Τετάρτη, Μαρτίου 21, 2007

Μαρία η άσχημη!

Για να πω την αλήθεια, έχω δει μερικά επεισόδια κι εγώ από αυτή τη χαζοσειρά.
Ας πούμε ότι οκ, μια άσχημη αλλά πανέξυπνη γυναίκα, βρίσκει μια δουλειά στα μέτρα της.
Ας πούμε.
Ας πούμε ότι δουλεύει σαν το σκυλί από το πρωί μέχρι το βράδυ επειδή τη γουστάρει.
Ας πούμε.
Ας πούμε ότι αυτή η άσχημη κάποια στιγμή θα μεταμορφωθεί στον όμορφο κύκνο.
Ας πούμε!
Ας πούμε ακόμα, ότι μια απλή γραμματέας παίρνει 3.000 € το μήνα.
Να πάει στα κομμάτια.

Αλλά το ότι στο χώρο της μόδας δουλεύουν ένα τσούρμο γυναίκες και έχουν τις καλύτερες σχέσεις, φροντίζουν η μία την άλλη, αλληλοστηρίζονται και δε βγάζουν μαχαίρια, ε όχι! Αυτό πάει πολύ!!!

Κουτόχορτο τρώμε;
 
posted by cindaki at 7:17 μ.μ., | 20 comments
Τρίτη, Μαρτίου 20, 2007

7 ταινίες θα σας πω...

Λοιπόν, κάλλιο αργά παρά ποτέ λέει ο σοφός λαός και έτσι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να στρωθώ και να γράψω κι εγώ τις αγαπημένες μου ταινίες, μετά το κάλεσμα της φίλης debby και της αγαπημένης maika .
Πράγμα ιδιαίτερα δύσκολο, ομολογώ, αφού ο κινηματογράφος είναι από τα πιο αγαπημένα μου χόμπι και σίγουρα με 7 ταινίες, θα αφήσω πολλές άλλες απ’ έξω.



Η ζωή είναι ωραία
Του Benini. Απροσδόκητη ταινία!
Κάθε φορά κλαίω.
Με σημάδεψε…



Passion Legends
Ο χάλιας της maika πρωταγωνιστής σε μια ερωτική ιστορία, λίγο διαφορετική από τις άλλες.


Braveheart
Ακόμη μία αγαπημένη ταινία.
Ο Mel Gibson καταπληκτικός.
Επίσης κλαίω.



Χορεύοντας με τους λύκους
Kevin Costner σε ρόλο λευκού Ινδιάνου. Από τις πρώτες που αγάπησα πολύ!


Platoon
Willem Dafoe στα καλύτερα του.
Ταινία ύμνος για τον πόλεμο του Βιετνάμ.
Ίσως από τις καλύτερες.





Bakersfield
Ο Bart Reynolds σε μια ταινία απόλυτα βασισμένη στον ανθρώπινο χαρακτήρα! Από τις πιο αληθινές ταινίες!
Κ α τα π λ η κ τ ι κ ή! Και με τον Frank Sinatra να σιγοντάρει το I did it my way!...



Άρχοντας των Δαχτυλιδιών
Για το τέλος άφησα την αγαπημένη μου τριλογία!
Ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων, περιπέτειας, αγωνίας, δράσης! Ναι, είμαι από τους μεγαλύτερους φαν!!!
 
posted by cindaki at 2:44 μ.μ., | 6 comments
Τρίτη, Μαρτίου 13, 2007

Πέντε λέξεις...

Αφιερωμένο στη ralou...

Η βροχή δεν έλεγε να κοπάσει.
Κι όσο πιο πολύ δυνάμωνε, τόσο περισσότερο κουλουριαζόταν στον καναπέ, κάτω απ’ την κουβέρτα της.
Ένας δυνατός κεραυνός πρέπει να έπεσε πολύ κοντά και για λίγο το φως στο χωλ τρεμόπαιξε. Ευτυχώς, σκέφτηκε, τα σπίτια είχαν αλεξικέραυνο και έτσι δεν υπήρχε κίνδυνος. Ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο της είχε πει ο θείος της ο Δημήτρης κάποτε, πριν χρόνια, όταν τον ρώτησε τι θα πει αλεξικέραυνο. Της είχε φανεί πολύ περίεργη λέξη. Νόμιζε ότι το είχε ανακαλύψει κάποιος Αλέξης, ο οποίος προφανώς έδωσε το όνομα του στην κατασκευή του! Στη σκέψη αυτή χαμογέλασε και για λίγο οι κεραυνοί σταμάτησαν να είναι τόσο τρομακτικοί. Τι κουτό παιδάκι που ήμουν! Σκέφτηκε…

Ξαφνικά η μία θύμηση διαδέχτηκε την άλλη. Θυμήθηκε τη γιαγιά της που, κάθε φορά που έβρεχε, ευχαριστούσε το Θεό που πότιζε τα χωράφια. Α, ρε γιαγιά! Αναφώνησε. Μια γλύκα ήσουν πάντα!
Μετά θυμήθηκε το Διονύση, τον παιδικό της έρωτα! Ένα απόγευμα την πήρε από το χέρι και βγήκαν τρέχοντας στη βροχή, πριν προλάβει να τους πάρει είδηση η μητέρα της. Και εκεί, κάτω από τις χοντρές στάλες, της έδωσε το πρώτο της φιλί! Το πιο λαχταριστό φιλί! Είχε κοκκινίσει ολόκληρη!
Τεντώθηκε για να φτάσει το φλιτζάνι με το ζεστό κακάο, που δεν είχε αγγίξει τόση ώρα. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε ότι ίσα που ψιχάλιζε.
Χα! Είπε μεγαλόφωνα.
Ενίοτε η βροχή λειτουργεί πιο χαλαρωτικά κι απ’ το κακάο!
Και ένα πλατύ χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο της.

Σηκώθηκε, πλησίασε το παράθυρο της και έμεινε να κοιτάζει τον ωκεανό που απλωνόταν από κάτω. Κάπου στο βάθος ξεπρόβαλε ένα ουράνιο τόξο.
Ακούμπησε το μέτωπό της στο τζάμι και χαμογέλασε!...


Συνεχίζοντας το παιχνίδι, οι λέξεις μου είναι:

Χάδι
Ζαβολιά
Γάιδαρος
Ξαφνικά
Πέτρινος


Προτείνω,
τον Άγγελο
την ατταλάντη
και όποιον άλλον θέλει να συμμετέχει...
 
posted by cindaki at 5:48 μ.μ., | 10 comments
Τρίτη, Μαρτίου 06, 2007

Ασημένια δάκρυα

Το φεγγάρι ήταν γεμάτο.
Αλλά θλιμμένο.
Ποιος Θεός θα έφτιαχνε ένα φεγγάρι τόσο θλιμμένο;
Σαν να συγκρατούσε με κόπο τα δάκρυα του…
Η θάλασσα από κάτω γαληνεμένη.

Καθρέφτιζε τη θλίψη.
Άραγε κλαίει το φεγγάρι;
Νομίζω πως ναι.
Και τα βράδια που κλαίει, η καρδιά μου φουρτουνιάζει.
Και η θάλασσα αγριεύει, όταν τα ασημένια δάκρυα την αγγίζουν.
Όχι, δεν είναι αυτά που έχουν οι γοργόνες καρφιτσωμένα στα μαλλιά.
Αυτά είναι πεφταστέρια!

Το ξωτικό μου έχει δει ασημένια δάκρυα!!
Μάλιστα έχει ένα στην κατοχή του! Είναι ο θησαυρός του!
Το φυλάει δίπλα στην καρδιά του…

Αν δεις ένα τέτοιο δάκρυ, τότε λένε μπορείς να νιώσεις το φεγγάρι
Που βαριαναστενάζει.
Και βαραίνει η καρδιά σου…
Αλλά όταν κοιτάξεις ψηλά, και το ψάξεις, τότε κάτι περίεργο συμβαίνει!
Η καρδιά σου γίνεται πιο ανάλαφρη!
Σαν …
Σαν…
Σαν το φεγγάρι να σε κοιτά! Και μετά, ναι είσαι σίγουρος ότι το φεγγάρι μίλησε!
Μίλησε, στην καρδιά σου! Πριν στρέψει το χλωμό βλέμμα από την άλλη.

Φεγγάρι κλέφτης, της ψυχής και της ματιάς.
Έρημο,
Σ’ αξημέρωτα μπαλκόνια…

 
posted by cindaki at 12:02 π.μ., | 29 comments