Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006

Αρεταίειο, 7.8.06

Ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι του νοσοκομείου, ακινητοποιημένη από τον πόνο. Πιθανή σκωληκοειδίτιδα, είπαν οι γιατροί.
Στον ίδιο θάλαμο με μένα άλλες δύο γυναίκες, γύρω στα 40, ένιωθα όμως τόσο εξαντλημένη, που δεν είχα τη δύναμη να τις κοιτάξω.
Φοβόμουν. Πάντα φοβόμουν τα χειρουργεία. Σκεφτόμουν όλα τα πιθανά σενάρια.
Αν κάτι δεν πήγαινε καλά;
Μ’ αυτές τις σκέψεις αποκοιμήθηκα.

Ξύπνησα πολύ αργά το βράδυ, εκείνη την ώρα που οι μισοί ασθενείς ξυπνάνε παρακαλώντας για ένα παυσίπονο.
Γύρισα στα αριστερά μου. Οι δύο “συγκάτοικοί” μου ήταν κι αυτές ξύπνιες.
Έβλεπα την σκιά της μίας, αυτής που ήταν στην άλλη άκρη του δωματίου.. Καθόταν ακίνητη στο κρεβάτι, λες και κοίταζα την σκιά ενός αγάλματος. Αναρωτήθηκα τι τη βασάνιζε. Μάλλον δεν είχε κάτι σοβαρό σκέφτηκα, δεν έδειχνε να πονάει. Σηκώθηκε και οι κινήσεις της ήταν σταθερές και αποφασιστικές.
Με είδε που την κοιτούσα, καθώς γύρισε ελαφρά το κεφάλι της προς το μέρος μου.

“Χρειάζεσαι τίποτα κορίτσι μου; Πονάς;”

με ρώτησε και της έγνεψα αρνητικά. Σηκώθηκε και μου φάνηκε περίεργη η σιλουέτα της. Σαν κάτι να… έλειπε.
Πλησίασε τη δεύτερη γυναίκα που ήταν δίπλα μου, και έσκυψε από πάνω της. Την άκουσα που της ψιθύρισε:

“Μην κλαις, όλα καλά θα πάνε, θα το δεις…”

Και που το ξέρει; Αναρωτήθηκα. Πως είναι τόσο σίγουρη;
Γύρισα από την άλλη και προσπάθησα να κοιμηθώ. Είχα αρχίσει να τρέμω. Πήρα βαθιές ανάσες, προσπαθώντας να χαλαρώσω, αλλά δεν τα κατάφερα.
Πάντα όταν φοβάμαι τρέμω…
Θύμωσα!
Θύμωσα με μένα, που καλοκαιριάτικα μπήκα στο νοσοκομείο, με τους γιατρούς, που δεν ήξεραν σίγουρα τι έχω, με την γυναίκα, που της φαινόταν όλα απλά..


όταν άνοιξα τα μάτια μου είχε πια ξημερώσει.
Οι δύο γυναίκες αγκαλιασμένες, κλαίγανε.
Η διπλανή μου έλεγε στην πρώτη, αυτήν που το προηγούμενο βράδυ φαινόταν πιο δυνατή:

“Μην κλαις! Τόσες μέρες γελάω για να σου δίνω κουράγιο, τώρα ήρθε η σειρά σου!
Τόσες μέρες είσαι δυνατή, μη λυγίζεις τώρα! Σώπα …”


“Ναι, μα…
… είναι που δε θα μπορέσω να βάλω στενό μπλουζάκι ποτέ ξανά…”
 
posted by cindaki at 11:15 μ.μ., |

10 Comments:

Όντως πάλι καλά που είσαι καλά.
Τα υπόλοιπα συμβαίνουν καθημερινώς.
Αν εσύ βγήκες μια χαρά από 'κει μέσα, τότε να είσαι ευτυχής.
Ο εφιαλτης αφηνει παντα μια σκια.Κι αλλο να σου αρεσουν τα θριλερ,κι αλλο να ζεις ενα.Το δικο μου κρατησε ενα μηνα,πεντε χρονια και δυο εγχειρησεις.Ξερω πολυ καλα τι εννοεις...ξερω πολυ καλα τι εννοει ο Αγγελος.Δεν υπαρχει τιποτα χειροτερο απο τα δακρυσμενα ματια των ανθρωπων που αγαπας οταν πρεπει να παλεψεις για τη ζωη σου.
Να'σαι παντα καλα κοριτσακι...
Είσαι αυτό που κλαις όταν κανείς δεν σ' ακούει... είσαι της σιωπής η αγκαλιά όταν κανείς δεν σου μιλάει.. είσαι αυτό που γεύτηκες όταν πρωτοδοκίμασες μια μπάλα παγωτό σοκολάτα... ποτέ να μην αφήσεις τον πόνο να σ' ορίσει, μήτε και τη χαρά... να ζεις, να πέφτεις, να πονάς, να κλαις, να γελάς, να ανασαίνεις... Να πεθαίνεις μόνο για τον εαυτό σου... όσα σου δίνει η ζωή σ' άλλους να μην χαρίσεις... όλα δικά σου μάτια μου, κι ο πόνος σου δικός Σου...
Μακάρι όλοι οι πόνοι να είναι αιτία μιάς απλής σκωληκοειδήτιδας.. ενώ οι αφαιρέσεις μαστών και οι λόγοι πίσω απο αυτές τρομαχτικοί..

Οχι άλλα νοσοκομεία για σένα. Μακριά!
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Καλό μήνα Sofi-k..........ελπίζω να είσαι πάντα καλά.
@ηλιογράφος
Καλό μήνα και σε σένα!
Να'σαι καλά!...
΄Ηταν πολύ σημαντική εμπειρία για μένα,που βέβαια δεν περιγράφεται σε λίγες σειρές.
Η δύναμη αυτής της γυναίκας και ο τρόπος που το αντιμετώπισε ήταν απίστευτος...
Sofi μου μακάρι να μην ξαναζήσεις τέτοιες καταστάσεις..ούτε για σένα ούτε για κανένα αγαπημένο πρόσωπο!
Μακάρι να μην υπήρχαν αρρώστιες..

Να προσέχεις!

Φιλιά***