Δευτέρα, Ιουνίου 25, 2007

Καλή εβδομάδα!

Βάλε τα' άσπρα σου
γίνε κρίνο και βγες από τη γλάστρα σου
κι έλα πλάι μου
να γιορτάσω κι εγώ Απριλομάη μου
Φόρα και μια χάντρα θαλασσιά
να μη σε ματιάζουν τα νησιά

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
Πού με βάζεις;
Σ' ένα πύργο ψηλό να διατάζεις
Κι άμα πέσω από κει βασιλιά μου;
Θα βρεθείς μέσα στην αγκαλιά μου

Γίνε μέλισσα
να σου στήνουν χορό τα μελισσόπουλα
Γίνε θάλασσα
να σου λένε τραγούδια τα ναυτόπουλα
Φόρα και μια χάντρα θαλασσιά
να μη σε ματιάζουν τα νησιά



Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Καλατζής
Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου
 
posted by cindaki at 12:43 π.μ., | 34 comments
Κυριακή, Ιουνίου 17, 2007

Χωρίς τίτλο...

Τη ζάλισε το ποτό.
Δεν αντέχει άλλο. Μην την κοιτάζεις, δε ξέρει τι να σου πει.
Θυμάσαι τότε, που ήταν μικρό κοριτσάκι και έτρεχε να κρυφτεί; Αναρωτιόταν αν θα την ψάξει κανείς. Αν θα λείψει σε κάποιον. Έτσι και τώρα, θέλει να τρέξει, να κρυφτεί. Πώς να σου το πει; Πώς να σου πει ότι την πληγώνεις; Η ματιά σου είναι τόσο βαθιά, διερευνητική κι αυτό τη διαλύει. Κι αν δεις τη ψυχή της; Αυτό δεν το αντέχει. Μια αγκαλιά, αυτό μόνο χρειάζεται. Αλλά δεν το καταλαβαίνεις. Και μιλάς. Κι αυτή φοβάται. Φοβάται αυτό που θα της πεις. Φοβάται τη λάθος απάντηση. Θέλει να τρέξει. Φοβάται. Φοβάται εσένα, τον εαυτό της, το παρελθόν, το μέλλον…
 
posted by cindaki at 4:01 μ.μ., | 25 comments
Τετάρτη, Ιουνίου 13, 2007

Καλοκαίρι 1994

Το ταξί σταμάτησε μπροστά στη ψηλή αυλόπορτα.
Η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή. Δεν ήξερε τι θα αντικρίσει, όταν η πόρτα θα άνοιγε. Παρόλη την κούραση της η ένταση ήταν μεγάλη. Οι δύο τελευταίες μέρες ήταν τόσο έντονες.
Διέσχισαν την μισή Ελλάδα για να πάρουν το αεροπλάνο με κατεύθυνση την Ιορδανία και από εκεί οδικώς φτάσανε στην Παλαιστίνη.

Ήταν πολύ στεναχωρημένη.
Αυτό το καλοκαίρι το είχε σχεδιάσει τελείως διαφορετικά, αλλά μάλλον λογάριασε χωρίς να ξέρει τα σχέδια των γονιών της…
«Το καλοκαίρι» της είπαν, «θα το περάσουμε στην Παλαιστίνη. Πρέπει επιτέλους, κάποια στιγμή οι παππούδες να γνωρίσουν τα εγγόνια τους».
Τελεία και παύλα.
Σχεδόν σε όλη τη διαδρομή η Σοφία έκλαιγε. Δεν ήθελε να πάει σε ένα μέρος που γινόταν πόλεμος. Που όλοι λέγανε πόσο βρώμικα ήταν. Που δεν ήξερε κανέναν. Η Λίλη, η μικρή της αδερφή, προσπαθούσε να την καθησυχάσει. 20 μέρες είναι μόνο, θα περάσουνε.

Η αυλόπορτα άνοιξε. Δεν είχαν ειδοποιήσει κανέναν, ήθελαν ο ερχομός τους εκεί να είναι έκπληξη. Και ήταν. Μικρά παιδιά παίζανε στην καταπράσινη αυλή. Δύο γυναίκες πλένανε σε μια βρύση, λίγο πιο πέρα. Ξαφνικά ακούστηκαν φωνές και λόγια σε μια άγνωστη γλώσσα. Ένα από τα αδέρφια του πατέρα της Σοφίας τον αναγνώρισε και φώναζε τους υπόλοιπους. Αγκαλιές έδιναν και έπαιρναν. Μόνο ένας στεκόταν εμβρόντητος. Το βλέμμα της Σοφίας είχε καρφωθεί πάνω του. Μήπως δεν ήταν συγγενής;
Τα παιδιά, παρασυρμένα από τη χαρά, τραβούσαν τη Σοφία και τη Λίλη. Άκουγαν χρόνια τώρα για τις ξαδέρφες τους από την Ελλάδα αλλά δεν πίστευαν πως κάποτε θα γνωριζόντουσαν! Η Σοφία, με την άκρη του ματιού της, είδε τον πατέρα της να αγκαλιάζει τον άντρα που στεκόταν. Τότε κατάλαβε: ήταν ο μικρότερος του αδερφός. Αυτός που ήταν ακόμη παιδάκι, όταν ο πατέρας της έφυγε αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Είχαν να ειδωθούν 20 ολόκληρα χρόνια.

Οι μέρες ήταν γεμάτες. Κόσμος ερχόταν να δει τον ξενιτεμένο συγγενή τους. Ευτυχώς, κάποια από τα παιδιά ήξεραν λίγα αγγλικά και η Σοφία μπορούσε να πει δυο κουβέντες. Είχε αρχίσει όμως να μιλάει και λίγα αραβικά. Όλα ήταν πολύ έντονα. Όλοι ήταν χαρούμενοι. Όλοι είχαν βρει έναν λόγο να γιορτάσουν, παρά την ανησυχία του εχθρού που βρισκόταν στα διπλανά χωριά.

Ο Μόνδερ, ο μικρός αδερφός του πατέρα της, σιγά σιγά προσπάθησε να πλησιάσει τις ανιψιές του. Η Λίλη ήταν πιο απόμακρη. Με την Σοφία όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Μία περίεργη σχέση άρχισε να αναπτύσσεται μεταξύ τους. Ένα περίεργο δέσιμο. Που πολύ γρήγορα θα γινόταν μεγάλη αγάπη.
Στην αρχή, προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν. Γελούσαν πολύ με αυτήν την προσπάθεια! Συνεχώς έτρεχαν στον πατέρα της, που εκτελούσε χρέη διερμηνέα! Ο χρόνος άρχισε να κυλάει πιο ευχάριστα πια. Η Σοφία περίμενε στην αυλή, την ώρα που ο θείος της θα ερχόταν από τη δουλειά. Προσπαθούσε να μη σκέφτεται τις δυσκολίες που έπρεπε να υπομείνει για να περάσει ο καιρός πιο ανώδυνα. Το πιο αρνητικό ήταν το γεγονός πως η Λίλη δεν έτρωγε. Δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί στο ξένο περιβάλλον. Είχε αρχίσει να αδυνατίζει επικίνδυνα. Η Σοφία σκεφτόταν πως όταν ξεκίνησε το ταξίδι, δεν είχε φανταστεί καν πως θα μπορούσε τελικά να περάσει καλά. Και περνούσε καλά, εξαιτίας του θείου της. Τα απογεύματα της έπαιζε το ούτι και τραγουδούσε. Προσπαθούσε να του μάθει λέξεις ελληνικές. Κάνανε βόλτες, στην αυλή, προσπαθώντας να επικοινωνήσουν. Κι όταν δεν τα καταφέρνανε τα λόγια, τα καταφέρνανε τα μάτια.
«Έχεις υπέροχα μάτια, αλλά ακόμη πιο όμορφα τα κάνει η θλίψη που κρύβεις πίσω από αυτά», της είχε πει.
Είχαν δεθεί τόσο πολύ.

Οι 20 μέρες πέρασαν.
Η Σοφία δεν μπορούσε να το πιστέψει. Μία απίστευτη μελαγχολία την κατέκλυζε. Πριν ένα μήνα σχεδόν έκλαιγε γιατί δεν ήθελε να πάει σ’ αυτόν τον ξένο τόπο. Τώρα η καρδιά της έκλαιγε γιατί δεν ήθελε να φύγει. Δεν μπορούσε να φύγει. Ήξερε πως ένα κομμάτι της θα έμενε για πάντα εκεί.
Την ώρα που θα φεύγανε, ο θείος της κοιμόταν. Δεν ήθελε να τον ξυπνήσει, για να μην γίνει η στιγμή πιο δύσκολη. Τον πλησίασε και τον φίλησε. Εκείνος δεν αντέδρασε, αλλά η Σοφία είδε τα δάκρυα. Τον χάιδεψε και απομακρύνθηκε. Λίγο πριν μπουν στο ταξί της επιστροφής άκουσε το όνομα της. Ο θείος της. Έτρεξε στην αγκαλιά του και κλαίγανε και οι δύο με αναφιλητά. Ξέρανε πως μπορεί να μην ξαναβλέπανε ο ένας τον άλλον ποτέ

Ο θείος της τότε, της είπε στα ελληνικά: «σ’ αγαπώ…»
 
posted by cindaki at 2:53 μ.μ., | 28 comments
Τετάρτη, Ιουνίου 06, 2007

Έβρεχε συνέχεια.

Έβρεχε μια βδομάδα τώρα.
Τα μάτια βαριά από την κούραση αλλά η ψυχή ακόμα άντεχε.
Στεκόταν εκεί μπροστά στο παράθυρο, με την μικρή της
κόρη, που είχε αποκοιμηθεί στην αγκαλιά της.
Περίμενε, γιατί ήξερε πως…


…πάντα μετά τη βροχή έβγαινε το ουράνιο τόξo.
 
posted by cindaki at 1:16 μ.μ., | 29 comments
Παρασκευή, Ιουνίου 01, 2007

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι


Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.


Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ


 
posted by cindaki at 12:07 π.μ., | 3 comments