Τετάρτη, Μαΐου 17, 2006

Η ακακία μου.

Μαζευτήκαμε όλη η παρέα, όπως κάναμε κάθε απόγευμα.
Ήταν πάντα μία από τις αγαπημένες μου στιγμές, όταν τελείωνα από τα μαθήματα του σχολείου, έβαζα το αγαπημένο μου τζην και έτρεχα στην αλάνα να τους συναντήσω.
Εκείνο το απόγευμα έγινε κάτι διαφορετικό. Μία γειτόνισσα, η κυρά-Σοφία, μας φώναξε και είπε πως είχε κάτι πολύ σημαντικό να μας αναθέσει. Να μας αναθέσει;;;
Δε χρειαζόταν τίποτα άλλο για να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον!
Είχε πάρει τρία δεντράκια: δύο ακακίες και μία φουντουκιά. Αποστολή μας ήταν να τα φυτέψουμε στην αλάνα μας και να τα φροντίσουμε. Δεν το συζητώ! Ήταν το νέο μας παιχνίδι!
Ξαφνικά τα απογεύματά μας άλλαξαν. Αφήσαμε μπάλες και ποδήλατα και επιδοθήκαμε αποκλειστικά στη φροντίδα τους. Μάλιστα χωριστήκαμε και σε ομάδες και αρχίσαμε τον ανταγωνισμό: ποιός θα κάνει την καλύτερη δουλειά, ποιό θα μεγαλώσει πιο γρήγορα... Σκάβαμε κάθε μέρα, ρίχναμε φρέσκο χώμα, ποτίζαμε. Τα περιφράξαμε για να μην τα αφήσουμε έρμαια στην πείνα των προβάτων...

Περίπου ένα μήνα μετά αρχίσαμε να βλέπουμε τα πρώτα αποτελέσματα, τους πρώτους καρπούς των κόπων μας!Ο ενθουσιασμός, μεγάλος!
Ακόμη μεγαλύτερη η λαχτάρα να τα δούμε να μεγαλώνουν. Κάναμε σχέδια, να ψηλώσουν κι εμείς κάποτε, όταν θα γυρνάμε από τις δουλειές μας θα μαζευόμαστε και θα απολαμβάνουμε τον ίσκιο τους!...

...Η ζωή όμως μου τα έφερε αλλιώς. Φύγαμε το ίδιο καλοκαίρι από το χωριό για την Αθήνα, για μια άλλη ζωή.
Πέρασαν πολλά χρόνια, γύρω στα 15. Στην αρχή τα σκεφτόμουν πολύ έντονα τα δεντράκια μας, όσο όμως μεγάλωνα, όλο και λιγότερο...
Πριν από λίγο καιρό σκέφτηκα πως είχε φτάσει πια ο καιρός να γυρίσω πίσω. Είχα μία περίεργη αγωνία, για το τί θα αντίκρυζα... Θα ήταν εκεί τα δέντρα μας; Θα είχαν αντέξει στο πέρασμα του χρόνου; Θα τα έβλεπα ψηλά, όπως τα είχα ονειρευτεί κάποτε;

Η αγωνία μου μεγάλωνε όσο πλησίαζα την τελευταία στροφή...
...Από τα τρία δεντράκια είχε μείνει μόνο το ένα, η μία ακακία. Μικρούλι, όπως τότε που το φυτέψαμε, με μία κατεστραμμένη σίτα να προσπαθεί να το προστατέψει...
Πλησίασα αργά, με έναν κόμπο στο λαιμό.
Μόλις όμως έφτασα, ένιωσα να φεύγει η θλίψη και χαμογέλασα!
Μπορεί το δεντράκι μου να μην μεγάλωσε παράλληλα με μένα.
Ήταν όμως εκεί και άντεχε τις κακουχίες, όσο μικρό κι αν παρέμεινε...

Αυτό το δεντράκι μου θύμισε την παιδική μου ψυχή, αυτήν που όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα βάσανα κι αν τη βρουν, είναι πάντα εκεί και αρνείται πεισματικά να μεγαλώσει...
 
posted by cindaki at 3:30 μ.μ., |

30 Comments:

kαλησπέρα , πρώτη μου επίσκεψη
πάρα πολύ ωραίο κείμενο , χωρίς υπερβολές και με μεγάλη δόση αληθειας.... Οι παιδικές ψυχές από όσο ξέρω , μένουν πάντα ίδιες...
σε ευχαριστώ για αυτό το ταξίδι στο χρόνο...
Πολύ ευαίσθητο...
..κάπου μέσα μας κρυμμένο βαθιά βρίσκεται πάντα το παιδάκι που κάποτε ήμασταν....και είναι πανέμορφο!! δε νομίζεις???
Σας ευχαριστώ όλους!
Μου δίνετε πολύ μεγάλη χαρά!...
Ναι,η παιδική ηλικία που δεν μας αφήνει ποτέ...
Το δεντράκι σου και οι ρίζες του,που είναι οι δικές σου ρίζες!
Μα εσύ,γλυκιά sofi-k,έχεις ρίζες,έχεις και φτερά!
Κι είναι ευλογημένος,όποιος τα έχει και τα δύο...
Την αγάπη μου!
"αρνείται πεισματικά να μεγαλώσει..."

και καλά κάνει!

Καληnνύχτα, sofi-k!
Και καλό ξημέρωμα...
Κορίτσι μου, ούτε εμείς μεγαλώσαμε.
Η ψυχή μας παραμένει παιδική. Το κορμί μπορεί να γερνάει, μα τι σημασία έχει; Γράφεις πολύ ωραία, σημαίνει ότι και η ψυχή σου είναι πολύ ωραία. Να είσαι καλά. Φύτεψε και τώρα δεντράκια. Μη μείνεις σ' αυτά. Θα τα δεις κι αυτά στον μέλλον και θα συγκινηθείς πάλι.
Να, τωρα δα σκεφτόμουν την ροδακινιά στον κήπο μου.
Εικοσι χρόνια πρίν την προστάτευσα από τους δικούς μου που πηγαν να την ξεριζώσουν (από ενα κουκούτσι είχε φυτρώσει στον κήπο).
Μεγαλώσαμε μαζί με τις καλές χρονιές (που γέμιζε αυτή φρούτα και εγώ όνειρα) και με τις κακές (που αυτή ισα που έβγαζε δυο τρια λουλούδια και εγώ κανένα)
Φέτος την άνοιξη δεν φύλλωσε.
Και με τον δυνατό αέρα του Μάρτη εσπασε στα δύο.
Εκλεισε τον κύκλο της ζωής της, λένε
Πέθανε, λέω εγώ.
Τα δέντρα τα λατρεύω γιατί μου δίνουν την αίσθηση της σιγουριάς και της συνέχειας.
Να φροντίσεις την ακακία σου sofi κιαν δεν της αρέσει εκεί που είναι πάρτη και πήγαινε να την φυτέψεις στην εξοχή. Ισως εκεί να είναι πιο ευτυχισμένη.
..πέρασα να πω μια καληνύχτα!!
Τα φυτά είναι σευαίσθητοι χαρακτήρες,
Να είσαι σίγουρη πως και η ακακία χάρηκε που σε είδε.
Σε θυμήθηκε. Και σου χάρισε το πιο λαμπερό της χαμόγελο.
Τα φυτά αγαπούν τους ανθρώπους που έχουν ευαισθησίες!
Να την επισκέπτεσαι που και που.
Το έχει ανάκη!

Φιλικά!
Σας ευχαριστώ όλους πολύ!!!
Πολλές φορές, άλλα εμψυψχα όντα πλην ανθρώπων, μας περιμένουν με μεγαλύτερη αγάπη. Μου ήρθε στο μυαλό ο σκλύλος του Οδυσσέα...
Οι ψυχές "ακακίες"... αυτές είναι η τελευταία ελπίδα μας...
Καλημέρα γλυκειά μου..
Καλημέρα και με γεια την καινούρια ταπετσαρία!!! (άλλαξε έτσι? ή κάνω λάθος?)
Καλημέρα maika!

Όντως άλλαξε!
Πάει με τη διάθεση!!!
@maika

Δε ξέρω αν το παρατήρησες, σε έχω βάλει και στα links μου!

Μ'αρέσει πολύ το blog σου!!!
Σου εύχομαι η ψυχή σου να μείνει πάντα παιδική και αναλλοίωτη στο χρόνο όπως το δεντράκι σου.

ΖΖΖΖΖΖ...
σε ευχαριστώ πολύ πολύ!!

μακάρι να ήξερα πως γίνεται αυτό το μαγικό... και βάζεις στα λινκς τα αγαπημένα σου blog... να το έκανα κι εγώ!
αλλά δε βιάζομαι, είμαι μικρό...ακόμα...
όταν μεγαλώσω μπορεί και να μάθω!!
φιλιά!!
πολύ ωραίο το κείμενό σου...Τυχαίο να είναι άραγε που διασώθηκε μόνο η...α-κακία σου;...

Με εκτίμηση,kyriaz
Αγαπημένη μου φίλη,

Το αυριανό ποστ του ημερολογιου μου θα το αφιερώσω σε σένα.

Με αγάπη

Παράγραφος
Πανέμορφο το κειμενάκι!

υ.γ (..μη με κοιτάτε δεν έκανα τπτ κακό...δεν τρώω ακακίες)
@ Funky_MouToN

Τι γλυκό χιουμοράκι, προβατάκι μου!!!

Με αγάπη

Παράγραφος
αχχ..βρε paragrafos..να γινότανε κάτι να γελάσει λίγο η καρδούλα σου.....

με θλίψη
το προβατάκι
Χα! Είχα κι εγώ μια μηλιά κάποτε!
Ποιος ξέρει τι απέγινε...
Super color scheme, I like it! Keep up the good work. Thanks for sharing this wonderful site with us.
»
Hallo I absolutely adore your site. You have beautiful graphics I have ever seen.
»
Your website has a useful information for beginners like me.
»
I find some information here.