, όπως την είχε κοιτάξει όταν την είχε πρωτοδεί, πάλι μ’ αυτό το ίδιο φόρεμα.<br />Τον πλησίασε.<br />Εκείνος, έκανε ένα νεύμα στον dj, που είχε ένα τραγούδι έτοιμο να περιμένει τη σειρά του.<br />Τύλιξε το χέρι του γύρω από την μέση της και την τράβηξε κοντά του.<br />Πλησίασε το λαιμό της, μέθυσε από το άρωμά της και τα χείλη του πλησίασαν τα δικά της.<br />Εκείνη, δεν αντιστάθηκε, αλλά ένιωσε αμήχανα.<br />Σαν να του έδινε το πρώτο της φιλί!<br /><br />Συνέχισαν να φιλιούνται τρυφερά όση ώρα κράτησε το τραγούδι τους.<br />Εκείνη, άνοιξε τα υγρά μάτια και τον κοίταξε.<br /><br /><em><strong>“Σ’ αγαπώ! ”<br />“Σ’ αγαπώ! ”<br /></strong></em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-115375885891058721?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1153080053156096302006-07-16T22:59:00.001+03:002010-09-30T11:59:24.677+03:00<em>… Μέχρι που γνώρισε τη Μαρία!<br />Τότε, όλα άλλαξαν! Η ζωή του άλλαξε!<br />Ένιωσε συναισθήματα που δε γνώριζε ότι υπήρχαν. Δεν του είχε μιλήσει κανείς για τον έρωτα! Ποτέ.<br />Κι εκείνη όμως τον πρόσεξε.<br />Επιτέλους, ένιωθε ότι είναι φυσιολογικός!<br />Επιτέλους, είχε μια ευκαιρία να το αποδείξει στους συγχωριανούς του!<br />Και δε θα την έχανε…<br /><br />Όλοι στο χωριό μιλούσαν στην Μαρία. Της έλεγαν να προφυλαχτεί, να απομακρυνθεί από κοντά του, πριν καταστραφεί και η δική της ζωή.<br />Ο Ορέστης και η Μαρία όμως έγιναν ζευγάρι.<br />Ήθελαν να αποδείξουν σε όλους ότι είχαν άδικο.<br />Στα αλήθεια την αγάπησε πολύ!</em><br /><br />Την αγάπησε πολύ…<br />Ένα δάκρυ κύλησε και βιάστηκε να το διώξει.<br />Όχι, δεν είχε το δικαίωμα να κλαίει.<br />Δεν είχε δικαίωμα πια να νιώθει…<br />Το κεφάλι του βούιζε ασταμάτητα. Οι Ερινύες;<br />Ήταν η τιμωρία του;<br />Του άξιζε. Του άξιζε που να πάρει!<br /><br />Θυμόταν…<br />Τσακώθηκε με την Μαρία.<br />Μα γιατί; Γιατί δεν τον άκουσε;<br />Ήταν από καιρό πάλι άνεργος. Θα την έβρισκε όμως την άκρη. Αυτήν επέμενε να μιλήσει στους γείτονες, να τους βοηθήσουν. Την παρακάλεσε να μην το κάνει.<br />Δεν τον άκουσε. Γιατί;<br />Αφού το ήξερε, ήθελε να κρατά ψηλά το κεφάλι, ειδικά τώρα που περίμεναν το παιδί τους.<br />Δεν ήθελε να ζουν με ελεημοσύνες!<br /><br />Σηκώθηκε. Δεν τον χωρούσε ο τόπος.<br />Περπάτησε παράλληλα με τις γραμμές του τρένου.<br />Γιατί;<br /><br />Τότε ξαφνικά το συνειδητοποίησε!<br />Δεν το ήθελε. Δεν το ήθελε!<br />Αλλά τη χτύπησε. Τη χτύπησε δυνατά.<br />Και τώρα η Μαρία ήταν αναίσθητη, στο πάτωμα του σπιτιού τους.<br />Νεκρή.<br /><br />Ο μοναδικός άνθρωπος που τον αγάπησε ήταν νεκρός.<br />Ένιωσε τα σωθικά του να καίνε.<br />Τι έκανε;<br />Πως το έκανε;<br />Μαρία!<br />…<br />Το σφύριγμα του τρένου κάλυψε το ουρλιαχτό του.Με μάτια γεμάτα δάκρυα είδε τα φώτα που πλησίαζαν.<br />Δεν άξιζε να ζει.<br /><br />Ήταν καταραμένος…<br /><br />(<em><span style="font-size:85%;">Εμπνευσμένο από έναν πίνακα ζωγραφικής</span></em>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-115308005315609630?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1152901027220497952006-07-14T21:15:00.001+03:002010-09-30T11:58:43.561+03:00Το κρύο είχε αρχίσει από ώρα να τον διαπερνάει.<br />Έσφιξε γύρω του το παλτό και σήκωσε το γιακά. Χαμογέλασε ειρωνικά. Τι προσπαθούσε να κάνει; Να ζεσταθεί; Αφού η ψυχή του είχε παγώσει…<br />Πάγωσε και το χαμόγελό του.<br />Σουρούπωνε.<br />Ομίχλη σκέπασε το τοπίο. Κοίταξε τριγύρω αλλά δεν ήταν κανείς.<br />Μόνος.<br />Έτσι θα ήταν από εδώ και στο εξής. Μόνος.<br />Το ήξερε, το είχαν αποφασίσει οι Μοίρες και δε θα προσπαθούσε να τις ξεγελάσει, όχι ξανά.<br />Θα ακολουθούσε το δρόμο που του είχαν χαράξει από καιρό…<br /><br />Έβγαλε από την τσέπη του τον καπνό και έστριψε ένα τσιγάρο.<br />Το άναψε και έγειρε στο παγκάκι. Είχε αρκετή ώρα μέχρι να περάσει το επόμενο τρένο. Τελευταία ο χρόνος δεν περνούσε με τίποτα. Ακόμα κι αυτός, είχε στραφεί εναντίον του.<br /><br />Ήταν καταραμένος.<br /><br />Τώρα το καταλάβαινε. Είχε ακούσει κάποτε δύο γειτόνισσες να το ψιθυρίζουν. Από τότε που έμεινε η μάνα του έγκυος. Δεν μπορεί, αφού οι γιατροί της το είχαν πει, δεν μπορεί να κάνει παιδιά.<br />Από τότε, όλα πήγαιναν κατά διαόλου. Η μάνα του ταλαιπωρήθηκε τόσο, που τελικά πέθανε στη γέννα. Ο πατέρας του, ο κυρ Αναστάσης, έπρεπε να αναλάβει τα πάντα. Και μετά ήρθε το ατύχημα. Έχασε το χέρι του και το έριξε στο ποτό.<br />Όλοι στο χωριό το ήξεραν όλοι γύριζαν το βλέμμα όταν αντίκριζαν τον Ορέστη στο δρόμο. Ακόμη κι όταν ήταν παιδί.<br />Κάποτε ο Ορέστης μεγάλωσε.<br />Χωρίς φίλους.<br />Χωρίς να έχει παίξει ποτέ. Πάντα μόνος. Προσπαθούσε για χρόνια να καταλάβει το λάθος του.<br />Τώρα το ήξερε. Γεννήθηκε, ενώ δεν έπρεπε. Αυτό ήταν.<br />Τότε όμως; Έψαχνε, αλλά δεν έβρισκε.<br /><em>Μέχρι που…</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-115290102722049795?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1152524463026254932006-07-10T12:28:00.000+03:002006-07-10T12:43:39.773+03:00Καλοκαίρι.<br />Τέσσερις παρά τέταρτο.<br />Τα τέσσερα ξαδέρφια δεν είχαν ησυχία. Ο παππούς, η γιαγιά και όλο το χωριό κοιμόταν. Έξω έσκαγε ο τζίτζικας.<br />Αλλά τα τέσσερα ξαδέρφια δεν είχαν ησυχία. Μα πως μπορούν και κοιμούνται; Το καλοκαίρι είναι για να παίζεις, όχι για να κοιμάσαι!<br /> <br />Αποφάσισαν να το «σκάσουν» όπως έλεγαν, όταν είχαν το νου τους στις σκανταλιές. Φόρεσαν το απαραίτητο για τον ήλιο καπελάκι και βγήκαν όσο πιο αθόρυβα μπορούσαν. Ευτυχώς, η πόρτα που έτριξε, δεν τους πρόδωσε. Έξω είχε ησυχία. Αποφάσισαν να πάρουν παγωτά και μετά να ακολουθήσουν το στενάκι που έβγαζε στη λίμνη. Η Σοφία ήταν η μόνη που αντέδρασε. Φοβόταν τα φίδια και γι’ αυτό απέφευγε το καλοκαίρι τα στενά με τα πυκνά χόρτα. Οι άλλοι τρεις όμως δεν έδωσαν σημασία, και τους ακολούθησε…<br />… Με τα παγωτά στο χέρι, κατηφόρισαν. <br />Τα τέσσερα παιδιά πάντα απέφευγαν να περάσουν έξω από το σπίτι μιας γριάς που τη νόμιζαν για μάγισσα. Δεν είχαν ακούσει τίποτα γι’ αυτήν, αλλά την είχαν δει κάποιες φορές και ήταν πολύ τρομακτική. Ήταν πάντα ντυμένη στα μαύρα, πάντα φορούσε ένα τεράστιο καπέλο και καθόταν ακίνητη στον κήπο της. <br />Σίγουρα ήταν μάγισσα! Όταν ζούσε. Γιατί είχε εδώ και λίγα χρόνια πεθάνει.<br />Η Λίλυ, η πιο σκανταλιάρα, ήταν η πρώτη που το σκέφτηκε.<br /> <br /> <strong><em>‘Επιτέλους, πρέπει να περάσουμε έξω από το σπίτι και να δούμε που καταλήγει ο δρόμος!’.</em> </strong><br /><br />Δε χρειάστηκε πολύ, όλοι συμφώνησαν. Είχαν βρει την περιπέτεια της μέρας!<br />Η αλήθεια ήταν πως και οι τέσσερις ένιωθαν περίεργα. Φοβόταν, αλλά δεν ήθελε κανείς να το δείξει. Ενστικτωδώς ίσως, και οι τρεις πλησίασαν τον Γιάννη, που ήταν και ο μεγαλύτερος. Έτσι ένιωθαν πιο προστατευμένοι. <br />Πριν καλά καλά περάσουν δύο λεπτά, είχαν προσπεράσει το σπίτι της μάγισσας χωρίς τίποτα άσχημο να συμβεί.<br /> <br /> <strong><em>‘Αυτό ήταν όλο; Σιγά το πράγμα!’</em> </strong><br /><br />Όλοι όμως ξεφύσηξαν με ανακούφιση!<br />Ο Γιάννης το άκουσε πρώτος. Κάτι σαν λυγμός. Έκανε νόημα στους άλλους να σιωπήσουν. Ναι, σίγουρα, κάποιος έκλαιγε! Και μάλιστα ο ήχος όλο και δυνάμωνε. Ήταν πολύ κοντά. Σκυμμένοι και οι τέσσερις πλησίασαν έναν θάμνο, προκειμένου να μη γίνουν αντιληπτοί.<br />Αυτό που αντίκρισαν τους τρόμαξε…<br /><br />Ένας μεσήλικας άντρας χώριζε τα πέντε νεογέννητα σκυλάκια από τη μάνα τους. Ώστε, δεν ήταν άνθρωπος αυτός που έκλαιγε, ήταν ένα σκυλί!<br />Όλοι γύρισαν και κοίταξαν τον Γιάννη. Ήξεραν ότι είχε φοβερή αδυναμία σ’ αυτά τα τετράποδα.<br /> <br />Αυτό που ακολούθησε όμως, ήταν ακόμη πιο σοκαριστικό.<br />Ο άντρας με τα σκληρά χαρακτηριστικά χωρίς ίχνος ανθρωπιάς, με ένα μαχαίρι σκότωσε τη μητέρα. <br />Τώρα, ξεψυχούσε μέσα σε μια λίμνη αίματος…<br />Τα τέσσερα παιδιά, με ορθάνοιχτα μάτια, πάγωσαν. Πρώτη φορά στη ζωή τους ένιωθαν τόσο τρομαγμένα!<br />Πως μπόρεσε αυτός ο άνθρωπος τόσο ψυχρά να κάνει κάτι τέτοιο;<br />Πριν προλάβουν να σκεφτούν οτιδήποτε, ο άντρας έβαλε σε ένα τσουβάλι τα νεογέννητα κουταβάκια και κατευθύνθηκε προς τη λίμνη.<br />Ήταν φανερό, ήθελε να τα πνίξει!<br />Ο Γιάννης έσφιξε τις γροθιές, αλλά ο Νίκος με ένα βλέμμα τον ηρέμησε.<br />Μα τόση κακία;<br />Ξαφνικά, η μάνα άρχισε να βγάζει δυνατούς λυγμούς. Ο άντρας πέταξε κάτω το τσουβάλι οργισμένος και πήγε να αποτελειώσει το μισοπεθαμένο ζώο, πριν ακούσει κάποιος τις φωνές.<br />Τα τέσσερα παιδιά κοιτάχτηκαν · τώρα ήταν η ευκαιρία τους.<br />Πετάχτηκαν, άρπαξαν το τσουβάλι και άρχισαν να τρέχουν, χωρίς να κοιτάξουν καθόλου πίσω τους. Άκουγαν φωνές, αλλά είχαν ήδη απομακρυνθεί αρκετά από τον άντρα.<br /> <br />Μετά από λίγη ώρα έφτασαν στη κρυψώνα τους.<br />Ο Γιάννης ήταν ο τελευταίος που συνήλθε. Έπρεπε όμως να συνέλθουν. Τώρα είχαν πέντε μικρά κουταβάκια να προσέξουν!<br />Άνοιξαν το τσουβάλι με τέτοιο τρόπο ώστε να ζεσταίνει τα κουταβάκια.<br />Τα τέσσερα ξαδέρφια απέμειναν να τα κοιτάν.<br /> <br />Η παιδική ψυχή τους όμως είχε σημαδευτεί…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-115252446302625493?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1147870231690098932006-05-17T15:30:00.000+03:002006-05-17T15:50:31.726+03:00Μαζευτήκαμε όλη η παρέα, όπως κάναμε κάθε απόγευμα.<br />Ήταν πάντα μία από τις αγαπημένες μου στιγμές, όταν τελείωνα από τα μαθήματα του σχολείου, έβαζα το αγαπημένο μου τζην και έτρεχα στην αλάνα να τους συναντήσω.<br /> Εκείνο το απόγευμα έγινε κάτι διαφορετικό. Μία γειτόνισσα, η κυρά-Σοφία, μας φώναξε και είπε πως είχε κάτι πολύ σημαντικό να μας αναθέσει. Να μας αναθέσει;;;<br />Δε χρειαζόταν τίποτα άλλο για να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον!<br /> Είχε πάρει τρία δεντράκια: δύο ακακίες και μία φουντουκιά. Αποστολή μας ήταν να τα φυτέψουμε στην αλάνα μας και να τα φροντίσουμε. Δεν το συζητώ! Ήταν το νέο μας παιχνίδι!<br />Ξαφνικά τα απογεύματά μας άλλαξαν. Αφήσαμε μπάλες και ποδήλατα και επιδοθήκαμε αποκλειστικά στη φροντίδα τους. Μάλιστα χωριστήκαμε και σε ομάδες και αρχίσαμε τον ανταγωνισμό: ποιός θα κάνει την καλύτερη δουλειά, ποιό θα μεγαλώσει πιο γρήγορα... Σκάβαμε κάθε μέρα, ρίχναμε φρέσκο χώμα, ποτίζαμε. Τα περιφράξαμε για να μην τα αφήσουμε έρμαια στην πείνα των προβάτων...<br /><br /> Περίπου ένα μήνα μετά αρχίσαμε να βλέπουμε τα πρώτα αποτελέσματα, τους πρώτους καρπούς των κόπων μας!Ο ενθουσιασμός, μεγάλος!<br />Ακόμη μεγαλύτερη η λαχτάρα να τα δούμε να μεγαλώνουν. Κάναμε σχέδια, να ψηλώσουν κι εμείς κάποτε, όταν θα γυρνάμε από τις δουλειές μας θα μαζευόμαστε και θα απολαμβάνουμε τον ίσκιο τους!...<br /><br />...Η ζωή όμως μου τα έφερε αλλιώς. Φύγαμε το ίδιο καλοκαίρι από το χωριό για την Αθήνα, για μια άλλη ζωή.<br />Πέρασαν πολλά χρόνια, γύρω στα 15. Στην αρχή τα σκεφτόμουν πολύ έντονα τα δεντράκια μας, όσο όμως μεγάλωνα, όλο και λιγότερο...<br />Πριν από λίγο καιρό σκέφτηκα πως είχε φτάσει πια ο καιρός να γυρίσω πίσω. Είχα μία περίεργη αγωνία, για το τί θα αντίκρυζα... Θα ήταν εκεί τα δέντρα μας; Θα είχαν αντέξει στο πέρασμα του χρόνου; Θα τα έβλεπα ψηλά, όπως τα είχα ονειρευτεί κάποτε;<br /><br /> Η αγωνία μου μεγάλωνε όσο πλησίαζα την τελευταία στροφή...<br />...Από τα τρία δεντράκια είχε μείνει μόνο το ένα, η μία ακακία. Μικρούλι, όπως τότε που το φυτέψαμε, με μία κατεστραμμένη σίτα να προσπαθεί να το προστατέψει...<br />Πλησίασα αργά, με έναν κόμπο στο λαιμό.<br />Μόλις όμως έφτασα, ένιωσα να φεύγει η θλίψη και χαμογέλασα!<br />Μπορεί το δεντράκι μου να μην μεγάλωσε παράλληλα με μένα.<br />Ήταν όμως εκεί και άντεχε τις κακουχίες, όσο μικρό κι αν παρέμεινε...<br /><br />Αυτό το δεντράκι μου θύμισε την παιδική μου ψυχή, αυτήν που όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα βάσανα κι αν τη βρουν, είναι πάντα εκεί και αρνείται πεισματικά να μεγαλώσει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-114787023169009893?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1147358173862131362006-05-11T17:21:00.000+03:002006-05-17T12:13:02.823+03:00<strong><em></em></strong><br /><em><span style="font-family:lucida grande;"></span>Η ημέρα που σε γνώρισα ήταν τόσο ενδεικτική του τί επρόκειτο να ακολουθήσει!</em><br /><em>Μόλις σε είδα άρχισα να γελάω!Κάτι στο μουτράκι σου ήταν τόσο αστείο!Οι γκριμάτσες, το βλέμμα!Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση σου θα είχε παρεξηγηθεί με την συμπεριφορά μου, ο οποιοσδήποτε...Όχι όμως εσύ!</em><br /><em>Αυτός ήσουν πάντα. Ένας άνθρωπος που νόμιζες πως δεν τον άγγιζαν προβλήματα.Όποιος σε γνώριζε γελούσε με την καρδιά του.Ήσουν το ίδιο το γέλιο!Τόσο ήρεμος, κι όμως μπορούσες να γίνεις η ψυχή της παρέας χωρίς καν να προσπαθήσεις να πεις πολλά πολλά...</em><br /><em>Κι όταν κάποιος σε γνώριζε καλύτερα, τον παρέσερνε το ορμητικό σου ταμπεραμέντο σαν χείμαρρος!</em><br /><em>Όταν ήμουν μαζί σου τίποτα δεν με άγγιζε!</em><br /><em>Πάντα είχες κάτι να μου πεις.Όχι να συμβουλέψεις - να προτείνεις.Και πάντα ήσουν εκεί να ακούσεις ότι είχα να πω.</em><br /><em>Εσύ όμως δεν ήθελες να μάθει κανείς το μαρτύριό σου...</em><br /><em>Κι ένα μεσημέρι έφυγες...</em><br /><em>Μόνος...</em><br /><em></em><br /><em>Πονάω...</em><br /><em>Πονάω που δεν σε αποχαιρέτησα.</em><br /><em>Πονάω που δεν ήμουν εκεί να σου κρατήσω το χέρι ούτε μία στιγμή, να σ'αγκαλιάσω...</em><br /><em>Να σου χαρίσω ένα χαμόγελο,τόσο λίγο μπροστά στο γέλιο που μου χάρισες εσύ...</em><br /><em>Η ψυχή μου κλαίει.</em><br /><em>Ξέρω, ο χρόνος θα ελαφρύνει τον πόνο κάποτε.</em><br /><em></em><br /><em>Εγώ όμως θα σ'αγαπάω όσο ζω...</em><br /><em></em><br /><em>Αντίο...</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-114735817386213136?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-25874258.post-1145457471126816192006-04-19T17:26:00.000+03:002006-05-12T16:30:56.913+03:00Τί περίεργο συναίσθημα!<br />Δεν μιλάω για την "κακιά" ζήλεια,αυτήν που κοιτάς τον άλλον μοχθηρά για όσα έχει πετύχει.<br />Μιλάω για την άλλη,μεταξύ συντρόφων.<br /><br />Υπάρχει η άσχημη πλευρά,η αρρωστημένη και παθολογική ζήλεια...Αυτήν που δεν σε αφήνει να αναπνεύσεις,σε σφίγγει σαν μέγγενη.Είτε είσαι αυτός που ζηλεύει,είτε αυτός που ζηλεύουν.Αυτό το είδος της ζήλειας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο τέλος.Είναι καταστροφική.<br />Υπάρχει και η άλλη πλευρά.Η λίγο καλύτερη.Αυτήν η ζήλεια που σε κάνει να προσπαθήσεις να γίνεις καλύτερος μέσα στην σχέση που χτίζεις.<br />Όμως ακόμα κι αυτήν η μορφή της δεν απέχει πολύ από το να σε κάνει να υποφέρεις...Ζηλεύεις όταν ο/η σύντροφός σου κοιτάξει κάποιον άλλον.Όταν δεν είστε μαζί και δεν ξέρεις τί μπορεί να προκύψει.Είναι υπερβολικά όλα αυτά,αλλά ποιος είπε ότι η ζήλεια είναι κάτι καλό;Υπάρχει όμως.Είναι ανθρώπινο συναίσθημα.<br />Φωλιάζει μέσα σου και σε "ξύνει" με το νύχι, σου ψυθιρίζει ενοχλητικά στο αυτί...<br />Φοβάσαι να μιλήσεις ανοιχτά, (στην αρχή ίσως πεις κάτι,αλλά σιγά σιγά τα κρατάς μέσα σου),φοβάσαι μην νιώσει ο άλλος πίεση, μην σε θεωρήσει γκρινιάρη.Φοβάσαι μην τον χάσεις...<br /><br />Τελικά η ζήλεια ξεκινάει από την προσωπική μας ανασφάλεια.Τη χαμηλή αυτοεκτίμηση...<br /><br />Εσύ ζηλεύεις;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25874258-114545747112681619?l=sofi-k.blogspot.com' alt='' /></div>sofi-khttp://www.blogger.com/profile/14342601412987493297noreply@blogger.com14